Tag Archives: λογοτεχνία

Εναντίον – σημειώσεις για τα ράκη της στρατευμένης «ποίησης»

dore red hooding 2

Ο τίτλος, με τη βλάσφημη ρητορική, το θράσος και την ένταση της ισχυρογνωμοσύνης της, οφείλει να χρεωθεί στο κλασικό, πικρής οξυδέρκειας όσο και κυνικής αυθάδειας, κείμενο του Ντίνου Χριστιανόπουλου[1]. Φαίνεται πως ο κονιορτός των αταλάντων όταν δεν σωρεύει μάζες ομοιοκαταληξιών ρουφώντας τη λάσπη της δελφικής του φθίσης, λούζεται στα ζείδωρα νάματα της αριστερόστροφης θρησκοληψίας. Συνέχεια

Στη στάση

3-nymu5lllb8nn3a4rlcj-o

Με λένε Ντομ,

Ναι ξέρω περίεργο όνομα, αλλά αυτά παθαίνεις αν οι γονείς σου ήταν (θεός συγχωρέσει τους) παιδιά των λουλουδιών.

Αλλά δεν είναι αυτό το θέμα μου για σήμερα. Συνέχεια

Ράσελ Έντσον, Ποιήματα από τον «Βασανισμένο καθρέφτη» (β΄ μέρος)

edson-3

Φτερούγες

Στην πτέρυγα κάποιου παλιού σπιτιού, τοποθετημένη κάτω από γυαλί, μια συλλογή από φτερούγες… Τα φτερά μιας πεταλούδας διακοσμημένα μ’ ένα ψεύτικο μάτι που περιστασιακά ανοιγοκλείνει. Μια δακτυλήθρα υποδύεται το δοχείο που κρατά τις στάχτες ενός σκόρου. Μια φτερούγα από όσχεο και οστά δαχτύλων που έχει αρπάξει τη νύχτα σαν ένα φοβερό χέρι, σκοτεινό σαν τη νύχτα που άρπαξε. Μια φτερούγα από ένα λευκό κοράκι. Ένα κουνούπι με τις φλέβες του γεμάτες ανθρώπινο αίμα. Μια μικρή φτερούγα ατροφική ακόμη, άπτερη, τοποθετημένη σ’ ένα θραύσμα οστράκου. Το αόρατο, όπως κάτι σ’ ένα ενεχυροδανειστήριο, περιμένοντας ν’ αγοραστεί από έναν άγγελο. Το πτερύγιο μιας διάσημης μύτης, τοποθετημένο σε μια οδοντογλυφίδα σαν ορεκτικό, ακόμη φουντωμένο από την τελευταία του περιφρονητική ανάσα… Φτερούγες που διηύθυναν τον αέρα με τέτοιο τρόπο, ώστε να είναι ελεύθερες στη γη, ανεμίζοντας, φτερουγίζοντας. Μερικές φορές πετώντας τόσο ψηλά που η γη μετά βίας υπάρχει…  Συνέχεια

Μια μέρα εργάτης

kipouros

Κάποιες φορές, για αλλαγή
αφήνω το γραφείο ή την τηλεόραση
και καταπιάνομαι με τον κήπο
ή τις δουλειές του σπιτιού.

Κόβω κλαδιά
μαζεύω χόρτα
γυαλίζω σκουριασμένα σίδερα
ή μαστορεύω καμιά πόρτα. Συνέχεια

Αντρέας και Τζίνα

1

Ο Αντρέας, έκανε τη βάρδιά του στο αεροδρόμιο όταν περνώντας μπροστά από τα αφορολόγητα, βλέπει τη Τζίνα και παθαίνει την πλάκα του. Σαν να μην έφτανε αυτό, η Τζίνα, που ήταν με μια πελάτισσα, τον πιάνει με την άκρη του ματιού, γυρνάει, και του χαμογελάει. Αυτό ήταν, εκείνο το βράδυ έμεινε άγρυπνος. Συνέχεια

Ράσελ Έντσον, Ποιήματα από τον «Βασανισμένο καθρέφτη»

endson

[Ο γεννημένος το 1935 Ράσελ Έντσον, πεισματικά λαθρόβιος και μέχρι τέλους αθέατος μέσα στην κακόφημη τύρβη της αμερικανικής ενδοχώρας, ανήκει στη χορεία των σημαντικότερων ποιητών του 20ού αιώνα. Γιός του σπουδαίου καρτουνίστα Γκας Έντσον, κληρονόμησε απ’ τον πατέρα του το απαράμιλλο χάρισμα να αιχμαλωτίζει το ακαριαίο και να μετατονίζει το αδιόρατο. Άλλοτε ανησυχητικά γκροτέσκο κι άλλοτε εξουθενωτικά αστείο, το πλουσιότατο έργο του, παρότι φαινομενικά μονόχορδο, απογειώνεται σ’ έναν αστερισμό αλυσιδωτών εκρήξεων και απροσδόκητων μαρμαρυγών που σαγηνεύουν με τον λαίμαργο οίστρο τους. Κι ενώ δείχνει να επαίρεται για την ανάδελφη αλκή του, υφαίνει ένα πυκνό διακειμενικό δίχτυ σαν ιστό αράχνης έτοιμο να παγιδεύσει θανάσιμα το θήραμά του. Ο φιλέρευνος –και ριψοκίνδυνος– ιχνηλάτης ο οποίος θ’ αποπειραθεί να διαπεράσει το εύθραυστο υπερρεαλιστικό κέλυφος των ποιημάτων του, θα γευθεί τους γάργαρους υπόξινους χυμούς μιας τέχνης απείθαρχης και παρορμητικής, εντούτοις απόλυτα συμπαγούς και ακονισμένης σαν ατσάλινη λεπίδα. Συνέχεια

Η μοναξιά του μυθιστοριογράφου

Treasure-island01Στο Βήμα της περασμένης Κυριακής, στο πλαίσιο της εν εξελίξει συζήτησης περί μυθιστορήματος, δημοσιεύτηκε το άρθρο του Κώστα Σπαθαράκη με τίτλο «Ο υψηλός πήχης και η στροφή στο διήγημα» (http://www.tovima.gr/books-ideas/article/?aid=821502). Το κείμενο του Σπαθαράκη είναι πολύ όμορφο, ίσως το πιο περίτεχνο απ’ όσα έχουν δημοσιευτεί μέχρι τώρα: ωραίο γλωσσικά, ευφυές ως προς την επιχειρηματολογία, πλούσιο σε ιδέες. Ταυτόχρονα όμως είναι και το πιο παραπλανητικό: ο συγγραφέας του δεν απαντά στο ερώτημα αν υπάρχει ή όχι νεοελληνικό μυθιστόρημα, δεν ασχολείται με το αισθητικό ζήτημα. Ο Σπαθαράκης μεταθέτει τη συζήτηση στο χώρο των ιδεών, στις συνθήκες δημιουργίας της λογοτεχνίας και στην ιστορία της κριτικής. Με άλλα λόγια, εκείνο που τον ενδιαφέρει είναι γιατί γίνεται στην παρούσα ιστορική συγκυρία η συζήτηση περί μυθιστορήματος και ποιες είναι οι συνέπειές της. Συνέχεια