Ο δρόμος είχε τη δική του ιστορία. Συνέντευξη με έναν μικροπωλητή

a

Αρχές Αυγούστου 2017. Το καλοκαίρι μαζί και η ζέστη έχουν φτάσει στο αποκορύφωμα. Η Αθήνα έχει αδειάσει από κόσμο και βαβούρα. Ωστόσο, οι μικροπωλητές της οδού Ανδριανού παραμένουν στο πόστο τους. Κάνοντας μια βόλτα στο κέντρο συναντώ τη Νίκη Π., φοιτήτρια που κρατάει ένα πάγκο από κοινού με μία φίλη της με χειροποίητα κοσμήματα, και πιάνουμε τη κουβέντα σχετικά με το επάγγελμα του μικροπωλητή.

Ο μικροπωλητής είναι ένα ιδιαίτερο επάγγελμα και δεν το επιλέγουν όλοι εύκολα. Εσύ πώς αισθάνεσαι που το κάνεις;

Εμένα μ’ αρέσει. Μ’ αρέσει η επαφή με το κόσμο, το ότι μιλάω με το καθένα στη γλώσσα του συνήθως. Είναι ωραία. Δεν είναι δύσκολο. Τώρα το καλοκαίρι είναι δύσκολο ίσως λόγω του καιρού που έχει πολύ ζέστη, πεθαίνουμε όλη μέρα, αλλά είναι πολύ ωραία. Αυτή η ανθρώπινη επαφή.

Ποια είναι η μεγαλύτερη πρόκληση να δουλεύει κανείς έτσι;

Εντάξει, είναι δουλειά του δρόμου οπότε ενέχει κινδύνους. Από μια μικρή κλοπή μέχρι τις συνθήκες, τη ζέστη την πολλή, το πολύ κρύο τον χειμώνα, αλλά παλεύεται. Είναι κομπλέ.

Πριν το ξεκινήσεις πίστευες πώς θα ήταν αλλιώς απ’ ότι τελικά είναι;

Όχι, ήταν έτσι όπως το περίμενα.

Ποια είναι συνήθως η αντίδραση των ανθρώπων;

Έχει τύχει να με ρωτήσει ένας αν έχω σπίτι (γέλια). Λέω ναι, έχω, προφανώς και έχω. Νομίζαν ότι είμαι εδώ, στο δρόμο. Αλλά γενικά όχι, είναι πολύ ανοιχτοί. Κυρίως είναι τουρίστες. Αυτή τη περίοδο που είμαι εγώ τώρα είναι πιο πολύ τουρίστες. Δεν έχουνε κάποια ιδιαίτερη αντίδραση. Πιο πολύ σου πιάνουν την κουβέντα, χαζολογάνε. Είναι ωραία.

Εσύ και φτιάχνεις τα πράγματα και πρέπει να τα διαθέσεις στο κοινό. Πώς αισθάνεσαι γι’ αυτό, που είναι πολλοί οι ρόλοι;

Κοίτα, η αλήθεια είναι ότι μου τρώει λίγο χρόνο από τη σχολή, αλλά είναι ωραίο. Και είναι ωραίο που η δουλειά σου έχει κάποια ανταπόκριση.

Πιστεύεις ότι θα έπρεπε να ενθαρρύνεται το επάγγελμα του μικροπωλητή πιο πολύ από το κράτος; Να είναι ας πούμε πιο ευέλικτο όταν δίνει τις άδειες κτλ.

Ναι. Κοίτα, επειδή το νομικό, αν και σπουδάζω νομική, όλα τα νομικά θέματα τα διαχειρίζεται η άλλη κοπέλα, αλλά ναι θεωρώ ότι ίσως θα έπρεπε να υπάρχει μια λίγο μεγαλύτερη ευελιξία. Βέβαια, ίσως είναι και πολυτέλεια αυτό που ζητάω, γιατί παντού υπάρχει γραφειοκρατία, πόσο μάλλον για κάτι τέτοιο. Αλλά ίσως μια μεγαλύτερη ευελιξία να διευκόλυνε πιο πολύ το επάγγελμα.

Εσύ θα ενθάρρυνες κάποιον να το κάνει;

Ναι, ειδικά σε άτομα που έχουν ανάγκη. Απλά μια συνομιλία να κάνουνε, δεν αποκτάς φιλίες ζωής από αυτό το επάγγελμα, αν και αποκτάς από τους γύρω πάγκους, αλλά ναι θα τα ενθάρρυνα πάρα πολύ. Όσον αφορά το ανθρώπινο στοιχείο, αλλά και το στοιχείο της δημιουργικότητας. Νιώθεις ότι αποδίδει αυτό που κάνεις, ότι έχει μια ανταπόκριση. Είναι πολύ όμορφο.

Πώς βλέπεις αυτό που λένε κάποιοι ότι οι μικροπωλητές τρόπον τινά “ενοχλούν’’ τους ιδιοκτήτες μαγαζιών;

Συνήθως προτιμάνε να είμαστε πιο μακριά από τα μαγαζιά. Να, ας πούμε, εδώ δε θα δεις μπροστά από μαγαζί πάγκο ή είναι πιο κει, είναι στο Θησείο, στον πεζόδρομο. Ναι, δηλαδή οριοθετούνται κάπως. Ο καθένας είναι σαν να κατουράει την περιοχή του. Κάπως έτσι. Είμαστε σε συγκεκριμένα μέρη.

Άρα αυτή η άποψη στην ουσία δεν ισχύει;

Όχι. Θέλω να σου πω ότι και εδώ τα μαγαζιά είναι παράνομα γιατί είναι αρχαιολογικός χώρος, οπότε είναι τύποις όρια όλα αυτά τα όρια. Είναι καθαρά για το τυπικό, για να μην υπάρχουνε μπερδέματα.

Εσείς πώς το ξεκινήσατε;

Εγώ αρχικά ήθελα λεφτά για να ταξιδεύω, επειδή οι δικοί μου δεν μπορούσαν να μου δώσουν. Μέχρι να καταλήξω εδώ έχω αλλάξει γύρω στις δέκα δουλειές από τηλεφωνικό κέντρο μέχρι σερβιτόρα, σε παιδότοπο, σε pet shop, έχω κάνει πάρα πολλά και κατέληξα εδώ, γιατί ήτανε το πιο light. Μπορώ να διαβάσω για τη σχολή ακόμα, δηλαδή δεν είμαι συνέχεια σε επιφυλακή. Και γιατί ήταν κάτι που μου άρεσε. Συνδύαζε πολλά πράγματα που μου αρέσουν, την επαφή με τον κόσμο, την δημιουργική δραστηριότητα, την ατομική, πολλά. Και αποφάσισα ότι ναι αυτό μ’ αρέσει και κάπως έτσι…

Πιστεύω ότι είναι δύσκολο να το πάρει κάποιος απόφαση. Βοήθησε ότι είσαστε δύο;

Όχι, όχι. Στην αρχή δεν είχε περάσει καθόλου από το μυαλό μου ως πιθανή επαγγελματική ενασχόληση και την μέρα που απολύθηκα από την M., έκανα την κλασική βόλτα που κάνω μόνη μου πάντα όταν δεν είμαι καλά, στο Θησείο, και καθόμουν σε μια είσοδο πολυκατοικίας και έκλαιγα. Περνάει μια φίλη μου και μου λέει έχω έναν πάγκο, ψάχνω άτομο γιατί το καλοκαίρι έχω πολύ δουλειά και λέω εγώ ναι ναι. Ε, και κάπως έτσι ξεκίνησε…

m@r!@

Advertisements

Tagged: , ,

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: