Monthly Archives: Απρίλιος 2014

Βλέποντας τα πράγματα «όπως είναι»

Σημείωση: Το παρακάτω κείμενο έχει επηρεαστεί ελαφρώς από το The Doors of Perception του Aldous Huxley, αν και παρόμοιες ιδέες μπορούν να βρεθούν σε έργα προσωπικοτήτων όπως του Osho ή του Nietzsche. Το ύφος του είναι πολύ πιο απλό βέβαια.

Όλοι οι άνθρωποι έχουμε τις προκαταλήψεις μας. Οι οποίες προκαταλήψεις πολλές φορές μας εμποδίζουν στο να δούμε τα πράγματα «όπως είναι», αντικειμενικά, χωρίς κριτική. Κάποιες φορές μπορεί να είναι σχετικά «λογικές» προκαταλήψεις, που βγαίνουν από την πείρα της ζωής/κοινωνίας (π.χ. «οι άνθρωποι είναι εγωιστές»), κάποιες άλλες πιο παράλογες (π.χ. «όλοι θέλουν το κακό μου»). Κάποιες επηρεάζονται πολύ και από την εκάστοτε θρησκεία που ασπάζεται ο καθένας, αν και οι άνθρωποι που δεν πιστεύουν σε κάποιο θεό ή δόγμα δεν στερούνται φυσικά προκαταλήψεων. Συνέχεια

Τζωρτζ Όργουελ, «1984»

1984-book

Βρισκόμαστε στην εποχή κατά την οποία το ολοκληρωτικό καθεστώς του Μεγάλου Αδελφού παρακολουθεί κάθε βήμα των ανθρώπων. Κάθε άνθρωπος, για να μπορέσει να επιβιώσει σε αυτόν τον κόσμο, θα πρέπει να αφομοιώσει τις απόψεις του Μεγάλου Αδελφού και να αποβάλει όλες τις αξίες και τα πιστεύω του, ειδάλλως τον περιμένει ο θάνατος. Βαρύτερο έγκλημα είναι η σκέψη, καθόσον το σύστημα εξαφανίζει ως προδότη καθέναν που θεωρεί ότι προσπάθησε να κάνει κάποια σκέψη και να αισθανθεί ελεύθερος. Ο Μεγάλος Αδελφός είναι η αρχή και το τέλος, γιατί μπορεί να μεταβάλει όποτε θέλει το χαρακτήρα και τα συναισθήματα κάθε ανθρώπου, ακόμα και την ίδια του τη ζωή… Συνέχεια

Η κρίσιμη στιγμή πριν από το τέλος του κόσμου

101

Η κωμωδία επιστημονικής φαντασίας The World’s End (2013) του Έντγκαρ Ράιτ είναι η τρίτη και τελευταία ταινία της «Τριλογίας του κορνέτου». Στην πρώτη ταινία της τριλογίας (Το ξύσιμο των νεκρών, 2004) ο Ράιτ διακωμωδούσε τις ταινίες με ζόμπι. Στη δεύτερη ταινία (Καυτοί και άσφαιροι, 2007) διακωμωδούσε τις αστυνομικές ταινίες δράσης. Τώρα, με το Τέλος του κόσμου, διακωμωδεί τις ταινίες επιστημονικής φαντασίας, και μάλιστα τις αποκαλυπτικές ταινίες και τις ταινίες καταστροφής. Πέντε παιδικοί φίλοι συναντιούνται μετά από πολλά χρόνια, με σκοπό να επιστρέψουν στη μικρή πόλη που γεννήθηκαν και να ολοκληρώσουν ένα pub crawl που είχαν αφήσει στη μέση στο παρελθόν. Το σχέδιό τους είναι να πιουν μπύρες σε έντεκα κατά σειρά παμπ και να ολοκληρώσουν τη νυχτερινή περιπέτειά τους στη δωδέκατη παμπ, που ονομάζεται «Τέλος του κόσμου». Συνέχεια

