Tag Archives: λογοτεχνία

Πυρηνικός χειμώνας

Nuclear-Winter

Πριν αρχίσει ο χειμώνας, κανείς δεν πίστευε. Ειδικά ο Α. Τις τελευταίες μέρες έμεινε μαζί με τη Γ, τον Δ, τη Ν και τον Χ. Τους είχαν πει ότι ο πόλεμος θα είναι έτσι. Όλα παγωμένα. Έτρωγαν μακαρόνια, με τη φωτιά να καίει. «Γιατί μας συνέβη αυτό»; ρώτησε πάλι. «Φυσικό είναι», απάντησαν. Συνέχεια

Advertisements

Υστερόγραφο

jasnikowski

Νάξος, 12 Φεβρουαρίου 2064

Αγαπημένε μου,

Άργησα να λάβω νέα σου. Νομίζω πως πεθαίνω. Το φίδι της ασθένειας σκαρφάλωσε μεμιάς στα κόκαλά μου. Δε βαριέσαι. Σουρουπώνω. Λεπτομέρειες ίσως, αφού τίποτα δεν μπορεί να κηλιδώσει την ευτυχία που νιώθω να πλημμυρίζει τις τελευταίες μέρες της τόσο πληκτικής ζωής μου. Κάτι κέρδισα κι εγώ, ο ανίδεος. Ο θάνατος καθαρίζει σιγά σιγά τα λέπια της ματαιοδοξίας μου. Τι κι αν λιμνάσαμε στο γοητευτικό χάος και στους πάγους αυτών των σαρκοφάγων ερειπίων σαν ταριχευμένες τίγρεις που γαντζώθηκαν στα βράχια της απαστράπτουσας δαιμονικής τους ομορφιάς βουλιάζοντας μέσα στην αίγλη μιας βάναυσης, σχεδόν οργασμικής αθανασίας; Όλα πια στη Νάξο θυμίζουν τις φλαμανδικές κολάσεις που ζήλεψα λαίμαργα στην εφηβεία μου. Λίγο πριν αρχίσω να σου γράφω μύρισα βαθιά τις ριπές της τοξικής ραδιενεργούς χάλαζας που ρήμαξε τις καλλιέργειες και δηλητηρίασε τους υδροφόρους ορίζοντες. Συνέχεια

Extremis Malis Extrema Remedia

b37fe199089cb48fdc3aeed68e1cc044

Η αφήγηση ξεκινά in medias res, όπως με κάθε ιστορία που σέβεται τον εαυτό της. Πόσο μάλλον όταν πρόκειται για μία μετα-αποκαλυπτική όπερα!

Ήταν ξημερώματα. Το εκνευριστικό εμβατήριο του εγερτηρίου από τα μεγάφωνα της πόλης έκανε αισθητή την έναρξη μιας ακόμη νέας μέρας. Μιας κατά τα άλλα άνοστης, άοσμης και αποστειρωμένης –κυριολεκτικά και μεταφορικά– από την ακτινοβολία ημέρας στη διάρκεια της οποίας δεν προβλεπόταν να άλλαζε οτιδήποτε στην ερεβώδη ζωή των εναπομεινάντων κατοίκων της πόλης αυτής.

Η ένδειξη του ημερολογίου πάνω στο γραφείο υπενθύμιζε το έτος 1. Όχι. Δεν είχε πάθει κάτι η συσκευή. Μετά τον πυρηνικό όλεθρο, το Εθνικοσοσιαλιστικό Κόμμα που είχε ανέβει στην εξουσία κατήργησε την παλαιά κοινή χρονολόγηση. Συνέχεια

Εναντίον – σημειώσεις για τα ράκη της στρατευμένης «ποίησης»

dore red hooding 2

Ο τίτλος, με τη βλάσφημη ρητορική, το θράσος και την ένταση της ισχυρογνωμοσύνης της, οφείλει να χρεωθεί στο κλασικό, πικρής οξυδέρκειας όσο και κυνικής αυθάδειας, κείμενο του Ντίνου Χριστιανόπουλου[1]. Φαίνεται πως ο κονιορτός των αταλάντων όταν δεν σωρεύει μάζες ομοιοκαταληξιών ρουφώντας τη λάσπη της δελφικής του φθίσης, λούζεται στα ζείδωρα νάματα της αριστερόστροφης θρησκοληψίας. Συνέχεια

Στη στάση

3-nymu5lllb8nn3a4rlcj-o

Με λένε Ντομ,

Ναι ξέρω περίεργο όνομα, αλλά αυτά παθαίνεις αν οι γονείς σου ήταν (θεός συγχωρέσει τους) παιδιά των λουλουδιών.

Αλλά δεν είναι αυτό το θέμα μου για σήμερα. Συνέχεια

Ράσελ Έντσον, Ποιήματα από τον «Βασανισμένο καθρέφτη» (β΄ μέρος)

edson-3

Φτερούγες

Στην πτέρυγα κάποιου παλιού σπιτιού, τοποθετημένη κάτω από γυαλί, μια συλλογή από φτερούγες… Τα φτερά μιας πεταλούδας διακοσμημένα μ’ ένα ψεύτικο μάτι που περιστασιακά ανοιγοκλείνει. Μια δακτυλήθρα υποδύεται το δοχείο που κρατά τις στάχτες ενός σκόρου. Μια φτερούγα από όσχεο και οστά δαχτύλων που έχει αρπάξει τη νύχτα σαν ένα φοβερό χέρι, σκοτεινό σαν τη νύχτα που άρπαξε. Μια φτερούγα από ένα λευκό κοράκι. Ένα κουνούπι με τις φλέβες του γεμάτες ανθρώπινο αίμα. Μια μικρή φτερούγα ατροφική ακόμη, άπτερη, τοποθετημένη σ’ ένα θραύσμα οστράκου. Το αόρατο, όπως κάτι σ’ ένα ενεχυροδανειστήριο, περιμένοντας ν’ αγοραστεί από έναν άγγελο. Το πτερύγιο μιας διάσημης μύτης, τοποθετημένο σε μια οδοντογλυφίδα σαν ορεκτικό, ακόμη φουντωμένο από την τελευταία του περιφρονητική ανάσα… Φτερούγες που διηύθυναν τον αέρα με τέτοιο τρόπο, ώστε να είναι ελεύθερες στη γη, ανεμίζοντας, φτερουγίζοντας. Μερικές φορές πετώντας τόσο ψηλά που η γη μετά βίας υπάρχει…  Συνέχεια

Μια μέρα εργάτης

kipouros

Κάποιες φορές, για αλλαγή
αφήνω το γραφείο ή την τηλεόραση
και καταπιάνομαι με τον κήπο
ή τις δουλειές του σπιτιού.

Κόβω κλαδιά
μαζεύω χόρτα
γυαλίζω σκουριασμένα σίδερα
ή μαστορεύω καμιά πόρτα. Συνέχεια