Το καλύτερο ελληνικό βίντεο κλιπ ανήκει στους Πυξ-Λαξ!

article9209_1392614043

Είναι η στιγμή που πρέπει να ανακαλέσεις-ξεθάψεις από τη μνήμη σου όταν σε ρωτάνε «Ποιο πιστεύεις ότι είναι το καλύτερο ελληνικό βίντεο κλιπ;».

Δεν μου πήρε πολύ να απαντήσω. Η απόφαση ήταν ειλημμένη εδώ και καιρό. Όχι γιατί δεν έχουν σκηνοθετηθεί από τότε καλύτερα (που και αυτό συμβαίνει), αλλά περισσότερο γιατί δεν υπήρξε και μάλλον ούτε θα υπάρξει άλλο βίντεο κλιπ με τέτοια σημειολογία στην ελληνική μουσική σκηνή. Ο λόγος, φίλοι μου, για το “Μόνο για κείνη μη μου λες” των Πυξ-Λαξ πίσω στο 2001.

Δεν θα κάνω μνεία για το κομμάτι. Ήταν άλλωστε από τα καλύτερά τους. Αγαπήθηκε πολύ και σε συνδυασμό με τα αιθέρια φωνητικά της Θεοδοσίας Τσάτσου επισφράγισαν άλλον ένα συναυλιακό ύμνο.

Το βίντεο όμως που επένδυσε το τραγούδι έμελλε να γίνει σημείο αναφοράς! Σκηνοθετικής, κοινωνικής, σημειολογικής.

Ακόμα θυμάμαι πόσο πολλή εντύπωση μου είχε κάνει. Ήμουν 15 χρονών τότε. Αρκετά μικρός για να μεγαλοποιείται στο κεφάλι μου το οποιοδήποτε οπτικό ερέθισμα. Πόσο μάλλον όταν μια μουσική “ντύνεται” και εντυπώνεται μαζί με εικόνα. Τίποτα δεν συγκρίνεται με την οπτική εντύπωση ενός βίντεο κλιπ.

Τι να πρωτοθυμηθώ! Η ταύτιση εικόνων με τη σημειολογία τους είναι τόσο καταιγιστική που σε ισοπεδώνει. Ξεκινάμε!

Ρένος Χαραλαμπίδης ως μπάρμαν! Απλώς η πιο τέλεια “φάτσα” για τον ρόλο.

Όλες οι γνωστές τρανσέξουαλ και τραβεστί γυναίκες και άντρες αντίστοιχα εκείνης της εποχής να παρελαύνουν σε ένα πάρτι που όμως θυμίζει εκείνο τον παιδικών χρόνων. Το δείχνει τέλεια ο σκηνοθέτης. Είναι η στιγμή που όλοι εκείνοι οι άνθρωποι με τις κοινωνικές αντιξοότητες και ρατσισμούς που αντιμετωπίζουν, έχουν ανάγκη να γυρίσουν στα ανέμελα παιδικά χρόνια. Σε ένα τεράστιο παιδικό πάρτι που τίποτα δεν μπορεί να ταράξει αυτή την αθωότητα και γαλήνη και που είναι καλεσμένοι μόνο αυτοί που συμπονούν και κατανοούν τα δικά τους προβλήματα.

Τέλος, ο αξεπέραστος Γιάννης Βόγλης! Ξεκινά τον ρόλο του ως ταπεινός πορτιέρης του νυχτερινού μαγαζιού προσκαλώντας μας «να αγαπήσουμε τον διπλανό μας με όλη τη δύναμη της ψυχής μας και θα νιώσουμε να έχουμε αγαπηθεί τόσο δυνατά όσο ποτέ άλλοτε», καταλήγοντας σαν άλλος Χριστός σε Μυστικό Δείπνο ανάμεσα σε όλους εκείνους τους κατατρεγμένους και χλευασμένους ανθρώπους εκείνης της εποχής να βρίσκουν καταφύγιο σε αυτόν, ντυμένοι όλοι στα λευκά λες και απολαμβάνουν ήδη την αιώνια γαλήνη. Λες και μετά από όλα τα δεινά της ζωής τους αναστήθηκαν. Αναγεννήθηκαν!

Ανατριχιάζεις βλέποντας αυτό το επιβλητικό βλέμμα του Βόγλη στο τέλος!

Κάθε πρόσωπο ήταν τέλεια βαλμένο εκεί. Έχοντας τον δικό του πρωταγωνιστικό ρόλο που όμως δεν απείχε σχεδόν καθόλου από τον προσωπικό ρόλο της ζωής του.

Θα μπορούσα να μιλάω ώρες για αυτό το βίντεο κλιπ. Σας αφήνω όμως τώρα να απολαύσετε το κομμάτι και να βυθιστείτε σε σκέψεις. Ό,τι λογής και να είναι αυτές.

Βασίλης Χατωνίδης

*Η φωτογραφία της ανάρτησης πάρθηκε από το thetoc.gr

Advertisements

Tagged: , ,

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: