Βλάσσης Μπονάτσος και Πελόμα Μποκιού

1

Χαίρετε φίλοι μου και καλό φθινόπωρο να έχουμε!

Αυτή τη φορά είπα να γράψω για έναν καλλιτέχνη λίγο διαφορετικό από τους άλλους. Ο λόγος για τον ιδιόμορφο, χύμα, εκρηκτικό, πλακατζή, αιώνια έφηβο, Βλάσση Μπονάτσο.

Ένας άνθρωπος που δεν κράταγε ποτέ τους τύπους αλλά ήταν πάντα συμπαθής από όλους. Ένας σόουμαν, ίσως από τους τελευταίους στην ελληνική σόου μπιζ με την αυθεντική έννοια του όρου. Χαρισματικός, χωρίς προσωπείο και με μια γλυκιά αναίδεια. εκσφενδόνιζε ατάκες και έσπαγε πλάκα οπουδήποτε και αν βρισκόταν.

Ταλαντούχος τόσο ως ηθοποιός όσο και παρουσιαστής είχε πάντα οξυμένη την αίσθηση του αβίαστου χιούμορ.

Αξέχαστη-αξεπέραστη στιγμή της καριέρας του, ο ρόλος στους «Απαράδεκτους» πίσω στο 1990.

Ο Μπονάτσος δεν ήταν μόνο αυτά όμως. Είχε και μία άλλη πλευρά. Αυτή που δεν γνωρίζουν ή δεν θυμούνται πολλοί. Αυτή του μουσικού!

Ξεκίνησε την καριέρα του δημιουργώντας το μουσικό ροκ συγκρότημα Πελόμα Μποκιού, στις αρχές της δεκαετίας του 1970. Ένα από τα σημαντικότερα συγκροτήματα της ψυχεδελικής νεολαίας, στην Εποχή της Δικτατορίας. Ένα συγκρότημα που έγινε σύμβολο της ελληνικής μουσικής ψυχεδέλειας και άφησε το στίγμα του και στο εξωτερικό.

2

Όπως πολύ ωραία γράφει ο Μανώλης Νταλούκας στο blog του (freedomgreece.blogspot.gr) για τους Πελόμα Μποκιού: «Ξεκινούν ως «ορθόδοξοι», δεν γράφουν δηλαδή, δικά τους τραγούδια, και περιφρονούν οτιδήποτε έχει ελληνικό στίχο. Η απόρριψη του ελληνικού στίχου, ήταν η γενική τάση, των πρώτων συγκροτημάτων της ψυχεδελικής κουλτούρας. Αυτή η τάση, διαρκεί από το 1967 μέχρι και το 1970, και αποτελεί το βασικό χαρακτηριστικό, της Πρώτης Φάσης της Ψυχεδελικής σκηνής στην Ελλάδα. Η απαξίωση της ελληνικής γλώσσας, ερμηνεύεται σαν απέχθεια των ψυχεδελικών για τα «γλυκανάλατα» τραγούδια της Χρυσής Νεολαίας (που είχαν ελληνικό στίχο), αλλά και σαν δήλωση μεγάλου θαυμασμού τους, στα ξένα συγκροτήματα που σχετίζονταν με την Βρετανική Εισβολή και το Καλοκαίρι της Αγάπης. Η εμμονή στον αγγλικό στίχο, «σπάει» στο τέλος του 1970, όταν οι ίδιοι οι ΠΕΛΟΜΑ ΜΠΟΚΙΟΥ, παρουσιάζουν το «Γαρύφαλλε-Γαρύφαλλε» (Νοέμβριος του 1970), που είναι και το πρώτο τραγούδι της ελληνικής ψυχεδέλειας, με ελληνικό στίχο, που κυκλοφορεί σε δίσκο.»

Κορυφαία τραγούδια της μπάντας θεωρούνται το »Γαρύφαλλε, Γαρύφαλλε», »Ανατριχίλα», »Ύμνος Στη Ζωή» και »Αν ήξερα». Εκτός όμως από το συγκρότημα ο Μπονάτσος είχε και δική του δισκογραφία με πολλά αξιόλογα κομμάτια.

Ο Β. Μπονάτσος έφυγε από τη ζωή μόλις στα 54 του χρόνια, αφήνοντας σε όλους μια γλυκόπικρη γεύση ανάμνησης.

Αυτά από εμένα λοιπόν. Σας αφήνω με κάποια από τα χαρακτηριστικότερα κομμάτια του Βλάσση Μπονάτσου. Να είστε όλοι καλά και τα λέμε την επόμενη φορά!

Βασίλης Χατωνίδης

Advertisements

Tagged: , ,

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: