Tag Archives: λογοτεχνία

Ιδιωτικό μετρό

1341555_ewasf

Καλά τα ιδιωτικά τζετ και οι πολυτελείς θαλαμηγοί, αλλά τίποτα δε συγκρίνεται με το να έχεις το δικό σου μετρό. Κοιτάξτε πώς το έχω σκεφτεί:

Μπαίνω στο εσωτερικό ασανσέρ του σπιτιού επενδεδυμένο με γνήσια τριανταφυλλιά. Δυο στάσεις κάτω και βρίσκομαι στο υπόγειο, δίπλα στους ντενεκέδες με το λάδι και το πορτοκαλί mountain ποδήλατο της εφηβείας μου. Οι πόρτες του συρμού ανοίγουν και με καλησπερίζει η προσωπική μου γραμματέας, μια καλοστεκούμενη σαραντάρα που φροντίζει όλες τις υποθέσεις μου. Τι θα έκανα χωρίς αυτήν; Στα πόδια μου ένα χειροποίητο περσικό χαλί σε πορφυρό και σμαραγδί χρώμα που δείχνει δυο παγόνια να ερωτοτροπούν. Ανοίγω την τηλεόραση να ενημερωθώ από τον Γιώργο Παπαδάκη. Συνήθεια που έγινε λατρεία. Για πολλοστή φορά κάνω την ίδια σκέψη: είμαι σίγουρος ότι ο τύπος πηδάει τις κατά καιρούς συμπαρουσιάστριές του. Πίνω έναν ενεργειακό χυμό με γκρέιπφρουτ και τζίντζερ. Συνέχεια

Advertisements

Όταν όλα πάνε στραβά, πέσε για ύπνο

01-calakmul-maya-pyramid

Άσχημη μέρα η σημερινή. Ούτε να τη σκέφτεται δεν ήθελε. “When everything goes wrong, go to sleep”, θυμήθηκε ότι είχε διαβάσει σε έναν τοίχο του facebook. Αποφάσισε να ακολουθήσει τη συμβουλή. Χώθηκε κάτω από τις κουβέρτες, άναψε το ηλεκτρικό υπόστρωμα και πάτησε το τηλεκοντρόλ. Η τηλεόραση δεν ανταποκρίθηκε. Χτύπησε δυο φορές το τηλεχειριστήριο με το χέρι του και ξαναδοκίμασε. Αυτή τη φορά οι μπαταρίες έκαναν επαφή και η οθόνη άνοιξε. Μετά από ένα σύντομο zapping κατέληξε σε ένα επεισόδιο του «Κόκκινου Κύκλου» του Πάνου Κοκκινόπουλου. Αυτό με τη φοιτήτρια που θέλει να σκοτώσει τους γονείς της. «Έχει κάτι το καθησυχαστικό η επανάληψη», σκέφτηκε. Συνέχεια

Το κάστανο του Γαμίκουλους

The_battle_of_the_cataplasm

Η ζωή και οι απόψεις του Τρίστραμ Σάντι, κυρίου από σόι είναι το αριστούργημα του Λώρενς Στερν και ένα από τα πιο κωμικά μυθιστορήματα όλων των εποχών. Γραμμένο στα μέσα του δέκατου όγδοου αιώνα, διατηρεί αναλλοίωτη τη φρεσκάδα και τη ζωντάνια του. Ένα απ’ τα απολαυστικότερα επεισόδια του βιβλίου είναι το συμπόσιο των σοφών θεολόγων στα κεφάλαια 26-30 του τέταρτου τόμου. Συνέχεια

Για το μοντερνιστικό μυθιστόρημα

HermannBrochTyping

Stahlblau und leicht, bewegt von einem leisen, kaum merklichen Gegenwind, waren die Wellen des Adriatischen Meeres dem kaiserlichen Geschwader entgegengeströmt, als dieses, die mählich anrückenden Flachhügel der kalabrischen Küste zur Linken, dem Hafen Brundisium zusteuerte, und jetzt, da die sonnige, dennoch so todesahnende Einsamkeit der See sich ins friedvoll Freudige menschlicher Tätigkeit wandelte, da die Fluten, sanft überglänzt von der Nähe menschlichen Seins und Hausens, sich mit vielerlei Schiffen bevölkerten, mit solchen, die gleicherweise dem Hafen zustrebten, mit solchen, die aus ihm ausgelaufen waren, jetzt, da die braunsegeligen Fischerboote bereits überall die kleinen Schutzmolen all der vielen Dörfer und Ansiedlungen längs der weißbespülten Ufer verließen, um zum abendlichen Fang auszuziehen, da war das Wasser beinahe spiegelglatt geworden […] Συνέχεια

Αθήνα 2064 μ.Χ.: Πυρηνικός Χειμώνας (διήγημα)

0983d94db6757e41ffc882636f13bb52

Ήταν μια περίεργη κατάσταση. Ο πυρηνικός πόλεμος που είχε προηγηθεί μερικούς μήνες πριν στην Ασία είχε μαυρίσει για τα καλά την ατμόσφαιρα, και όχι μόνο. Η θερμοκρασία είχε πέσει αρκετούς βαθμούς υπό το μηδέν, το όζον είχε καταστραφεί και μαύρος άνθρακας είχε σκορπιστεί στην ατμόσφαιρα ο οποίος ήταν υπεύθυνος για το θάνατο πολλών ανθρώπων. Η υπεριώδης ακτινοβολία, που είχε αυξηθεί λόγω αυτών των φαινομένων, είχε γίνει πραγματικά επικίνδυνη. Συνέχεια

Πυρηνικός χειμώνας

Nuclear-Winter

Πριν αρχίσει ο χειμώνας, κανείς δεν πίστευε. Ειδικά ο Α. Τις τελευταίες μέρες έμεινε μαζί με τη Γ, τον Δ, τη Ν και τον Χ. Τους είχαν πει ότι ο πόλεμος θα είναι έτσι. Όλα παγωμένα. Έτρωγαν μακαρόνια, με τη φωτιά να καίει. «Γιατί μας συνέβη αυτό»; ρώτησε πάλι. «Φυσικό είναι», απάντησαν. Συνέχεια

Υστερόγραφο

jasnikowski

Νάξος, 12 Φεβρουαρίου 2064

Αγαπημένε μου,

Άργησα να λάβω νέα σου. Νομίζω πως πεθαίνω. Το φίδι της ασθένειας σκαρφάλωσε μεμιάς στα κόκαλά μου. Δε βαριέσαι. Σουρουπώνω. Λεπτομέρειες ίσως, αφού τίποτα δεν μπορεί να κηλιδώσει την ευτυχία που νιώθω να πλημμυρίζει τις τελευταίες μέρες της τόσο πληκτικής ζωής μου. Κάτι κέρδισα κι εγώ, ο ανίδεος. Ο θάνατος καθαρίζει σιγά σιγά τα λέπια της ματαιοδοξίας μου. Τι κι αν λιμνάσαμε στο γοητευτικό χάος και στους πάγους αυτών των σαρκοφάγων ερειπίων σαν ταριχευμένες τίγρεις που γαντζώθηκαν στα βράχια της απαστράπτουσας δαιμονικής τους ομορφιάς βουλιάζοντας μέσα στην αίγλη μιας βάναυσης, σχεδόν οργασμικής αθανασίας; Όλα πια στη Νάξο θυμίζουν τις φλαμανδικές κολάσεις που ζήλεψα λαίμαργα στην εφηβεία μου. Λίγο πριν αρχίσω να σου γράφω μύρισα βαθιά τις ριπές της τοξικής ραδιενεργούς χάλαζας που ρήμαξε τις καλλιέργειες και δηλητηρίασε τους υδροφόρους ορίζοντες. Συνέχεια