Category Archives: Θοδωρής Σταμάτης

Υστερόγραφο

jasnikowski

Νάξος, 12 Φεβρουαρίου 2064

Αγαπημένε μου,

Άργησα να λάβω νέα σου. Νομίζω πως πεθαίνω. Το φίδι της ασθένειας σκαρφάλωσε μεμιάς στα κόκαλά μου. Δε βαριέσαι. Σουρουπώνω. Λεπτομέρειες ίσως, αφού τίποτα δεν μπορεί να κηλιδώσει την ευτυχία που νιώθω να πλημμυρίζει τις τελευταίες μέρες της τόσο πληκτικής ζωής μου. Κάτι κέρδισα κι εγώ, ο ανίδεος. Ο θάνατος καθαρίζει σιγά σιγά τα λέπια της ματαιοδοξίας μου. Τι κι αν λιμνάσαμε στο γοητευτικό χάος και στους πάγους αυτών των σαρκοφάγων ερειπίων σαν ταριχευμένες τίγρεις που γαντζώθηκαν στα βράχια της απαστράπτουσας δαιμονικής τους ομορφιάς βουλιάζοντας μέσα στην αίγλη μιας βάναυσης, σχεδόν οργασμικής αθανασίας; Όλα πια στη Νάξο θυμίζουν τις φλαμανδικές κολάσεις που ζήλεψα λαίμαργα στην εφηβεία μου. Λίγο πριν αρχίσω να σου γράφω μύρισα βαθιά τις ριπές της τοξικής ραδιενεργούς χάλαζας που ρήμαξε τις καλλιέργειες και δηλητηρίασε τους υδροφόρους ορίζοντες. Συνέχεια

Advertisements

Εναντίον – σημειώσεις για τα ράκη της στρατευμένης «ποίησης»

dore red hooding 2

Ο τίτλος, με τη βλάσφημη ρητορική, το θράσος και την ένταση της ισχυρογνωμοσύνης της, οφείλει να χρεωθεί στο κλασικό, πικρής οξυδέρκειας όσο και κυνικής αυθάδειας, κείμενο του Ντίνου Χριστιανόπουλου[1]. Φαίνεται πως ο κονιορτός των αταλάντων όταν δεν σωρεύει μάζες ομοιοκαταληξιών ρουφώντας τη λάσπη της δελφικής του φθίσης, λούζεται στα ζείδωρα νάματα της αριστερόστροφης θρησκοληψίας. Συνέχεια

Ράσελ Έντσον, Ποιήματα από τον «Βασανισμένο καθρέφτη» (β΄ μέρος)

edson-3

Φτερούγες

Στην πτέρυγα κάποιου παλιού σπιτιού, τοποθετημένη κάτω από γυαλί, μια συλλογή από φτερούγες… Τα φτερά μιας πεταλούδας διακοσμημένα μ’ ένα ψεύτικο μάτι που περιστασιακά ανοιγοκλείνει. Μια δακτυλήθρα υποδύεται το δοχείο που κρατά τις στάχτες ενός σκόρου. Μια φτερούγα από όσχεο και οστά δαχτύλων που έχει αρπάξει τη νύχτα σαν ένα φοβερό χέρι, σκοτεινό σαν τη νύχτα που άρπαξε. Μια φτερούγα από ένα λευκό κοράκι. Ένα κουνούπι με τις φλέβες του γεμάτες ανθρώπινο αίμα. Μια μικρή φτερούγα ατροφική ακόμη, άπτερη, τοποθετημένη σ’ ένα θραύσμα οστράκου. Το αόρατο, όπως κάτι σ’ ένα ενεχυροδανειστήριο, περιμένοντας ν’ αγοραστεί από έναν άγγελο. Το πτερύγιο μιας διάσημης μύτης, τοποθετημένο σε μια οδοντογλυφίδα σαν ορεκτικό, ακόμη φουντωμένο από την τελευταία του περιφρονητική ανάσα… Φτερούγες που διηύθυναν τον αέρα με τέτοιο τρόπο, ώστε να είναι ελεύθερες στη γη, ανεμίζοντας, φτερουγίζοντας. Μερικές φορές πετώντας τόσο ψηλά που η γη μετά βίας υπάρχει…  Συνέχεια

