Ιδιωτικό μετρό

1341555_ewasf

Καλά τα ιδιωτικά τζετ και οι πολυτελείς θαλαμηγοί, αλλά τίποτα δε συγκρίνεται με το να έχεις το δικό σου μετρό. Κοιτάξτε πώς το έχω σκεφτεί:

Μπαίνω στο εσωτερικό ασανσέρ του σπιτιού επενδεδυμένο με γνήσια τριανταφυλλιά. Δυο στάσεις κάτω και βρίσκομαι στο υπόγειο, δίπλα στους ντενεκέδες με το λάδι και το πορτοκαλί mountain ποδήλατο της εφηβείας μου. Οι πόρτες του συρμού ανοίγουν και με καλησπερίζει η προσωπική μου γραμματέας, μια καλοστεκούμενη σαραντάρα που φροντίζει όλες τις υποθέσεις μου. Τι θα έκανα χωρίς αυτήν; Στα πόδια μου ένα χειροποίητο περσικό χαλί σε πορφυρό και σμαραγδί χρώμα που δείχνει δυο παγόνια να ερωτοτροπούν. Ανοίγω την τηλεόραση να ενημερωθώ από τον Γιώργο Παπαδάκη. Συνήθεια που έγινε λατρεία. Για πολλοστή φορά κάνω την ίδια σκέψη: είμαι σίγουρος ότι ο τύπος πηδάει τις κατά καιρούς συμπαρουσιάστριές του. Πίνω έναν ενεργειακό χυμό με γκρέιπφρουτ και τζίντζερ.

Περνάω στο δεύτερο βαγόνι που βρίσκεται το προσωπικό μου γυμναστήριο. Κάνω δέκα λεπτά διάδρομο σε υψηλή ένταση και μετά βάρη. Τρικέφαλοι σήμερα, η πιο δύσκολη μέρα. Ο γυμναστής μου είναι ένας πενηντάρης με κοιλίτσα και φαλάκρα. Θα μπορούσα να τον αντικαταστήσω με μια όμορφη εικοσάρα με υπέροχους γλουτούς αλλά έχω δεθεί μαζί του. Τον έχω δεκαπέντε χρόνια από τότε που ήμουν φτωχός και άσημος, πριν ανακαλύψω και πατεντάρω το φάρμακο για τη φαλάκρα. Το γυμνό δικό του κρανίο είναι το τίμημα που οφείλει να πληρώσει για τη δουλειά του. Πρέπει σε όλους να υπενθυμίζεις ότι τίποτα δεν είναι δωρεάν.

Κάνω ένα καυτό ντους και πηδάω στο τρίτο βαγόνι. Η ώρα του brunch: ο Γιαπωνέζος σεφ μου έχει ετοιμάσει αυγά benedict με λίγο μαύρο χαβιάρι Ιράν και μια φρυγανισμένη φέτα ολικής άλεσης. Θα έτρωγα άνετα και δυο pancakes αλλά ο μεταβολισμός στην ηλικία μας δεν αστειεύεται. Χαλαρώνω στη λευκή πολυθρόνα μου, επιλογή της αγαπημένης μου. Ναι, με τόσα λεφτά είμαι ακόμα μονογαμικός. Από τεχνητό δέρμα δυστυχώς, πρέπει να υπομένω τις new age οικολογικές ανησυχίες της. Βάζω το ηχοσύστημα στο shuffle. Ακούγεται πρώτα το «Φωτιά στα Σαββατόβραδα» της Άντζελας και μετά Johnny Cash.

Ο συρμός επιβραδύνει. Οι πόρτες ανοίγουν. Φτάσαμε Ομόνοια. Μια ηλίθια ανακοίνωση ακούγεται από τα μεγάφωνα για χιλιοστή φορά και ένα πρεζόνι μου ζητάει μισό ευρώ για τη δόση του. Δε μπορείς να κρύβεσαι από την πραγματικότητα για πάντα.

Γιώργος Παπαδόπουλος

Tagged: , ,

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: