Σεξ-ερωτισμός-αγάπη

45900-E37365[Το παρακάτω απόσπασμα προέρχεται απ’ το δοκίμιο του Μιχαήλ Επστέιν με τίτλο «Σεξ-ερωτισμός-αγάπη», που θα δημοσιευτεί ολόκληρο στο περιοδικό Et cetera την ερχόμενη Κυριακή]

Στους στοχασμούς για τον έρωτα διακρίνονται συνήθως δύο επίπεδα: το σεξ και ο έρωτας, ή το σεξ και η αγάπη. Για παράδειγμα, ο Νικολάι Μπερντιάγεφ γράφει: «Πάντα πίστευα ότι πρέπει να κάνουμε διάκριση μεταξύ του έρωτα και του σεξ, μεταξύ της αγάπης-έρωτα και της φυσιολογικής γενετήσιας ζωής». Στην πραγματικότητα, η δομή αυτής της σφαίρας δεν είναι διεπίπεδη αλλά τριεπίπεδη. Ο ερωτισμός αποτελεί ένα ξεχωριστό, μεσαίο επίπεδο των διαπροσωπικών σχέσεων, το οποίο πρέπει να το ξεχωρίζουμε και απ’ τη σεξουαλικότητα και απ’ την αγάπη.

Το σεξ είναι η αναπαραγωγή του είδους μέσω της ένωσης των ατόμων. Ο ερωτισμός είναι η θνησιμότητα του ατόμου και η επιδίωξή του να γίνει τα πάντα για τον εαυτό του. Η αγάπη είναι η αθανασία του ατόμου και η ικανότητά του να γίνει τα πάντα για τον άλλο.

Με τα λόγια του Ζωρζ Μπατάιγ, «[…] τον αγνοεί [ο πίθηκος τον ερωτισμό] ακριβώς στο μέτρο που του λείπει η γνώση του θανάτου. Πραγματικά, το γεγονός ότι είμαστε ανθρώπινοι κι ότι ζούμε με τη σκοτεινή προοπτική του θανάτου, είναι που μας κάνει να γνωρίζουμε την έξαλλη και απελπισμένη βία του ερωτισμού […] ο ερωτισμός διαφέρει απ’ το ζωικό σεξουαλικό ορμέμφυτο στο μέτρο που, όπως για τη δουλειά, αποτελεί τη συνειδητή αναζήτηση του σκοπού που είναι η απόλαυση» .

Τα ζώα δε γνωρίζουν τον ερωτισμό, διότι δε γνωρίζουν για τη θνησιμότητά τους και δεν προσπαθούν ν’ αντλήσουν όσο το δυνατόν περισσότερη ηδονή στο σύντομο χρονικό διάστημα της ζωής τους. Ο άνθρωπος, σε αντίθεση με τα ζώα, «και να ζήσει βιάζεται, και να αισθανθεί επείγεται» . Ο ερωτισμός είναι αυτή η έντονη, συνεχής και επαναλαμβανόμενη συγκίνηση που βιώνουμε με το σεξ. Ο ερωτισμός προέρχεται απ’ την αίσθηση της θνησιμότητας του «εγώ», το οποίο προσπαθεί να παρατείνει την ηδονή, να ξεπεράσει τη λειτουργία της συνουσίας, να οικειοποιηθεί αυτό που ανήκει στο είδος. Η σεξουαλική επαφή δεν υπηρετεί πια το ένστικτο της αναπαραγωγής, αλλά πολλαπλασιάζεται αυτή καθ’ αυτή, παρατείνεται αυτή καθ’ αυτή.

Έτσι, τη μέγιστη ηδονή μάς τη δωρίζει η θνησιμότητά μας και η πράξη της αναπαραγωγής του εαυτού μας μέσω των άλλων, την οποία μετατρέπουμε σε πράξη αναπαραγωγής της ίδιας της ηδονής. Το πάθος εμποδίζεται, η σεξουαλική πράξη αναβάλλεται και παρατείνεται, η γυμνότητα καλύπτεται, δημιουργείται πληθώρα απαγορεύσεων, που με τη σειρά τους γεννούν πειρασμούς. Έτσι, μεγαλώνει η σφαίρα του ερωτισμού, στην οποία η σεξουαλική αποφόρτιση αναβάλλεται και παραχωρεί τη θέση της στο πολυεπίπεδο παιχνίδι της ηδονής, του ντυσίματος και του γδυσίματος, του πλησιάσματος και της αποξένωσης. Η συνείδηση της θνησιμότητάς μας δυναμώνει την ερωτική ένταση: το πάθος γίνεται ισχυρότερο, πιο απελπισμένο, τα σώματα πλέκονται με μεγαλύτερο πάθος, εισδύουν βαθύτερα ο ένας στον άλλο ενόψει της επερχόμενης ανυπαρξίας. Φαίνεται ότι με το να γαντζώνεται ή να καρφώνεται ο ένας στον άλλο μπορούν να κρατηθούν στο χείλος της αβύσσου. Αυτό είναι το άκρο της ερωτικής μανίας, που επισπεύδεται απ’ το φόβο του τέλους.

