Monthly Archives: Αύγουστος 2016

Η μοναξιά του μυθιστοριογράφου

Treasure-island01Στο Βήμα της περασμένης Κυριακής, στο πλαίσιο της εν εξελίξει συζήτησης περί μυθιστορήματος, δημοσιεύτηκε το άρθρο του Κώστα Σπαθαράκη με τίτλο «Ο υψηλός πήχης και η στροφή στο διήγημα» (http://www.tovima.gr/books-ideas/article/?aid=821502). Το κείμενο του Σπαθαράκη είναι πολύ όμορφο, ίσως το πιο περίτεχνο απ’ όσα έχουν δημοσιευτεί μέχρι τώρα: ωραίο γλωσσικά, ευφυές ως προς την επιχειρηματολογία, πλούσιο σε ιδέες. Ταυτόχρονα όμως είναι και το πιο παραπλανητικό: ο συγγραφέας του δεν απαντά στο ερώτημα αν υπάρχει ή όχι νεοελληνικό μυθιστόρημα, δεν ασχολείται με το αισθητικό ζήτημα. Ο Σπαθαράκης μεταθέτει τη συζήτηση στο χώρο των ιδεών, στις συνθήκες δημιουργίας της λογοτεχνίας και στην ιστορία της κριτικής. Με άλλα λόγια, εκείνο που τον ενδιαφέρει είναι γιατί γίνεται στην παρούσα ιστορική συγκυρία η συζήτηση περί μυθιστορήματος και ποιες είναι οι συνέπειές της. Συνέχεια

Αριστοκρατία, φιλοδοξία, μυθιστόρημα

Caspar_David_Friedrich_-_Wanderer_above_the_sea_of_fog

Την περασμένη Κυριακή δημοσιεύτηκε στο Βήμα το ωραίο κείμενο της Αγγέλας Καστρινάκη με τίτλο «Bildungsroman και φιλοδοξία» (http://www.tovima.gr/books-ideas/article/?aid=820068). Αυτό το κείμενο αποτελεί τη συνεισφορά της στην εν εξελίξει συζήτηση περί νεοελληνικού μυθιστορήματος που διοργάνωσε η εφημερίδα. Αντίθετα με τα υπόλοιπα κείμενα του αφιερώματος που έχουν δημοσιευτεί μέχρι στιγμής, η Καστρινάκη δεν πιστεύει ότι υπάρχει νεοελληνικό μυθιστόρημα. Το τονίζει τόσο στην αρχή όσο και στο τέλος του άρθρου της: «Δεν είναι ανυπόστατη φήμη ότι στην Ελλάδα δεν έχουμε (ή μήπως να πούμε: δεν είχαμε) μυθιστόρημα. Αυτό το πελώριο ευρωπαϊκό είδος που γεννήθηκε στον 18ο αιώνα και άνθησε στον 19ο γνώρισε σαφώς μια περιορισμένη εκπροσώπηση στη χώρα μας. Δεν είχαμε Μπαλζάκ, δεν είχαμε Σταντάλ, ούτε Ντίκενς, ούτε Τολστόι. Είχαμε ορισμένους συγγραφείς που προσπαθούσαν να τους μοιάσουν. Αλλά συνήθως αποτύγχαναν […] Η σημερινή πληθώρα των μυθιστορημάτων δεν σημαίνει ακριβώς ότι κάτι κατακτήσαμε και στο επίπεδο της ποιότητας.» Συνέχεια

Andrea Bocelli & Sarah Brightman – Time To Say Goodbye

sarah-brightman-with-andrea-bocelli

Τα ντουέτα είχαν πάντα ξεχωριστή θέση στην καρδιά της μουσικής.

Κάποια από αυτά είναι κομμάτια που συνδυάζουν και αναμειγνύουν διαφορετικές μουσικές κουλτούρες, με αποτέλεσμα να «σερβίρεται» στα αυτιά σου ένας μοναδικός διαπολιτισμικός ηχητικός καμβάς.

Κάποια άλλα αποτελούν συνεργασίες καλλιτεχνών που υπηρετούν το ίδιο μουσικό είδος και μέσα από αυτές γεννιέται ένα ισχυρότερο καλλιτεχνικά μουσικό αποτέλεσμα.

Υπάρχουν όμως και κάποια ντουέτα που υπερβαίνουν τον όρο συνεργασία. Είναι η ψυχική συνέλιξη δύο καλλιτεχνών που μέσα από μία μουσική «συνουσία» οδηγούν τον ακροατή στην κορύφωση των συναισθημάτων. Συνέχεια