Ράσελ Έντσον, Ποιήματα από τον «Βασανισμένο καθρέφτη»

endson

[Ο γεννημένος το 1935 Ράσελ Έντσον, πεισματικά λαθρόβιος και μέχρι τέλους αθέατος μέσα στην κακόφημη τύρβη της αμερικανικής ενδοχώρας, ανήκει στη χορεία των σημαντικότερων ποιητών του 20ού αιώνα. Γιός του σπουδαίου καρτουνίστα Γκας Έντσον, κληρονόμησε απ’ τον πατέρα του το απαράμιλλο χάρισμα να αιχμαλωτίζει το ακαριαίο και να μετατονίζει το αδιόρατο. Άλλοτε ανησυχητικά γκροτέσκο κι άλλοτε εξουθενωτικά αστείο, το πλουσιότατο έργο του, παρότι φαινομενικά μονόχορδο, απογειώνεται σ’ έναν αστερισμό αλυσιδωτών εκρήξεων και απροσδόκητων μαρμαρυγών που σαγηνεύουν με τον λαίμαργο οίστρο τους. Κι ενώ δείχνει να επαίρεται για την ανάδελφη αλκή του, υφαίνει ένα πυκνό διακειμενικό δίχτυ σαν ιστό αράχνης έτοιμο να παγιδεύσει θανάσιμα το θήραμά του. Ο φιλέρευνος –και ριψοκίνδυνος– ιχνηλάτης ο οποίος θ’ αποπειραθεί να διαπεράσει το εύθραυστο υπερρεαλιστικό κέλυφος των ποιημάτων του, θα γευθεί τους γάργαρους υπόξινους χυμούς μιας τέχνης απείθαρχης και παρορμητικής, εντούτοις απόλυτα συμπαγούς και ακονισμένης σαν ατσάλινη λεπίδα. Συνέχεια

Το πικρότατο χρονικό της νιότης

Grant Wood, American_Gothic

Μες στην ομάδα ήμουν
άχρηστος πάντα
σαν ένα σαν
Για την ομάδα ήμουν
ύποπτος πάντα
σαν την αλήθεια
Άρης Αλεξάνδρου [1]

Το Για την αγάπη της γεωμετρίας,[2] που εκδόθηκε το 2011, αποτελεί το ένατο κατά σειρά μυθιστόρημα το οποίο έρχεται να προστεθεί στην πολύπτυχη, πληθωρική συγγραφική παρουσία της Σώτης Τριανταφύλλου. Πρόκειται, όπως εύγλωττα μας πληροφορεί η κατατοπιστική περίληψη του οπισθόφυλλου, για το «πικρότατο χρονικό της νιότης». Μιας νιότης οικτρά σπαταλημένης μέσα στους συντριπτικούς μηχανισμούς που συνέχουν την αυταρχική οικογένεια Μπότσαρη. Η ερεθιστική, γλαφυρή αφήγηση της Τριανταφύλλου καλύπτει σχεδόν μια τριακονταετία, εκκινώντας απ’ το 1971 και καταλήγοντας στο 2000. Το Για την αγάπη της γεωμετρίας διασταυρώνεται πολλαπλώς με την συναρπαστική μυθιστορηματική της αυτοβιογραφία υπό τον τίτλο Ο χρόνος πάλι[3], κείμενα ομόκεντρα που αξίζει να διαβαστούν παράλληλα. Συνέχεια

Εκδοχές της ιστοριογραφικής μεταμυθοπλασίας: Επίσκεψη στους κόσμους του Τόμας Πίντσον και του Πέτερ Εστερχάζι

Photo metafiction

Μια από τις πιο ενδιαφέρουσες τροπές της μεταμοντέρνας μυθιστορηματικής αφήγησης, όπως έχει αναδείξει προσφυώς η Καναδή Λίντα Χάτσεον, είναι η ιστοριογραφική μεταμυθοπλασία. Ανασυστήνοντας και επαναμαγεύοντας τις φθαρμένες συμβάσεις του είδους, το ιστοριογραφικό μεταμυθιστόρημα, στις λεπταίσθητες εκφάνσεις του, έδωσε μέχρι σήμερα λαμπρά δείγματα, με σημαίνοντες σταθμούς το Μέισον και Ντίξον[1] του Τόμας Πίντσον και την Ουράνια αρμονία[2] του Πέτερ Εστερχάζι. Οργανική απότοκος των ευρύτερων φιλοσοφικών αναζητήσεων του μεταμοντερνισμού, η ιστοριογραφική μεταμυθοπλασία εμπνέεται, σε μεγάλο βαθμό, από τις θεωρητικές επεξεργασίες του Χάιντεν Γουάιτ, οι οποίες αποκρυσταλλώθηκαν έξοχα στην εμβληματική του Μεταϊστορία. Συνέχεια

Τα ιογενή γεύματα του Μπάροουζ

Burroughs

Ακόμη και σήμερα, δεκαοκτώ χρόνια μετά τον θάνατο του Ουίλιαμ Μπάροουζ, σημαντική μερίδα της κριτικής συνεχίζει να τρέφει σοβαρές επιφυλάξεις για την αληθινή αξία του έργου του. Επηρεασμένη μάλλον αρνητικά εξαιτίας της προβοκατόρικης, κραυγαλέας και εν πολλοίς σκανδαλώδους ζωής του, πιστεύει, εσφαλμένα, πως σε μεγάλο βαθμό η τεράστια φήμη του ήταν απότοκος της σθεναρά προκλητικής του στάσης και της γενικευμένης, σαρωτικής αυθάδειας που συστηματικά επεδείκνυε εναντίον όλων. Συνέχεια