Tag Archives: κινηματογράφος

Μάκβεθ

macbeth11

Ο Μάκβεθ, στρατηγός του βασιλιά της Σκωτίας, καταστέλλει την επανάσταση. Χάρη σ’ αυτόν, χάρη στην αφοσίωσή του στον βασιλιά, αποκαθίσταται η ειρήνη στη χώρα, ο πόλεμος τελειώνει.

Στο δρόμο όμως του Μάκβεθ εμφανίζονται τρεις μάγισσες και προφητεύουν ότι θα γίνει βασιλιάς. Κι έτσι θα γεννηθεί μέσα του μια επιθυμία που δεν υπήρχε προηγουμένως, ο πόθος για την εξουσία. Και η γυναίκα του θα υποδαυλίσει αυτό τον πόθο: Όταν ο βασιλιάς Ντάνκαν θα έρθει στο σπίτι τους, η λαίδη Μάκβεθ θα οπλίσει το χέρι του άντρα της και θα τον σπρώξει να τον δολοφονήσει. Συνέχεια

Advertisements

Vengo

image

Vengo, δηλαδή «έρχομαι», είναι το όνομα της ταινίας του Tony Gatlif που με κέρδισε για πολλούς λόγους. Η συγκεκριμένη παραγωγή του 2000 είναι ουσιαστικά μία περιπέτεια-­δράμα με μουσική υπόκρουση.

Κεντρικό θέμα του φιλμ είναι μία βεντέτα μεταξύ δύο οικογενειών στην Ισπανία. Ο αδερφός ενός κλασικού Ισπανού γλεντζέ, του Caco, έχει σκοτώσει ένα μέλος της οικογένειας Caravaca. Τα αδέρφια του αποθανόντα θέλουν να πάρουν εκδίκηση και επιθυμούν να σκοτώσουν το δολοφόνο. Από εκεί και πέρα η ένταση και η αγωνία κλιμακώνονται, καθώς ξεκινά ένας φαύλος κύκλος. Ο κύκλος αυτός σε στροβιλίζει στους ρυθμούς του flamenco και σε γοητεύει. Συνέχεια

2046 – Στην Αγάπη δε Χωρούν Υποκατάστατα

2046-tony_00356548

Το γραφειάκι από ξύλο τριανταφυλλιάς. Η παλιά μαύρη γραφομηχανή Lettera 33 του 1960. Ο αχνιστός διπλός εσπρέσσο. Η ξύλινη καρέκλα με την σκληρή πλάτη. Οι τέσσερις αγάπες μου, που συνέθεταν μοναδικά μια εικόνα απλότητας, που πάντα με γοήτευε. Λάθος όμως. Πέντε. Και η πέμπτη αγάπη μου ήταν η πιο σημαντική. Η πιο ουσιαστική. Ήταν το γλυκό εκείνο πρόσωπο, που τώρα είχε κλειστά τα μάτια του στο δωμάτιο πίσω μου, βλέποντας πιθανόν κάποιο όνειρο με μένα που επέστρεφα πάλι από μακρύ πολύχρονο ταξίδι. Που με προϋπαντούσε με ανοιχτή αγκαλιά και βλέμμα όλο τρυφερότητα και προσμονή. Που αδημονούσε να αναπληρώσει το κενό που της είχα δημιουργήσει. Μέσα σε λίγα τετραγωνικά όλα τα σημαντικά κομμάτια της ζωής μου ήταν εκεί, ξανά μπροστά μου, γιατί εγώ ήμουν πάλι εκεί. Διαπίστωσα χαμογελώντας πως ενώ μεγαλώνεις σε εντυπωσιάζουν τα πολύπλοκα πράγματα, και τελικά όταν πια μεγαλώνεις αρκετά εκτιμάς και αναζητάς τα απλά. Και ειδικά όταν σου λείπουν γιατί έχεις αναλώσει τον χρόνο σου αλλού. Υπέροχα τα ταξίδια και τα ασανσέρ με την επένδυση από μάρμαρο και γρανίτη αλλά πόσο πιο υπέροχη φάνταζε τώρα η ζεστή γωνιά μου και η ενέργεια που διαπότιζε ολάκερο το σπίτι από την παρουσία της γυναίκας μου. Συνέχεια