Monthly Archives: Δεκέμβριος 2015

Γυναίκες που περάσατε από εδώ

Η στιγμή που όλοι περιμέναμε έφτασε! Ο Σταύρος Τσιώλης αποφάσισε, επιτέλους, να σκηνοθετήσει την τρίτη ταινία της τριλογίας του με θέμα τις γυναίκες. Η πρώτη, Παρακαλώ, γυναίκες, μην κλαίτε, γυρίστηκε το 1992, η δεύτερη, Ας περιμένουν οι γυναίκες, γυρίστηκε το 1998. Και τώρα ήρθε η στιγμή να γυριστεί η τρίτη και τελευταία ταινία με τίτλο Γυναίκες που περάσατε από εδώ. Συνέχεια

Ένα χαμόγελο για τον Ανδρέα – Θάνος Καλλίρης

thanos-kalliris

Φτάνει η στιγμή κάθε χρόνο που πρέπει να γράψεις μια χριστουγεννιάτικη ανάρτηση για να κλείσει η στήλη σου το έτος.

Κάποια πράγματα γίνονται τόσο «θεσμικά» που αρχίζεις και τα βλέπεις με ένα αίσθημα αποστροφής παρά με αυτό της ανυπομονησίας. Τα ίδια βαρετά και γλυκανάλατα κομμάτια ξανά και ξανά, οι ίδιες συμπεριφορές, οι ίδιες ουτοπικές ευχές. Συνέχεια

[Μία συνάντηση με τον Μιχαήλ Μπαχτίν]

Bahtin-Mihail-Mihajlovich

[Το κείμενο που μεταφράζουμε εδώ είναι ένα απόσπασμα απ’ το άρθρο της Майя Каганская [Μάγια Καγκάνσκαγια] «Шутовской хоровод» [«Γελωτοποιός χορός»], περ. Синтаксис [Σύνταξις], τόμ. 12, 1984, σελ. 139-190 (τώρα στο Майя Каганская, Собрание сочинений [Άπαντα], τόμ. 1, Salamandra P.V.V., 2011, σελ. 291-330). Το κείμενο της Καγκάνσκαγια είναι μια γενική αποτίμηση του έργου του Μπαχτίν. Εδώ μεταφράζουμε μόνο το πρώτο μέρος (σελ. 139-144· 291-294), στο οποίο αφηγείται τις αναμνήσεις της από τη μία και μοναδική φορά που συνάντησε τον Μπαχτίν. Η Μάγια Καγκάσκαγια (1938-2011) ήταν Ρωσοεβραία φιλόλογος, δοκιμιογράφος και δημοσιογράφος. Σ.τ.Μ.] Συνέχεια

Η δύναμη της συγχώρεσης

Handshake of two glossy characters

Πολλές φορές εμείς οι άνθρωποι, λόγω του ότι κάποιο γνωστό μας πρόσωπο μας έκανε κάτι το οποίο μας έβλαψε ή απλά δε μας άρεσε, τείνουμε να ψυχραίνουμε ή ακόμα και να διακόπτουμε τις σχέσεις μας μαζί του. Αυτό μπορεί να είναι από κάτι ελαφρύ, όπως μια μικροπαρεξήγηση, ή κάτι αρκετά πιο σοβαρό. Υπάρχουν βέβαια και οι ακραίες περιπτώσεις της βεντέτας, ακόμα και μεταξύ οικογενειών. Συνέχεια

Εκδοχές της ιστοριογραφικής μεταμυθοπλασίας: Επίσκεψη στους κόσμους του Τόμας Πίντσον και του Πέτερ Εστερχάζι

Photo metafiction

Μια από τις πιο ενδιαφέρουσες τροπές της μεταμοντέρνας μυθιστορηματικής αφήγησης, όπως έχει αναδείξει προσφυώς η Καναδή Λίντα Χάτσεον, είναι η ιστοριογραφική μεταμυθοπλασία. Ανασυστήνοντας και επαναμαγεύοντας τις φθαρμένες συμβάσεις του είδους, το ιστοριογραφικό μεταμυθιστόρημα, στις λεπταίσθητες εκφάνσεις του, έδωσε μέχρι σήμερα λαμπρά δείγματα, με σημαίνοντες σταθμούς το Μέισον και Ντίξον[1] του Τόμας Πίντσον και την Ουράνια αρμονία[2] του Πέτερ Εστερχάζι. Οργανική απότοκος των ευρύτερων φιλοσοφικών αναζητήσεων του μεταμοντερνισμού, η ιστοριογραφική μεταμυθοπλασία εμπνέεται, σε μεγάλο βαθμό, από τις θεωρητικές επεξεργασίες του Χάιντεν Γουάιτ, οι οποίες αποκρυσταλλώθηκαν έξοχα στην εμβληματική του Μεταϊστορία. Συνέχεια

AIDS: Ο ιός, οι αρνητές του και τα επιχειρήματά τους!

o-AIDS-RIBBON-facebook

Επίκαιρο θεματάκι θέλατε — επίκαιρο θεματάκι θα έχετε! Με αφορμή έναν θάνατο -όχι του Μητροπάνου- θα πούμε πράγματα που είναι πλέον “αυτονόητα” και “επιβεβαιώσιμα” όπως πολλές φορές συνηθίζουμε μέσα από αυτήν την στήλη. Πληθυντικός ευγενείας; Όχι, πληθυντικός μεγαλείου — τείνει να θεωρείται, φαίνεται, ιδιαίτερο προσόν να μπορείς να ζυγιάσεις δεδομένα, να ξέρεις πού να αμφιβάλλεις αλλά και πού να σταματήσεις να αμφιβάλλεις. Συνέχεια