Ύδωρ… και άλλα

2016-12-26 ΕΡΜΙΟΝΗ (32)D ΑΦΙΣΑ

Advertisements

4ο Γλέντι του Μεγάλου Βύσματος

14642268_1837170423236499_4701550399580195436_n

Για τέταρτη συνεχόμενη χρονιά το Μεγάλο Βύσμα διοργανώνει υπαίθριο γλέντι

         Σας περιμένουμε όλους και όλες την Κυριακή 1 Οκτωβρίου, από τις 21.00 και μετά,                     στην αυλή του Αγίου Παντελεήμονα (Αγίου Παντελεήμονος 1 στο Χαλάνδρι),
για μουσική, χορό, φαγητό και ποτό

Παίζουν και τραγουδούν οι Αραθηναίοι:
Χρήστος Μουλάκης (κιθάρα-φωνή)
Μανώλης Μπρίμπος (λαούτο-φωνή)
Γιάννης Παναγιωτακόπουλος (μπουζούκι-ταμπουράς-φωνή)
Νίκος Τουρνάκης (λύρα-τζουράς-φωνή)

Είσοδος ελεύθερη

Τα πάνω κάτω

fish fishing

Η προφητεία επαληθεύτηκε πλήρως. Μετά την πυρηνική καταστροφή όλα αναποδογύρισαν. Συνέχεια

Πυρηνικός χειμώνας

Nuclear-Winter

Πριν αρχίσει ο χειμώνας, κανείς δεν πίστευε. Ειδικά ο Α. Τις τελευταίες μέρες έμεινε μαζί με τη Γ, τον Δ, τη Ν και τον Χ. Τους είχαν πει ότι ο πόλεμος θα είναι έτσι. Όλα παγωμένα. Έτρωγαν μακαρόνια, με τη φωτιά να καίει. «Γιατί μας συνέβη αυτό»; ρώτησε πάλι. «Φυσικό είναι», απάντησαν. Συνέχεια

Ο δρόμος είχε τη δική του ιστορία. Συνέντευξη με έναν μικροπωλητή

a

Αρχές Αυγούστου 2017. Το καλοκαίρι μαζί και η ζέστη έχουν φτάσει στο αποκορύφωμα. Η Αθήνα έχει αδειάσει από κόσμο και βαβούρα. Ωστόσο, οι μικροπωλητές της οδού Ανδριανού παραμένουν στο πόστο τους. Κάνοντας μια βόλτα στο κέντρο συναντώ τη Νίκη Π., φοιτήτρια που κρατάει ένα πάγκο από κοινού με μία φίλη της με χειροποίητα κοσμήματα, και πιάνουμε τη κουβέντα σχετικά με το επάγγελμα του μικροπωλητή.

Ο μικροπωλητής είναι ένα ιδιαίτερο επάγγελμα και δεν το επιλέγουν όλοι εύκολα. Εσύ πώς αισθάνεσαι που το κάνεις;

Εμένα μ’ αρέσει. Μ’ αρέσει η επαφή με το κόσμο, το ότι μιλάω με το καθένα στη γλώσσα του συνήθως. Είναι ωραία. Δεν είναι δύσκολο. Τώρα το καλοκαίρι είναι δύσκολο ίσως λόγω του καιρού που έχει πολύ ζέστη, πεθαίνουμε όλη μέρα, αλλά είναι πολύ ωραία. Αυτή η ανθρώπινη επαφή. Συνέχεια

Υστερόγραφο

jasnikowski

Νάξος, 12 Φεβρουαρίου 2064

Αγαπημένε μου,

Άργησα να λάβω νέα σου. Νομίζω πως πεθαίνω. Το φίδι της ασθένειας σκαρφάλωσε μεμιάς στα κόκαλά μου. Δε βαριέσαι. Σουρουπώνω. Λεπτομέρειες ίσως, αφού τίποτα δεν μπορεί να κηλιδώσει την ευτυχία που νιώθω να πλημμυρίζει τις τελευταίες μέρες της τόσο πληκτικής ζωής μου. Κάτι κέρδισα κι εγώ, ο ανίδεος. Ο θάνατος καθαρίζει σιγά σιγά τα λέπια της ματαιοδοξίας μου. Τι κι αν λιμνάσαμε στο γοητευτικό χάος και στους πάγους αυτών των σαρκοφάγων ερειπίων σαν ταριχευμένες τίγρεις που γαντζώθηκαν στα βράχια της απαστράπτουσας δαιμονικής τους ομορφιάς βουλιάζοντας μέσα στην αίγλη μιας βάναυσης, σχεδόν οργασμικής αθανασίας; Όλα πια στη Νάξο θυμίζουν τις φλαμανδικές κολάσεις που ζήλεψα λαίμαργα στην εφηβεία μου. Λίγο πριν αρχίσω να σου γράφω μύρισα βαθιά τις ριπές της τοξικής ραδιενεργούς χάλαζας που ρήμαξε τις καλλιέργειες και δηλητηρίασε τους υδροφόρους ορίζοντες. Συνέχεια

Extremis Malis Extrema Remedia

b37fe199089cb48fdc3aeed68e1cc044

Η αφήγηση ξεκινά in medias res, όπως με κάθε ιστορία που σέβεται τον εαυτό της. Πόσο μάλλον όταν πρόκειται για μία μετα-αποκαλυπτική όπερα!

Ήταν ξημερώματα. Το εκνευριστικό εμβατήριο του εγερτηρίου από τα μεγάφωνα της πόλης έκανε αισθητή την έναρξη μιας ακόμη νέας μέρας. Μιας κατά τα άλλα άνοστης, άοσμης και αποστειρωμένης –κυριολεκτικά και μεταφορικά– από την ακτινοβολία ημέρας στη διάρκεια της οποίας δεν προβλεπόταν να άλλαζε οτιδήποτε στην ερεβώδη ζωή των εναπομεινάντων κατοίκων της πόλης αυτής.

Η ένδειξη του ημερολογίου πάνω στο γραφείο υπενθύμιζε το έτος 1. Όχι. Δεν είχε πάθει κάτι η συσκευή. Μετά τον πυρηνικό όλεθρο, το Εθνικοσοσιαλιστικό Κόμμα που είχε ανέβει στην εξουσία κατήργησε την παλαιά κοινή χρονολόγηση. Συνέχεια