Tag Archives: διήγημα

Αθήνα 2064 μ.Χ.: Πυρηνικός Χειμώνας (διήγημα)

0983d94db6757e41ffc882636f13bb52

Ήταν μια περίεργη κατάσταση. Ο πυρηνικός πόλεμος που είχε προηγηθεί μερικούς μήνες πριν στην Ασία είχε μαυρίσει για τα καλά την ατμόσφαιρα, και όχι μόνο. Η θερμοκρασία είχε πέσει αρκετούς βαθμούς υπό το μηδέν, το όζον είχε καταστραφεί και μαύρος άνθρακας είχε σκορπιστεί στην ατμόσφαιρα ο οποίος ήταν υπεύθυνος για το θάνατο πολλών ανθρώπων. Η υπεριώδης ακτινοβολία, που είχε αυξηθεί λόγω αυτών των φαινομένων, είχε γίνει πραγματικά επικίνδυνη. Συνέχεια

Advertisements

Ας περιμένουν οι γυναίκες

Young woman  in the doll style with red bow and red shoes  sittiΔεν υπάρχει αμφιβολία. Η Κική του ράγισε την καρδιά. Αφού την έπιασε επ’ αυτοφώρω πριν από έξι μήνες με τον προϊστάμενο του το είχε πάρει απόφαση: τέρμα οι γυναίκες.
Συνέχεια

Τα πάνω κάτω

fish fishing

Η προφητεία επαληθεύτηκε πλήρως. Μετά την πυρηνική καταστροφή όλα αναποδογύρισαν. Συνέχεια

Πυρηνικός χειμώνας

Nuclear-Winter

Πριν αρχίσει ο χειμώνας, κανείς δεν πίστευε. Ειδικά ο Α. Τις τελευταίες μέρες έμεινε μαζί με τη Γ, τον Δ, τη Ν και τον Χ. Τους είχαν πει ότι ο πόλεμος θα είναι έτσι. Όλα παγωμένα. Έτρωγαν μακαρόνια, με τη φωτιά να καίει. «Γιατί μας συνέβη αυτό»; ρώτησε πάλι. «Φυσικό είναι», απάντησαν. Συνέχεια

Υστερόγραφο

jasnikowski

Νάξος, 12 Φεβρουαρίου 2064

Αγαπημένε μου,

Άργησα να λάβω νέα σου. Νομίζω πως πεθαίνω. Το φίδι της ασθένειας σκαρφάλωσε μεμιάς στα κόκαλά μου. Δε βαριέσαι. Σουρουπώνω. Λεπτομέρειες ίσως, αφού τίποτα δεν μπορεί να κηλιδώσει την ευτυχία που νιώθω να πλημμυρίζει τις τελευταίες μέρες της τόσο πληκτικής ζωής μου. Κάτι κέρδισα κι εγώ, ο ανίδεος. Ο θάνατος καθαρίζει σιγά σιγά τα λέπια της ματαιοδοξίας μου. Τι κι αν λιμνάσαμε στο γοητευτικό χάος και στους πάγους αυτών των σαρκοφάγων ερειπίων σαν ταριχευμένες τίγρεις που γαντζώθηκαν στα βράχια της απαστράπτουσας δαιμονικής τους ομορφιάς βουλιάζοντας μέσα στην αίγλη μιας βάναυσης, σχεδόν οργασμικής αθανασίας; Όλα πια στη Νάξο θυμίζουν τις φλαμανδικές κολάσεις που ζήλεψα λαίμαργα στην εφηβεία μου. Λίγο πριν αρχίσω να σου γράφω μύρισα βαθιά τις ριπές της τοξικής ραδιενεργούς χάλαζας που ρήμαξε τις καλλιέργειες και δηλητηρίασε τους υδροφόρους ορίζοντες. Συνέχεια

Extremis Malis Extrema Remedia

b37fe199089cb48fdc3aeed68e1cc044

Η αφήγηση ξεκινά in medias res, όπως με κάθε ιστορία που σέβεται τον εαυτό της. Πόσο μάλλον όταν πρόκειται για μία μετα-αποκαλυπτική όπερα!

Ήταν ξημερώματα. Το εκνευριστικό εμβατήριο του εγερτηρίου από τα μεγάφωνα της πόλης έκανε αισθητή την έναρξη μιας ακόμη νέας μέρας. Μιας κατά τα άλλα άνοστης, άοσμης και αποστειρωμένης –κυριολεκτικά και μεταφορικά– από την ακτινοβολία ημέρας στη διάρκεια της οποίας δεν προβλεπόταν να άλλαζε οτιδήποτε στην ερεβώδη ζωή των εναπομεινάντων κατοίκων της πόλης αυτής.

Η ένδειξη του ημερολογίου πάνω στο γραφείο υπενθύμιζε το έτος 1. Όχι. Δεν είχε πάθει κάτι η συσκευή. Μετά τον πυρηνικό όλεθρο, το Εθνικοσοσιαλιστικό Κόμμα που είχε ανέβει στην εξουσία κατήργησε την παλαιά κοινή χρονολόγηση. Συνέχεια

Η Ανθρωπότητα θύμα του έρωτα

nuclear_winter-1030x686

[2064. Δύο χρόνια νωρίτερα, από άγνωστη μέχρι στιγμής αιτία, ξεκίνησε παγκόσμιος πυρηνικός πόλεμος. Η Αθήνα φαίνεται ότι είναι από τις λίγες πόλεις που γλίτωσαν την ολοκληρωτική καταστροφή. Λέμε «φαίνεται» γιατί δεν έχουμε πλήρη εικόνα για το τι συμβαίνει. Οι επικοινωνίες διακόπηκαν και δεν έχουν ακόμα αποκατασταθεί. Τα πάντα έχουν παραλύσει. Ο πόλεμος προκάλεσε πυρηνικό χειμώνα: η ηλιακή ακτινοβολία δε φτάνει στη γη και η θερμοκρασία έχει πέσει σε πολικά επίπεδα. Οι εκτιμήσεις των επιστημόνων, σύμφωνα με τις οποίες το φαινόμενο θα διαρκούσε μία τριετία, φαίνεται να πέφτουν έξω· διανύουμε ήδη το δεύτερο έτος και τα πράγματα δεν αλλάζουν… Από σήμερα και για τις επόμενος βδομάδες θα δημοσιεύονται στο Μεγάλο Βύσμα ανταποκρίσεις των συνεργατών μας από το μέλλον. Σήμερα ο Γιώργος Παπαδόπουλος.] Συνέχεια