Tag Archives: λογοτεχνία

Για το μοντερνιστικό μυθιστόρημα

HermannBrochTyping

Stahlblau und leicht, bewegt von einem leisen, kaum merklichen Gegenwind, waren die Wellen des Adriatischen Meeres dem kaiserlichen Geschwader entgegengeströmt, als dieses, die mählich anrückenden Flachhügel der kalabrischen Küste zur Linken, dem Hafen Brundisium zusteuerte, und jetzt, da die sonnige, dennoch so todesahnende Einsamkeit der See sich ins friedvoll Freudige menschlicher Tätigkeit wandelte, da die Fluten, sanft überglänzt von der Nähe menschlichen Seins und Hausens, sich mit vielerlei Schiffen bevölkerten, mit solchen, die gleicherweise dem Hafen zustrebten, mit solchen, die aus ihm ausgelaufen waren, jetzt, da die braunsegeligen Fischerboote bereits überall die kleinen Schutzmolen all der vielen Dörfer und Ansiedlungen längs der weißbespülten Ufer verließen, um zum abendlichen Fang auszuziehen, da war das Wasser beinahe spiegelglatt geworden […] Συνέχεια

Advertisements

Αθήνα 2064 μ.Χ.: Πυρηνικός Χειμώνας (διήγημα)

0983d94db6757e41ffc882636f13bb52

Ήταν μια περίεργη κατάσταση. Ο πυρηνικός πόλεμος που είχε προηγηθεί μερικούς μήνες πριν στην Ασία είχε μαυρίσει για τα καλά την ατμόσφαιρα, και όχι μόνο. Η θερμοκρασία είχε πέσει αρκετούς βαθμούς υπό το μηδέν, το όζον είχε καταστραφεί και μαύρος άνθρακας είχε σκορπιστεί στην ατμόσφαιρα ο οποίος ήταν υπεύθυνος για το θάνατο πολλών ανθρώπων. Η υπεριώδης ακτινοβολία, που είχε αυξηθεί λόγω αυτών των φαινομένων, είχε γίνει πραγματικά επικίνδυνη. Συνέχεια

Πυρηνικός χειμώνας

Nuclear-Winter

Πριν αρχίσει ο χειμώνας, κανείς δεν πίστευε. Ειδικά ο Α. Τις τελευταίες μέρες έμεινε μαζί με τη Γ, τον Δ, τη Ν και τον Χ. Τους είχαν πει ότι ο πόλεμος θα είναι έτσι. Όλα παγωμένα. Έτρωγαν μακαρόνια, με τη φωτιά να καίει. «Γιατί μας συνέβη αυτό»; ρώτησε πάλι. «Φυσικό είναι», απάντησαν. Συνέχεια

Υστερόγραφο

jasnikowski

Νάξος, 12 Φεβρουαρίου 2064

Αγαπημένε μου,

Άργησα να λάβω νέα σου. Νομίζω πως πεθαίνω. Το φίδι της ασθένειας σκαρφάλωσε μεμιάς στα κόκαλά μου. Δε βαριέσαι. Σουρουπώνω. Λεπτομέρειες ίσως, αφού τίποτα δεν μπορεί να κηλιδώσει την ευτυχία που νιώθω να πλημμυρίζει τις τελευταίες μέρες της τόσο πληκτικής ζωής μου. Κάτι κέρδισα κι εγώ, ο ανίδεος. Ο θάνατος καθαρίζει σιγά σιγά τα λέπια της ματαιοδοξίας μου. Τι κι αν λιμνάσαμε στο γοητευτικό χάος και στους πάγους αυτών των σαρκοφάγων ερειπίων σαν ταριχευμένες τίγρεις που γαντζώθηκαν στα βράχια της απαστράπτουσας δαιμονικής τους ομορφιάς βουλιάζοντας μέσα στην αίγλη μιας βάναυσης, σχεδόν οργασμικής αθανασίας; Όλα πια στη Νάξο θυμίζουν τις φλαμανδικές κολάσεις που ζήλεψα λαίμαργα στην εφηβεία μου. Λίγο πριν αρχίσω να σου γράφω μύρισα βαθιά τις ριπές της τοξικής ραδιενεργούς χάλαζας που ρήμαξε τις καλλιέργειες και δηλητηρίασε τους υδροφόρους ορίζοντες. Συνέχεια

Extremis Malis Extrema Remedia

b37fe199089cb48fdc3aeed68e1cc044

Η αφήγηση ξεκινά in medias res, όπως με κάθε ιστορία που σέβεται τον εαυτό της. Πόσο μάλλον όταν πρόκειται για μία μετα-αποκαλυπτική όπερα!

Ήταν ξημερώματα. Το εκνευριστικό εμβατήριο του εγερτηρίου από τα μεγάφωνα της πόλης έκανε αισθητή την έναρξη μιας ακόμη νέας μέρας. Μιας κατά τα άλλα άνοστης, άοσμης και αποστειρωμένης –κυριολεκτικά και μεταφορικά– από την ακτινοβολία ημέρας στη διάρκεια της οποίας δεν προβλεπόταν να άλλαζε οτιδήποτε στην ερεβώδη ζωή των εναπομεινάντων κατοίκων της πόλης αυτής.

Η ένδειξη του ημερολογίου πάνω στο γραφείο υπενθύμιζε το έτος 1. Όχι. Δεν είχε πάθει κάτι η συσκευή. Μετά τον πυρηνικό όλεθρο, το Εθνικοσοσιαλιστικό Κόμμα που είχε ανέβει στην εξουσία κατήργησε την παλαιά κοινή χρονολόγηση. Συνέχεια

Εναντίον – σημειώσεις για τα ράκη της στρατευμένης «ποίησης»

dore red hooding 2

Ο τίτλος, με τη βλάσφημη ρητορική, το θράσος και την ένταση της ισχυρογνωμοσύνης της, οφείλει να χρεωθεί στο κλασικό, πικρής οξυδέρκειας όσο και κυνικής αυθάδειας, κείμενο του Ντίνου Χριστιανόπουλου[1]. Φαίνεται πως ο κονιορτός των αταλάντων όταν δεν σωρεύει μάζες ομοιοκαταληξιών ρουφώντας τη λάσπη της δελφικής του φθίσης, λούζεται στα ζείδωρα νάματα της αριστερόστροφης θρησκοληψίας. Συνέχεια

Στη στάση

3-nymu5lllb8nn3a4rlcj-o

Με λένε Ντομ,

Ναι ξέρω περίεργο όνομα, αλλά αυτά παθαίνεις αν οι γονείς σου ήταν (θεός συγχωρέσει τους) παιδιά των λουλουδιών.

Αλλά δεν είναι αυτό το θέμα μου για σήμερα. Συνέχεια