Monthly Archives: Ιουλίου 2015

Σεξ-ερωτισμός-αγάπη

45900-E37365[Το παρακάτω απόσπασμα προέρχεται απ’ το δοκίμιο του Μιχαήλ Επστέιν με τίτλο «Σεξ-ερωτισμός-αγάπη», που θα δημοσιευτεί ολόκληρο στο περιοδικό Et cetera την ερχόμενη Κυριακή]

Στους στοχασμούς για τον έρωτα διακρίνονται συνήθως δύο επίπεδα: το σεξ και ο έρωτας, ή το σεξ και η αγάπη. Για παράδειγμα, ο Νικολάι Μπερντιάγεφ γράφει: «Πάντα πίστευα ότι πρέπει να κάνουμε διάκριση μεταξύ του έρωτα και του σεξ, μεταξύ της αγάπης-έρωτα και της φυσιολογικής γενετήσιας ζωής». Στην πραγματικότητα, η δομή αυτής της σφαίρας δεν είναι διεπίπεδη αλλά τριεπίπεδη. Ο ερωτισμός αποτελεί ένα ξεχωριστό, μεσαίο επίπεδο των διαπροσωπικών σχέσεων, το οποίο πρέπει να το ξεχωρίζουμε και απ’ τη σεξουαλικότητα και απ’ την αγάπη. Συνέχεια

Advertisements

Η ακύμαντος Τυδώ

papamarkos_0

από το οδοιπορικό Το άγνωστο Αιγαίο του αρχαιολόγου Στεφάνου Παπαχρήστου

Οσοι επιλέγουν να αντισταθούν στην απομάγευση του κόσμου που επέβαλε στον άνθρωπο ο σύγχρονος πολιτισμός έχουν αναζητήσει πολλές φορές καταφύγιο στο αιγαιακό αρχιπέλαγος. Και όχι αδίκως. Στις αγκάλες της ανήσυχης αυτής θάλασσας γαληνεύουν ακόμα τόποι που τολμούν να αμφισβητούν την κοινοτοπία της εμπειρίας που προκύπτει όταν η πρόσληψη του κόσμου γίνεται αποκλειστικά μέσω του ορθού λόγου. Συνέχεια

Για την αϊστορικότητα της θεωρίας

220px-Riza-yi-Abbasi_008

Ο σπουδαίος θεωρητικός Χέιντεν Γουάιτ έχει ασχοληθεί, κατά τη διάρκεια της πολύχρονης ακαδημαϊκής του σταδιοδρομίας, μ’ ένα τεράστιο εύρος ζητημάτων. Τα αντικείμενα των μελετών του εκτείνονται απ’ τη θεωρία της ιστορίας και της λογοτεχνίας μέχρι τη φιλοσοφία και την ιστορία της. Σε όλες όμως τις μελέτες του, μπορεί να διακρίνει κανείς κάποιες σταθερές. Για παράδειγμα, ήδη απ’ το magnum opus του, Metahistory [Μεταϊστορία], που γράφτηκε το 1973, ο Γουάιτ χρησιμοποιεί ένα τροπολογικό σχήμα για την ανάλυση των ιστορικών και λογοτεχνικών κειμένων. Σύμφωνα με αυτό το σχήμα, κάθε κείμενο είναι, στην πραγματικότητα, δομημένο με βάση τέσσερις βασικούς ρητορικούς τρόπους: τη μεταφορά, τη μετωνυμία, τη συνεκδοχή και την ειρωνεία. Επιπλέον, αυτοί οι τέσσερις ρητορικοί τρόποι μπορούν να χρησιμεύσουν και για μια συνολική θεώρηση της λογοτεχνικής παραγωγής. Κάθε κείμενο χαρακτηρίζεται κυρίως από έναν τρόπο: το ένα είναι κυρίως μεταφορικό, το άλλο κυρίως μετωνυμικό κ.λπ. Συνεπώς, μπορούμε να ταξινομήσουμε οποιοδήποτε κείμενο στον ένα ή τον άλλο τρόπο. Συνέχεια

Μερικές σκέψεις για τη συγγραφή και την ανάγνωση

William_Blake_006

Στον Δημήτρη Καρακίτσο

Η περίφημη «λευκή σελίδα» έχει καταστεί το πλέον κοινότοπο φόβητρο στους συγγραφικούς κύκλους και το οποίο πρέπει να εξορκιστεί πάση θυσία. Τα διάφορα εγχειρίδια δημιουργικής γραφής μηχανεύονται τρόπους και τεχνικές προκειμένου να υπερνικηθεί αυτή η καταστροφική εμπλοκή, έτσι ώστε ο λογοτέχνης να παραδοθεί απερίσπαστος στα κύματα της απρόσκοπτης, κατακλυσμιαίας έμπνευσης. Πρόκειται, βέβαια, για φυγόμαχους ερασιτεχνισμούς, οι οποίοι ουδεμία σχέση έχουν με την επίπονη πλεύση στους απόκρημνους μυχούς του λογοτεχνικού φαινομένου. Ο αληθινός δημιουργός, αντίθετα, θέλγεται απ’ το λευκό, εφόσον η γραφή του είναι εξαρχής προορισμένη να καταλήξει στο κενό. Ο Κάφκα, ο Προυστ, ο Μαλλαρμέ, ο Ντοστογιέφσκι ή ο Μπέρνχαρντ, βυθισμένοι στη διαβρωτική τους ανασφάλεια και πυρπολημένοι από τα μοχθηρά φαντάσματα της αμφιβολίας, αναμετρήθηκαν με τη σιωπή και το άρρητο, θεωρώντας το έργο τους ημιτελές, ελλειμματικό και ανολοκλήρωτο. Συνέχεια

Η τυραννία της άνοιξης

Αφού ξεμπερδέψεις κακήν κακώς με τις ιώσεις και σταθείς ανυποψίαστος στο ανοιχτό παράθυρο, σε περιμένει αυτή. Μοιάζει με απλή εποχή του έτους, αλλά πρόκειται για ολοκληρωμένο σύστημα παραγωγής ιδεολογίας. Η επικράτεια της, αν σε βρει μπόσικο, θα σε γονατίσει.

.

Συνέχεια

Ευχαριστώ, δε θα πάρω

brosta-den-xero-ti-tha-vro

Αφού είπε και η κουτσή Μαρία την άποψη της για το επερχόμενο δημοψήφισμα, αποφάσισα και εγώ να τοποθετηθώ (πρόκειται για καλαμπούρι σαφώς, αφού ο καθένας έχει το δικαίωμα να εκφράζει ελεύθερα την άποψή του.) Συνέχεια

The World According to Koreeda Hirokazu

Επειδή παρατηρώ ότι άνθρωποι που έχω συμπαθήσει πολύ στο παρελθόν έχουν αρχίσει να ξεχειλίζουν φόβο, να είναι σε πανικό για τις καταθέσεις τους, να γεμίζουν τα ντουλάπια τους με ρύζια και εβαπορέ, να στρέφονται ο ένας κατά του άλλου και κυρίως να «ντύνουν» τον προσωπικό τους φόβο με το ένδυμα της εθνικής ανησυχίας, θα ήθελα να θυμίσω ότι όσοι στο πέρασμά τους από τη ζωή ένιωσαν κάποιες στιγμές ευτυχίας (και μιλώ για την αληθινή Ευτυχία που ακουμπά στον πυρήνα της ύπαρξης), η ευτυχία αυτή δεν ήταν τίποτα μεγαλύτερο από κάποιες στιγμές που δεν είχαν αριθμό πιστωτικής κάρτας. Συνέχεια