Είναι η συναυλία των MUSE ό,τι καλύτερο είδαμε και ακούσαμε φέτος;

muse

Με αφορμή την τελευταία συναυλία τους στην χώρα μας, έγινε πολύς λόγος για το αν άξιζε τα λεφτά της, αν ήταν όντως καλοί μουσικά και ηχητικά, για το τι προσέφεραν ή δεν προσέφεραν στο ελληνικό κοινό σε σχέση με τους άλλους σταθμούς του συναυλιακού τους χάρτη και ένα σωρό ακόμα εύστοχα ή άστοχα ερωτήματα!

Λοιπόν παιδιά ας τα βάλουμε σε μία τάξη τα πράγματα.

Θυμάμαι (και συγκινούμαι) πίσω στο 2001, να έχω το CD player στα χέρια και να ακούω το «Origin Of Symmetry» που είχα αγοράσει με το χαρτζιλίκι μου, στην εκδρομή του σχολείου. Ω ναι! Τότε πήγαινα 1η Λυκείου και άκουγα Muse φίλε «φανατικέ» που τους ανακάλυψες εσύ μόλις χθες.

Οι Muse αποτελούν ένα από τα σοβαρότερα δείγματα πραγματικής rock μουσικής των χρόνων μας. Οι συνθέσεις τους ξεπερνούν κατά πολύ αυτές άλλων αντίστοιχων συγκροτημάτων λόγω της μουσικής παιδείας (βλέπε επιρροές από Prokofiev και Rachmaninoff) που έχει το ηγετικό μέλος και φωνή των Muse, Matt Bellamy, καθώς και των υπέρογκων χρημάτων που έχουν δαπανήσει για τον εξοπλισμό, κυνηγώντας την τελειότητα στον ήχο τους. Αυτά όμως τα στοιχεία δεν φτάνουν για να κάνουν άτρωτο έναν καλλιτέχνη όταν εμφανίζεται ζωντανά μπροστά στο κοινό του. Τα live του συγκροτήματος κάποτε αποτελούσαν σημείο αναφοράς, είτε μιλάμε για εκείνο στο Wembley είτε για αυτό στην Ο2 Arena είτε για αυτό στο Ολυμπιακό στάδιο της Ρώμης. Αξέχαστα όλα και καθένα με τον δικό του χαρακτήρα.

Τι γίνεται όμως όταν το καλό μόνο δεν φτάνει;

Τι γίνεται όταν ένα συγκρότημα είναι πλέον δεδομένο στο κοινό του και έχει απωλέσει αυτή τη σπίθα αυθεντικότητας και καινοτομίας στον ήχο που έκανε τον κόσμο να τους λατρέψει;

Εμφανίζεται πλέον σε συγκεκριμένα σημεία του παγκόσμιου χάρτη και τα «δίνει όλα», ενώ σε κάποια άλλα μέρη σου ζητά 50 ή 60 ευρώ (Έλληνα φαν, σε σένα μιλάω) για να σου δώσει μία άνοστη εκδοχή αυτού που έπαιξαν στην Αγγλία ή στην Αμερική.

Εν πάση περιπτώσει, αυτό που έδωσαν στο ελληνικό κοινό δεν είναι σε καμία περίπτωση εφάμιλλο όσον έχουν δείξει σε άλλες συναυλίες-σταθμούς.

Θα μου πεις βέβαια τώρα εσύ, «θα προτιμούσες να μην έρχεται κανένα μεγάλο όνομα στην Ελλάδα; Έχουμε και κρίση».

Πολύ βολικό το παραπάνω επιχείρημα, αλλά σε αυτό ήμουν πάντα κάθετος. Αν είσαι ένα συγκρότημα περιωπής και καλείσαι να κάνεις πρωταθλητισμό, πρέπει να τον κάνεις. Πρέπει το ίδιο προϊόν που παρουσιάζεις στον Άγγλο και τον Γερμανό, να το παρουσιάζεις εξίσου και στα υπόλοιπα μικρά κράτη που σε υποδέχονται. Το να βγαίνει στην σκηνή ένας καλλιτέχνης που έχει πληρωθεί από τον κάθένα κάτω στο κοινό με 50 ή 80 ευρώ, είναι μεγάλη ευθύνη και πρόκληση συνάμα! Δεν αφορά μόνο τα χαώδη κοινά που θα τον δουν και θα τον ακούσουν αλλά και εκείνα τα μικρά που τον αγαπούν όμως εξίσου και έχουν την ίδια προσμονή να τους επισκεφθεί. Αυτή όμως είναι και η παγίδα του καλλιτέχνη και πέφτει πολύ συχνά σε αυτή. Ζωντανές εμφανίσεις της «ξεπέτας» λοιπόν ή προσπάθεια για να μείνουν χαραγμένες στην μνήμη του ακροατή;

