Monthly Archives: Μαρτίου 2018

Άτιτλο

800px-Viejos_comiendo_sopa

«Να τους λυπάσαι τους εχθρούς σου· σα θρόμβος ψύχους ζήσε πλάι τους και ξαρματώσου. Γδύσε τη μπλε χορδή που βάφει το φεγγάρι σου τραυλίζοντας μες απ’ το ρήγμα των σφαγμένων κεφαλιών τους».

Γ. Χ.

Σκαρφάλωσε την άδεια Βαλτετσίου λαχανιάζοντας. Θα μπορούσαν να τον λένε Νίκο, σαν εκείνο τον ταλαίπωρο φαφούτη που παρίστανε τον Πρώτο Γραμματέα στους χιονισμένους βόθρους της Κρονστάνδης, τα δύσμορφα χρόνια της Απύθμενης Λατρείας του σοβιετικού Μεσσία τους, Ιωσήφ Βησσαριόνοβιτς. Ανυπερθέτως Νίκος, ίσως Βλαδίμηρος ή Σήφης, έστω, χωρίς τις βαρύγδουπες μικροαστικές αοριστίες μερικών τυχάρπαστων λακέδων: «Λαοκράτης» και «Σπάρτακος» και «Ζήσιμος» (ή μήπως «Ζωσιμάς»;). Αηδίες. Βδελυσσόταν τους κήρυκες της ηττοπάθειας και τα πλοκάμια της μαυλιστικής, θηλυπρεπούς νωχέλειας που βελόνιζε τα σατανοχέσματα της μπουρζουαζίας. Διάολε, μήπως δεν ήταν μαχητές, γιοί των ηρώων που παιάνισαν από καρδιάς τους πιο σεπτούς ύμνους της εποποιίας; Συνέχεια

Ιδιωτικό μετρό

1341555_ewasf

Καλά τα ιδιωτικά τζετ και οι πολυτελείς θαλαμηγοί, αλλά τίποτα δε συγκρίνεται με το να έχεις το δικό σου μετρό. Κοιτάξτε πώς το έχω σκεφτεί:

Μπαίνω στο εσωτερικό ασανσέρ του σπιτιού επενδεδυμένο με γνήσια τριανταφυλλιά. Δυο στάσεις κάτω και βρίσκομαι στο υπόγειο, δίπλα στους ντενεκέδες με το λάδι και το πορτοκαλί mountain ποδήλατο της εφηβείας μου. Οι πόρτες του συρμού ανοίγουν και με καλησπερίζει η προσωπική μου γραμματέας, μια καλοστεκούμενη σαραντάρα που φροντίζει όλες τις υποθέσεις μου. Τι θα έκανα χωρίς αυτήν; Στα πόδια μου ένα χειροποίητο περσικό χαλί σε πορφυρό και σμαραγδί χρώμα που δείχνει δυο παγόνια να ερωτοτροπούν. Ανοίγω την τηλεόραση να ενημερωθώ από τον Γιώργο Παπαδάκη. Συνήθεια που έγινε λατρεία. Για πολλοστή φορά κάνω την ίδια σκέψη: είμαι σίγουρος ότι ο τύπος πηδάει τις κατά καιρούς συμπαρουσιάστριές του. Πίνω έναν ενεργειακό χυμό με γκρέιπφρουτ και τζίντζερ. Συνέχεια

Βρες τι είσαι και τι θέλεις

28536272_10156272775314875_191454447_n

Πολλές φορές εμείς οι άνθρωποι είμαστε μπερδεμένοι σχετικά με το τι ακριβώς είμαστε και τι θέλουμε. Είτε λόγω επιρροών από γνώμες τρίτων, είτε επειδή εμείς οι ίδιοι δεν το έχουμε ξεκαθαρίσει στο μυαλό μας. Οι αρχαίοι Έλληνες -και όχι μόνο- τόνιζαν την αξία της αυτογνωσίας, να βρεις δηλαδή ποιος είσαι πραγματικά. Υπάρχουν πολλά θέματα που μπορούμε να έχουμε κάποιες ιδεολογίες ή γνώμες, όπως πολιτικά, θρησκευτικά, κοινωνικά, διάφορα γούστα κ.ο.κ. Κάθε άνθρωπο που θα ρωτήσεις σχετικά με κάποιο θέμα, θα πάρεις και διαφορετική γνώμη. Συνέχεια