Tag Archives: κριτική

Άτιτλο

800px-Viejos_comiendo_sopa

«Να τους λυπάσαι τους εχθρούς σου· σα θρόμβος ψύχους ζήσε πλάι τους και ξαρματώσου. Γδύσε τη μπλε χορδή που βάφει το φεγγάρι σου τραυλίζοντας μες απ’ το ρήγμα των σφαγμένων κεφαλιών τους».

Γ. Χ.

Σκαρφάλωσε την άδεια Βαλτετσίου λαχανιάζοντας. Θα μπορούσαν να τον λένε Νίκο, σαν εκείνο τον ταλαίπωρο φαφούτη που παρίστανε τον Πρώτο Γραμματέα στους χιονισμένους βόθρους της Κρονστάνδης, τα δύσμορφα χρόνια της Απύθμενης Λατρείας του σοβιετικού Μεσσία τους, Ιωσήφ Βησσαριόνοβιτς. Ανυπερθέτως Νίκος, ίσως Βλαδίμηρος ή Σήφης, έστω, χωρίς τις βαρύγδουπες μικροαστικές αοριστίες μερικών τυχάρπαστων λακέδων: «Λαοκράτης» και «Σπάρτακος» και «Ζήσιμος» (ή μήπως «Ζωσιμάς»;). Αηδίες. Βδελυσσόταν τους κήρυκες της ηττοπάθειας και τα πλοκάμια της μαυλιστικής, θηλυπρεπούς νωχέλειας που βελόνιζε τα σατανοχέσματα της μπουρζουαζίας. Διάολε, μήπως δεν ήταν μαχητές, γιοί των ηρώων που παιάνισαν από καρδιάς τους πιο σεπτούς ύμνους της εποποιίας; Συνέχεια

Advertisements

Εναντίον – σημειώσεις για τα ράκη της στρατευμένης «ποίησης»

dore red hooding 2

Ο τίτλος, με τη βλάσφημη ρητορική, το θράσος και την ένταση της ισχυρογνωμοσύνης της, οφείλει να χρεωθεί στο κλασικό, πικρής οξυδέρκειας όσο και κυνικής αυθάδειας, κείμενο του Ντίνου Χριστιανόπουλου[1]. Φαίνεται πως ο κονιορτός των αταλάντων όταν δεν σωρεύει μάζες ομοιοκαταληξιών ρουφώντας τη λάσπη της δελφικής του φθίσης, λούζεται στα ζείδωρα νάματα της αριστερόστροφης θρησκοληψίας. Συνέχεια

Ο κανόνας και οι εξαιρέσεις της εγχώριας μυθιστορηματικής ένδειας

leonora carrington

Η καθ’ ημάς κριτική, ασφυκτικά εγκλωβισμένη στον αδιάβροχο νυμφώνα του ενδημικού επαρχιωτισμού της, αντιμετωπίζει την απουσία μείζονος νεοελληνικού μυθιστορήματος με σιωπηλή παραδοχή, ενίοτε με τη συνήθη οργίλη στρεψοδικία. Εφημεριδογράφοι, βιβλιοπαρουσιαστές και αφοσιωμένοι ταγοί της συντεχνιακής ορθοφροσύνης εις μάτην πασχίζουν να διασκεδάσουν αυτή τη σκανδαλώδη ανυπαρξία, εξαπολύοντας καθησυχαστικούς διθυράμβους, αποθεώνοντας το «πηγαίο» και το «βιωματικό», νοσταλγώντας «χλοερές πατρίδες» και «χαμένα κέντρα». Συνέχεια

Για την πεζογραφία του Γιώργου Χειμωνά

Leonora-Carrington

Η λογοτεχνία του Γιώργου Χειμωνά[1] αποτελεί την πλέον ρηξικέλευθη περίπτωση στον χώρο της νεοελληνικής πεζογραφίας. Τα δυσπρόσιτα κείμενά του βυθοσκοπούν τα όρια και τις δυνατότητες του λόγου ως μέσου έκφρασης της ανθρώπινης εμπειρίας.[2] Η γραφή του θεματοποιεί την νευροψυχολογική θεωρητική προεργασία του πάνω στη φύση του λόγου[3]. Ο ίδιος ο Χειμωνάς συνιστά μοναδικό φαινόμενο αυτοσχολιαστικού συγγραφέα: η δοκιμιογραφία του φωτίζει την αμιγώς λογοτεχνική του παραγωγή και το αντίστροφο. Υπ’ αυτή την έννοια, δεν μπορούμε να διαβάσουμε το πρωτότυπο λογοτεχνικό του έργο ερήμην της συνολικής αντίληψής του για τον λόγο και των συναφών ερευνητικών του αναζητήσεων[4]. Συνέχεια

Η «Μοναδική οικογένεια» του Λευτέρη Καλοσπύρου

Identical_Twins,_Roselle,_New_Jersey,_1967

Συγγραφέας μιας σειράς διεισδυτικών δοκιμών λογοτεχνικής κριτικής, ο τριαντατετράχρονος Λευτέρης Καλοσπύρος εισήλθε δυναμικά στον στίβο της μυθιστοριογραφίας: τον Οκτώβριο του 2013 κυκλοφόρησε η Μοναδική οικογένεια από τις εκδόσεις Πόλις. Θα απογοητευθούν όσοι ορέγονται να μηρυκάζουν εύπεπτους πολτούς γλαφυρών εξιστορήσεων ή προσδοκούν πάμφωτες νησίδες νατουραλιστικής ορθοφροσύνης. Συνέχεια