[…]

Το ξεπέρασμα του ερωτικού-θανατικού γίνεται με την αγάπη. Ο ερωτισμός ζει απ’ την αποξένωση και απ’ την αναβολή της σεξουαλικής πράξης, απ’ το παιχνίδι πλησιάσματος-απομάκρυνσης, αλλά, απ’ την άλλη πλευρά, με αυτό το παιχνίδι πότε πότε, πολύ σπάνια, κάποτε μόνο μια φορά στη ζωή, και κάποτε ποτέ, γεννιέται το αίσθημα του απόλυτου προορισμού του ενός για τον άλλο, αυτής της αδιαρρηκτότητας, πάνω στην οποία δεν έχει εξουσία ούτε ο θάνατος. Αν η σεξουαλικότητα χρησιμεύει ως μέσο για τη βιολογική συνέχιση της ζωής μας με τους απογόνους μας, και ο ερωτισμός ως μέσο ηδονής εν εαυτή και δι’ εαυτή, χωρίς το σκοπό της αναπαραγωγής, τότε η αγάπη είναι το αίσθημα της αθανασίας σ’ αυτή τη μοναδική σχέση που ενώνει δύο, που τους κάνει αθάνατους τον ένα για τον άλλο. Όπως ο ερωτισμός περιέχει μέσα του τη σεξουαλικότητα, έτσι και η αγάπη περιέχει μέσα της τον ερωτισμό, αλλά δεν ανάγεται σ’ αυτόν. Η αγάπη είναι η δίψα για απόλυτη διάλυση στον άλλο και διάλυση του άλλου στον εαυτό, η προθυμία κι η ικανότητα να περάσουμε την αιωνιότητα μαζί – ή αυτό το μέρος του χρόνου που μας φαίνεται αιωνιότητα. Φυσικά, δεν έχουμε ιδέα τι είναι η αιωνιότητα καθ’ αυτή· αλλά επειδή γνωρίζουμε τι είναι ο χρόνος, μπορούμε να γνωρίσουμε εξ αντιθέτου και την αιωνιότητα. Επιπλέον, αν δε μας είχε δοθεί κάποια αίσθηση της αιωνιότητας, δε θα είχαμε ιδέα για το τι είναι ο χρόνος, αφού μόνο ο συσχετισμός αυτών των εννοιών τούς δίνει νόημα.

Η αγάπη είναι η αμοιβαία διείσδυση των δύο όντων, η οποία μπορεί να παρατείνεται επ’ άπειρον, καταλαμβάνοντας την ίδια περιοχή όπου λαμβάνει χώρα το ερωτικό παιχνίδι της αποξένωσης: το σώμα, τα ρούχα, τα λόγια, τα βιβλία, τα ενδιαφέροντα, τα πάθη, το ξεχωριστό παρελθόν, την αβεβαιότητα του μέλλοντος. Αλλά η αγάπη δε χάνεται μ’ έναν σύντομο σπασμό, είναι η αδιάλειπτη συν-ύπαρξη δύο κόσμων: ό,τι κι αν κάνουμε, γίνεται πάντοτε ανάμεσα σε μένα και σε σένα. Ακόμη και ο χωρισμός, η αναισθησία, η λησμονιά γίνονται σημεία αυτής της αγαπητικής γλώσσας, όπως τα κενά μεταξύ των λέξεων.

[…]

Μιχαήλ Επστέιν

μτφρ. Γιώργος Πινακούλας

Advertisements

Tagged: , ,

One thought on “Σεξ-ερωτισμός-αγάπη

  1. Ανώνυμος Οκτώβριος 24, 2016 στο 18:39

    Εμεις θελουμε το KAMA SUTRA ΜΙΑ ΚΑΙ ΜΗΛΑΕΙ ΓΙΑ ΣΕΞ!!!!!!!! παντως πολυ καλο

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: