Monthly Archives: Νοέμβριος 2016

Facebook είχε και ο Θεός

f_icon-svg

Η εποχή της ‘’αγιότητας’’ του facebook αποτελεί επίσημα παρελθόν. Αυτό πιστοποιούν οι πρόσφατες μελέτες των διάσημων ιδρυμάτων και των ερευνητικών ομάδων που κατάφεραν να αποκωδικοποιήσουν την πολύπλοκη δομή της δημοφιλούς ιστοσελίδας αναδεικνύοντας έτσι τις παγίδες και τους κινδύνους που υποκρύπτονται δολίως από τους ανυποψίαστους χρήστες. Συνέχεια

Advertisements

Το Τέλος έχει περάσει

6653598-macro-close-up-of-the-end-in-a-vintage-book-stock-photo

Κοιτάμε συνήθως μπροστά μας με μια ελπίδα, ή μια ανησυχία. Και πίσω μας με κάποια χαρά, ή κάποια θλίψη. Καμιά φορά τα ανακατεύουμε, γιατί δεν έχει και μεγάλη διαφορά. Από την προσωπική, στην ιδιωτική, την κοινωνική και στην πολιτική ζωή, δεν έχει μεγάλη σημασία πώς και προς τα πού κοιτάμε.

Το τέλος έχει περάσει. Στις ταινίες επιστημονικής φαντασίας, οι άνθρωποι κατορθώνουν να πετάνε ανάποδα, ανακαλύπτουν τις εντολές που απαιτούν οι πλανήτες για να φουσκώσουν, και στις καλύτερες περιπτώσεις πετυχαίνουν να μην υπακούουν σε τίποτα. Συνέχεια

Ο στεναγμός των πενήτων

stenagmos

Την ερχόμενη Κυριακή 27 Νοεμβρίου 2016, στις 7.00 μ.μ.

στην αίθουσα του Αγίου Παντελεήμονα  (Αγίου Παντελεήμονος 1 στο Χαλάνδρι)

θα παρουσιαστεί το βιβλίο

Ο στεναγμός των πενήτων

του Σταύρου Ζουμπουλάκη

Για το βιβλίο θα μιλήσουν:

Βασίλης Αργυριάδης
θεολόγος – επιμελητής εκδόσεων – μεταφραστής

Δημήτρης Κουτσούγερας
φιλόλογος

Μιχάλης Πάγκαλος
φιλόλογος – διδάκτωρ φιλοσοφίας

Είναι η συναυλία των MUSE ό,τι καλύτερο είδαμε και ακούσαμε φέτος;

muse

Με αφορμή την τελευταία συναυλία τους στην χώρα μας, έγινε πολύς λόγος για το αν άξιζε τα λεφτά της, αν ήταν όντως καλοί μουσικά και ηχητικά, για το τι προσέφεραν ή δεν προσέφεραν στο ελληνικό κοινό σε σχέση με τους άλλους σταθμούς του συναυλιακού τους χάρτη και ένα σωρό ακόμα εύστοχα ή άστοχα ερωτήματα! Συνέχεια

Ράσελ Έντσον, Ποιήματα από τον «Βασανισμένο καθρέφτη» (β΄ μέρος)

edson-3

Φτερούγες

Στην πτέρυγα κάποιου παλιού σπιτιού, τοποθετημένη κάτω από γυαλί, μια συλλογή από φτερούγες… Τα φτερά μιας πεταλούδας διακοσμημένα μ’ ένα ψεύτικο μάτι που περιστασιακά ανοιγοκλείνει. Μια δακτυλήθρα υποδύεται το δοχείο που κρατά τις στάχτες ενός σκόρου. Μια φτερούγα από όσχεο και οστά δαχτύλων που έχει αρπάξει τη νύχτα σαν ένα φοβερό χέρι, σκοτεινό σαν τη νύχτα που άρπαξε. Μια φτερούγα από ένα λευκό κοράκι. Ένα κουνούπι με τις φλέβες του γεμάτες ανθρώπινο αίμα. Μια μικρή φτερούγα ατροφική ακόμη, άπτερη, τοποθετημένη σ’ ένα θραύσμα οστράκου. Το αόρατο, όπως κάτι σ’ ένα ενεχυροδανειστήριο, περιμένοντας ν’ αγοραστεί από έναν άγγελο. Το πτερύγιο μιας διάσημης μύτης, τοποθετημένο σε μια οδοντογλυφίδα σαν ορεκτικό, ακόμη φουντωμένο από την τελευταία του περιφρονητική ανάσα… Φτερούγες που διηύθυναν τον αέρα με τέτοιο τρόπο, ώστε να είναι ελεύθερες στη γη, ανεμίζοντας, φτερουγίζοντας. Μερικές φορές πετώντας τόσο ψηλά που η γη μετά βίας υπάρχει…  Συνέχεια

Μια μέρα εργάτης

kipouros

Κάποιες φορές, για αλλαγή
αφήνω το γραφείο ή την τηλεόραση
και καταπιάνομαι με τον κήπο
ή τις δουλειές του σπιτιού.

Κόβω κλαδιά
μαζεύω χόρτα
γυαλίζω σκουριασμένα σίδερα
ή μαστορεύω καμιά πόρτα. Συνέχεια