Η «Μοναδική οικογένεια» του Λευτέρη Καλοσπύρου

Identical_Twins,_Roselle,_New_Jersey,_1967

Συγγραφέας μιας σειράς διεισδυτικών δοκιμών λογοτεχνικής κριτικής, ο τριαντατετράχρονος Λευτέρης Καλοσπύρος εισήλθε δυναμικά στον στίβο της μυθιστοριογραφίας: τον Οκτώβριο του 2013 κυκλοφόρησε η Μοναδική οικογένεια από τις εκδόσεις Πόλις. Θα απογοητευθούν όσοι ορέγονται να μηρυκάζουν εύπεπτους πολτούς γλαφυρών εξιστορήσεων ή προσδοκούν πάμφωτες νησίδες νατουραλιστικής ορθοφροσύνης. Συνέχεια

Μουσική. Η τέχνη των συναισθημάτων!

Ocean

«Η μουσική είναι ο μεσάζων ανάμεσα στον πνευματικό και τον αντιληπτό κόσμο»

Ludwig van Beethoven

«Η μουσική ξυπνά στην καρδιά τον πόθο των ωραίων πράξεων»

Πυθαγόρας

«Μουσική είναι η τέχνη που προσπαθεί να εκφράσει το ανέκφραστο»

Πλάτων

«Χωρίς τη μουσική, η ζωή θα ήταν ένα λάθος»

Friedrich Wilhelm Nietzsche

Φαντάζομαι πως έχετε αναρωτηθεί έστω και μία φορά στη ζωή σας τι είναι η μουσική. Ερώτηση στην οποία δύσκολα μπορούμε να απαντήσουμε όταν μιλάμε για κάτι ανυπόστατο, που μόνο συναισθηματικά και αισθητικά μπορούμε να ορίσουμε. Συνέχεια

Το «ξεκλείδωμα» του ταλέντου

Όλοι ξέρουμε κάποιους «ταλαντούχους» ανθρώπους, οι οποίοι –μαζί με συνεχή σκληρή δουλειά φυσικά– διέπρεψαν σε κάποιο τομέα, είτε στον αθλητισμό, είτε στις επιστήμες, είτε οπουδήποτε. Εν ζωή ή όχι, αυτό δεν έχει ιδιαίτερη σημασία, αυτό που έχει σημασία είναι ότι κατάφεραν να αξιοποιήσουν το δυναμικό τους, κάποιες φορές με σχετικά ευνοϊκές συνθήκες, κάποιες άλλες φορές με πολλές μπόρες και καταιγίδες. Κάποιοι (οι περισσότεροι ίσως) σε αρκετά μικρή ηλικία, κάποιοι αργότερα. Συνήθως αυτό που κάνει τη διαφορά είναι η παρακίνηση (στα αγγλικά motivation), που πάντα πηγάζει από το πάθος να προχωρήσεις σε κάτι, με άλλα λόγια το πόσο παθιασμένα σου αρέσει κάτι. Αυτό οδηγεί στην επιμονή και υπομονή (preseverance), ώστε να καρποφορήσει η δουλειά, παρόλο που μπορεί να υπάρχουν δυσκολίες και αποτυχίες. Και φυσικά, παίζει ρόλο και το φυσικό ταλέντο όταν μιλάμε για τέτοιες εξαιρετικές περιπτώσεις, χωρίς όμως να είναι από μόνο του ο κύριος παράγοντας. Συνέχεια

Μια συνηθισμένη μέρα

Νόμιζα και εγώ ότι έχω προβλήματα… Γεμάτος νεύρα ένα πρωί ξεκίνησα για τη δουλειά. Άγχος, πίεση, κούραση, τι θα κάνω με αυτόν τον πελάτη, πως θα «πιάσω» τον άλλον, τι θα γίνει με τα λεφτά… Όλα μου φταίνε και όλα μου πάνε στραβά. Μπαίνω στο μετρό κάθομαι σε μια γωνιά βάζω τα ακουστικά μου και συνεχίζω να σκέφτομαι… συνηθισμένα πράγματα. Δε δίνω σημασία σε τίποτα τριγύρω, μέχρι που βλέπω ένα παιδί, ιδρωμένο, με πρησμένα πόδια, ένα σάκο στον ώμο και μια σακούλα με φάρμακα στο χέρι. Συνέχεια