newego_large_t_661_106834120

Η τελευταία συναυλία διεθνών προδιαγραφών που ήταν κυριολεκτικά αψεγάδιαστη ήταν το The Wall του Roger Waters (όποιος δεν το έχει δει ποτέ, παρακαλώ να το πράξει!). Πήρε περίπου 4 χρόνια για να ολοκληρωθεί το tour, δόθηκαν συνολικά 219 συναυλίες σε όλο τον κόσμο και κόστισε κάτι λιγότερο από 60 εκατομμύρια ευρώ.

Ήταν όλα εκεί! Ο δάσκαλος από το “Another brick in the wall”, το γουρουνάκι, τα σφυριά, το αεροπλάνο που συγκρούεται πάνω στη σκηνή, όλη αυτή η μυσταγωγία στην οποία μας εισάγουν πάντα οι Pink Floyd και φυσικά η μεγαλοπρεπής πτώση του τείχους για φινάλε.

Και τώρα επιτρέψτε μου λίγες σκέψεις για την πορεία της μουσικής γενικά.

Ακούω τραγούδια που έχουν κλείσει 40, 50 ή 60 χρόνια και τα απολαμβάνω σαν να πρωτοκυκλοφόρησαν εχθές. Για αυτό ακριβώς το συναίσθημα μιλάω, για αυτό που έχουν χάσει τα κομμάτια του σήμερα και πριν σπεύσουν να «κράξουν» κάποιοι και με πουν μουσικό «παρελθοντολάγνο», ας φέρουν στη μνήμη τους ένα τραγούδι του άμεσου παρελθόντος και ας με βεβαιώσουν ότι θα το θυμούνται σε 30 χρόνια και ότι θα κάνει και την τότε νέα γενιά να το ακούει ακόμα.

Ας μην γελιόμαστε λοιπόν. Τραγούδια συγκροτημάτων όπως των Pink Floyd, των Emerson Lake Palmer, των Queen ή των Beatles δεν θα ξανακούσουμε. Είτε λόγω του ότι έχει παρέλθει η εποχή ανεπιστρεπτί, είτε επειδή αναζητούμε το «φαστ φουντ» σε όλες τις εκφάνσεις της ζωής μας. Το πιο καλό παράδειγμα προς στήριξη αυτού αποτελεί η διάρκεια των κομματιών. Όλα τα αξέχαστα τραγούδια των 70s είχαν εισαγωγή/πρελούδιο τουλάχιστον 2 με 3 λεπτά και η συνολική τους διάρκεια μπορούσε να φτάσει ακόμα και τα 18 λεπτά. Αυτό ήταν απόρροια του πως έβλεπαν τότε τη μουσική. Κυκλοφορούσαν λίγοι δίσκοι και το κάθε κομμάτι ήταν «προσωπική κατάθεση» του καλλιτέχνη. Ήταν σαν ένας καμβάς που χρωματιζόταν σιγά σιγά μέχρι το τέλος του δίσκου και όχι μία υποχρέωση να παραγεμίσει ένα άνοστο CD και να το βγάλει στην κυκλοφορία η δισκογραφική.

Αυτές ήταν λοιπόν κάποιες σκέψεις για ένα ζήτημα που μάλλον έχει μετατραπεί σε φιλοσοφικό πια, βλέποντας την κατάντια της παγκόσμιας δισκογραφίας.

Άρα λοιπόν ας αρκεστούμε σε ό,τι καλό απέμεινε και ας ελπίζουμε ότι κάτι καλύτερο θα ξεχωρίσει αύριο.

Σας αφήνω με δύο από τις καλύτερες συναυλιακές στιγμές στην ιστορία των Muse και παραθέτω το trailer του The Wall, έτσι για να ανοίξει την όρεξη σε όποιον δεν το έχει δει.

Να είστε όλοι καλά!

Βασίλης Χατωνίδης

Advertisements

Tagged: , ,

One thought on “Είναι η συναυλία των MUSE ό,τι καλύτερο είδαμε και ακούσαμε φέτος;

  1. Gia Νοέμβριος 20, 2016 στο 20:59

    «Πρέπει το ίδιο προϊόν που παρουσιάζεις στον Άγγλο και τον Γερμανό, να το παρουσιάζεις εξίσου και στα υπόλοιπα μικρά κράτη που σε υποδέχονται»

    Αυτή η φράση για μένα τα λέει όλα! Συμφωνώ και επαυξάνω!!!

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: