Vengo

image

Vengo, δηλαδή «έρχομαι», είναι το όνομα της ταινίας του Tony Gatlif που με κέρδισε για πολλούς λόγους. Η συγκεκριμένη παραγωγή του 2000 είναι ουσιαστικά μία περιπέτεια-­δράμα με μουσική υπόκρουση.

Κεντρικό θέμα του φιλμ είναι μία βεντέτα μεταξύ δύο οικογενειών στην Ισπανία. Ο αδερφός ενός κλασικού Ισπανού γλεντζέ, του Caco, έχει σκοτώσει ένα μέλος της οικογένειας Caravaca. Τα αδέρφια του αποθανόντα θέλουν να πάρουν εκδίκηση και επιθυμούν να σκοτώσουν το δολοφόνο. Από εκεί και πέρα η ένταση και η αγωνία κλιμακώνονται, καθώς ξεκινά ένας φαύλος κύκλος. Ο κύκλος αυτός σε στροβιλίζει στους ρυθμούς του flamenco και σε γοητεύει.

Πρόκειται για ένα μουσικό δράμα που βασίζεται στο αντιθετικό δίπολο ζωή-­θάνατος. Ο θεατής παρακολουθεί σκηνές δράσης, εκδίκησης, μίσους και απόγνωσης. Παράλληλα, παρεμβάλλονται σκηνές με έντονο το πολιτιστικό στοιχείο. Τα πλάνα με την ισπανική ύπαιθρο καταφέρνουν να κατευνάσουν την ένταση που επικρατεί και επιφέρουν την γαλήνη.

Αξιοσημείωτο επίτευγμα του Gatlif είναι ότι καταφέρνει να απεικονίσει ρεαλιστικά την ισπανική κουλτούρα εντός και εκτός πόλης. Γινόμαστε θεατές ισπανικών γύφτικων γλεντιών τόσο στην ανοιχτή φύση όσο και σε παραδοσιακά στέκια. Η μουσική της ταινίας αναδεικνύει με τον καλύτερο τρόπο την ισπανική και την τσιγγάνικη κουλτούρα. Σαγκρία, flamenco, γλέντι, πόνος και πάθος.

Τα ρεαλιστικά πλάνα μας μεταφέρουν στα εδάφη της Ισπανίας όπου γινόμαστε θεατές των απλών και λαϊκών ανθρώπων. Μαυροφορεμένες γιαγιάδες, παθιασμένες χορεύτριες flamenco, βαρύτονες γύφτισσες τραγουδίστριες και Ισπανοί λεβεντο­πότηδες. Ο Tony Gatlif μας φέρνει πιο κοντά με την ισπανική κουλτούρα και τις ανατολικές επιρροές της. Μας «σκεπάζει» με την οικογενειακή θαλπωρή που έχουν οι ισπανικές ρίζες και μας »γδύνει» με τον πόνο και τον ξεριζωμό των τσιγγάνων.

Οι χώροι, οι διαθέσεις και τα πρόσωπα εναλλάσσονται. Τα συναισθήματα και οι σκέψεις είναι πολλά. Οι ανατριχίλες κατά τη διάρκεια της ταινίας εξίσου πολλές. Μία ισχυρή (και επίκαιρη) υπενθύμιση εκ μέρους του Tony Gatlif ότι η ζωή είναι τραγελαφική και μείγμα σύνθετων στοιχείων όπως η χαρά και το πένθος. Πρόκειται για μία ωδή στις κουλτούρες, τις ρίζες, την ξενιτιά, το θάνατο και τη ζωή!

Γιώργος Σινιοράκης

Advertisements

Tagged: , ,

2 thoughts on “Vengo

  1. Βασίλης Χατωνίδης Σεπτεμβρίου 30, 2015 στο 11:39

    Μπαλαμός!!!! Αθάνατος Ύμνος σε οποιαδήποτε γλώσσα και αν ερμηνευτεί!

    Μου αρέσει!

  2. Γιώργος Πινακούλας Σεπτεμβρίου 30, 2015 στο 18:25

    Εξαιρετικό! Μπράβο, Γιώργο!

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: