Monthly Archives: Μαΐου 2014

Δυο διαφορετικές αντιλήψεις για την Ομορφιά

«Ποιος βλέπει την Ομορφιά
και ποιος αληθινά την είδε
και ποιος θα μπορούσε να πει
τι είναι Ομορφιά.»
Γιώργης Παυλόπουλος

Τι είναι η ομορφιά; Πώς προκαλείται μέσα μας αυτή η άφατη ευφορία, αυτό το αίσθημα πληρότητας και αρμονίας που πηγή του είναι ό,τι ωραίο δημιούργησε η φύση ή η τέχνη; Γιατί μας μαγεύει ένα μουσικό, ζωγραφικό, λογοτεχνικό αριστούργημα; Σ’ αυτά τα αρχαία φιλοσοφικά ερωτήματα φιλοδοξούν να απαντήσουν με το έργο τους δυο σπουδαίοι στοχαστές, ο Άρθουρ Ντάντο και ο Φρανσουά Τσενγκ. Συνέχεια

Για την πεζογραφία του Γιώργου Χειμωνά

Leonora-Carrington

Η λογοτεχνία του Γιώργου Χειμωνά[1] αποτελεί την πλέον ρηξικέλευθη περίπτωση στον χώρο της νεοελληνικής πεζογραφίας. Τα δυσπρόσιτα κείμενά του βυθοσκοπούν τα όρια και τις δυνατότητες του λόγου ως μέσου έκφρασης της ανθρώπινης εμπειρίας.[2] Η γραφή του θεματοποιεί την νευροψυχολογική θεωρητική προεργασία του πάνω στη φύση του λόγου[3]. Ο ίδιος ο Χειμωνάς συνιστά μοναδικό φαινόμενο αυτοσχολιαστικού συγγραφέα: η δοκιμιογραφία του φωτίζει την αμιγώς λογοτεχνική του παραγωγή και το αντίστροφο. Υπ’ αυτή την έννοια, δεν μπορούμε να διαβάσουμε το πρωτότυπο λογοτεχνικό του έργο ερήμην της συνολικής αντίληψής του για τον λόγο και των συναφών ερευνητικών του αναζητήσεων[4]. Συνέχεια

Ο δικηγόρος του διαβόλου

keno

Έτσι ξαφνικά, όπως όταν ξυπνάς από ένα άσχημο όνειρο, όλοι μπαίνουν σε τροχιά ψήφου. Στη αρχή το ψιθυρίζουν και το κουβεντιάζουν δειλά, είτε σε κοινές συζητήσεις με φίλους είτε εκθέτοντας σχόλια στα media για το πώς διαμορφώνεται το πολιτικό σκηνικό, προωθώντας έμμεσα και τα δικά τους πολιτικά πιστεύω. Πιο μετά χαμός, βλέπεις κάτω άπειρα χαρτιά υποψηφίων, πόστερ και αφίσες σε κάθε τοίχο, σποτάκια να αντικαθιστούν τις αγαπημένες σου διαφημίσεις, και φυσικά, μερικές μέρες ή ώρες πριν τη μεγάλη Κυριακή, γεμίζουν οι πλατείες από ψηφοθήρες, ψηφοφόρους και λόγια γεμάτα υποσχέσεις. Όλοι, από τους πιο δεξιούς μέχρι τους πιο αριστερούς, μόνο στα πόδια σου δεν πέφτουν για μια ψήφο. Συνέχεια

Τι θα ψηφίσεις;

untitled

Λίγες μέρες πριν τις εκλογές και δεν ξέρω τι να ψηφίσω. Ένας προβληματισμός που ενδεχομένως να έχει προκύψει και σε πολλούς από εσάς. Αλλά για σταθείτε!….

Έχουμε άραγε αναρωτηθεί για ποιο λόγο να δημιουργείται αυτή η ερώτηση στις μέρες μας; Δηλαδή, κάτι τόσο θεμελιώδες και αναγκαίο σε ένα δημοκρατικό πολίτευμα, η πολιτική έκφραση του κάθε ατόμου μέσω της εκλογικής διαδικασίας, να έχει καταστεί στις μέρες μας μια άχαρη διαδικασία, όπου το άτομο να αναγκάζεται να υπομένει ιδεολογικές θυσίες και παραδοχές ώστε να καταλήξει να στηρίξει κάποια πολιτική παράταξη. Συνέχεια

Kitarō

KITARO

Χαίρετε, αγαπημένοι μου αναγνώστες. Σήμερα επέλεξα ένα κομμάτι από τον μεγαλύτερο Ιάπωνα καλλιτέχνη, τον Kitarō, ο όποιος αποτελεί και έναν από τους θεμελιωτές της NewAge μουσικής. Είχα την τύχη να τον δω ζωντανά σε συναυλία του, και το μόνο που μπορώ να πω είναι ότι για δυο περίπου ώρες ένιωθα ότι ταξίδευα μέσα σε ένα παραμύθι. Χωρίς υπερβολή, ξεχνάς τον έννοια του χρόνου, και μέσα από τη μουσική του νιώθεις συναισθήματα τα όποια δεν μπορείς να εξηγήσεις. Συνέχεια

Αφανείς ήρωες

Tomb_of_Unknown_at_Syntagma_Square_

Σε μια μοντέρνα κοινωνία, υπάρχουν πολλές προσωπικότητες οι οποίες έχουν ένα σημαντικό μερίδιο αναγνώρισης και επιρροής, ή αλλιώς οι «διάσημοι» – διακεκριμένοι πολιτικοί, σπουδαίοι δημοσιογράφοι, καταξιωμένοι «διανοούμενοι», ιδιοκτήτες μεγάλων επιχειρήσεων και τραπεζών, τραγουδιστές ποπ, ηθοποιοί, τηλεπερσόνες γενικότερα κ.λπ. Σίγουρα ως ένα βαθμό αξίζουν την αναγνώρισή τους, και κάποιοι έχουν ρίξει πολύ «ιδρώτα» ώστε να την αποκτήσουν, και με σκληρή δουλειά στον τομέα τους αλλά και με την κατάλληλη προώθηση και marketing, όπως και την αποδοχή του τύπου. Συνέχεια

Βόλτα με αυτούς που δεν περπατούν

Στη μέση μιας αίθουσας μουντής και καταθλιπτικής, όπως αρμόζει στην περίσταση, είναι ξαπλωμένη και ξεκουράζεται. Γύρω της λίγος κόσμος… η οικογένεια της. Μικροί, μεγάλοι, πολύ μεγάλοι. Δεν είναι βιολογικοί συγγενείς, αλλά τι πειράζει; Οικογένεια είναι εκείνοι που αγαπάς και σε αγαπούν. Είναι ακίνητη, αλλά δεν ξενίζει κανέναν, πάνε χρόνια που μπόρεσε να κουνήσει έστω τα δάχτυλα της. Τα μάτια όμως είναι κλειστά και δεν θα ξανανοίξουν ποτέ, αυτό τους συγκλονίζει. Συνέχεια