Ευχαριστώ, δε θα πάρω

brosta-den-xero-ti-tha-vro

Αφού είπε και η κουτσή Μαρία την άποψη της για το επερχόμενο δημοψήφισμα, αποφάσισα και εγώ να τοποθετηθώ (πρόκειται για καλαμπούρι σαφώς, αφού ο καθένας έχει το δικαίωμα να εκφράζει ελεύθερα την άποψή του.)

Αν δεν αλλάξει κάτι όσον αφορά τις διαπραγματεύσεις και δεν προσφερθεί καινούρια συμφωνία, εκ μέρους των δανειστών, με πιο »ευνοϊκούς» όρους, τότε φαίνεται πως στις 5 Ιουλίου του 2015 έχουμε δημοψήφισμα (γράφω αναλυτικά την ημερομηνία, καθώς πρόκειται για κρίσιμη στιγμή, ιδίως όταν γίνεται δημοψήφισμα μετά από σαράντα ένα χρόνια στην Ελλάδα). Για αρχή, να εκφράσω πως προσωπικά θεωρώ τη μέθοδο του δημοψηφίσματος ως άμεση μορφή δημοκρατίας, καθώς δίνεται ξεκάθαρα η δυνατότητα στο λαό να αποφασίσει για τη μοίρα του και ενδεχομένως να επιφέρει μεταβολές (πράγμα επιθυμητό). Πολιτικά πρόσωπα που ισχυρίζονται πως το εν λόγω δημοψήφισμα αποτελεί μορφή πραξικοπήματος μάλλον δεν έχουν συνειδητοποιήσει ότι ο ελληνικός λαός υφίστατο καθημερινά (χρησιμοποιώ παρατατικό, με την ελπίδα τέτοιες καταστάσεις να αποτελέσουν πράγμα του παρελθόντος και να πάψουν να διαιωνίζονται) άλλες μορφές ολοκληρωτισμού.

Αναφερόμενοι μεταφορικά στον όρο του ολοκληρωτισμού μπορούμε να παραθέσουμε αρκετά σχετικά παραδείγματα αντλημένα από τα ελληνικά κοινωνικά, πολιτικά και οικονομικά δρώμενα. Σχετικά με την πολιτική, εννοώ τα κόμματα και τα πολιτικά πρόσωπα (ο νοών νοείτω..) που μας περιέπλεξαν στη δυσάρεστη κατάσταση του δανεισμού και της εξάρτησης από τις ευρωπαικές δυνάμεις. Με την οικονομική κρίση που ξέσπασε το 2008, το μέλλον φάνταζε όντως ζωφερό και η κατάσταση ήταν κρίσιμη. Όμως δεν αποτελούσε λύση να μπούμε σε όλη αυτή τη διαδικασία η οποία με την πάροδο του χρόνου γινόταν όλο και πιο ασφυκτική με άμεσα θύματα τα μεσαία λαϊκά στρώματα, το μέσο νοικοκυρίο, το μέσο εργαζόμενο (και μη εργαζόμενο) Έλληνα.

Στα πλαίσια αυτού του νοητού και λανθάνοντα ολοκληρωτισμού, που συχνά εμφανιζόταν σαν καμουφλαρισμένος φιλελευθερισμός »ανθρωπιστικής» φύσεως, η κοινωνία κλυδωνίστηκε σε όλους τους τομείς: παιδεία, περίθαλψη, εργασία, ανθρώπινες σχέσεις και ψυχισμός. Η οικονομική κρίση, σε συνδυασμό με την αφαίμαξη των ελληνικών ταμείων, τόσο εκ των έσω όσο και εκ των εξω, επέφερε μία κατάσταση ντόμινο. Ένα είδος μικροβίου που εξαπλώνεται στον οργανισμό και καταστρέφει ένα-ένα τα όργανα.

Οι άνθρωποι, ιδίως ομάδες όπως οι άνεργοι και οι συνταξιούχοι, συνήθισαν στην ανέχεια. Άνθρωποι έχασαν τις δουλειές τους και από τη μία μέρα στην άλλη βρέθηκαν στο δρόμο ή σε κάποια ουρά ενός συσσιτίου περιμένοντας για λίγο φαγητό. Άνθρωποι που είχαν τα πάντα βρέθηκαν σε πολύ δυσχερείς καταστάσεις, έχοντας χάσει τις ελπίδες και πάνω από όλα την αξιοπρέπειά τους. Οι περισσότεροι από αυτούς τα κατάφεραν και παλεύουν μέχρι σήμερα για τη διεκδίκηση ενός καλύτερου μέλλοντος. Υπήρχαν όμως στην πορεία και »παράπλευρες» απώλειες. Τεράστιος αριθμός ανθρώπων οδηγήθηκε στην αυτοκτονία, πράγμα που συχνά παραβλεπόταν από τα κυρίαρχα μέσα ενημέρωσης.

Με λίγα λόγια, όλη αυτή την περίοδο τα ελληνικά δεδομένα έχουν αλλάξει ριζικά και τα πάνω ήρθαν κάτω. Η κατάσταση ήταν χειρότερη, ειδικά στην αρχή της κρίσης, καθώς αποτελούσε κάτι το πρωτόγνωρο, που δε μπορούσαν να το διαχειριστούν όλοι. Σήμερα εξακολουθούν να υπάρχουν τεράστια προβλήματα, τόσο εσωτερικής όσο και εξωτερικής φύσεως (βλέπε ανυπαρξία μεταναστευτικής πολιτικής και μέτρων αποκατάστασης των προσφύγων και των μεταναστών), όμως το χάος έχει καλυφθεί από την ωραία εικόνα της διαπραγμάτευσης και της ευρωπαϊκής ασφάλειας.

Πρόκειται για μία μεταβατική και ιστορική περίοδο για τη χώρα. Τίθεται το εξής ερώτημα: »Λέμε ναι στη διαπραγμάτευση, συνεχίζουμε να δανειζόμαστε και να χρωστάμε, με όσες συνέπειες συνεπάγεται αυτό για την κοινωνία, ή λέμε όχι, ερχόμαστε σε ρήξη με τους δανιστές και τα παίζουμε όλα για όλα με την ελπίδα ότι θα μπορέσουμε στο μέλλον να ορθοποδήσουμε;». Θα προτιμήσω το δεύτερο σκέλος. Ή τώρα ή ποτε. Η ρήξη με τους εταίρους είναι αναπόφευκτη, καθώς είναι ξεκάθαρη η διαφορά νοοτροπίας και στόχων. Προτιμότερο να έρθουμε σε ρήξη τώρα παρά σε δεκαπέντε ή εικόσι χρόνια. Θα είναι ήδη πολύ αργά. Ακόμα και αν ισχύουν σενάρια που θέλουν την διακοπή της συνεργασίας με τους εταίρους να συνεπάγεται την ελληνική χρεοκοπία και την επιστροφή στη δραχμή, είναι η κατάλληλη στιγμή για να υπάρξει αντίδραση. Όσο πιο νωρίς γίνει η ρήξη τόσο πιο νωρίς θα επέλθει η ανάπτυξη. Και η ανάπτυξη θα έρθει. Είναι κανόνας: ό,τι ανεβαίνει κατεβαίνει και ό,τι κατεβαίνει ανεβαίνει. Το καπιταλιστικό σύστημα είναι έτσι δομημένο ώστε κάθε κάμποσα χρόνια να ξεσπάνε κρίσεις, να αποκαθίστανται και να ξαναπροκύπτουν. Δεν είπε κανείς πως η ανάπτυξη θα έρθει από τη μία στιγμή στην άλλη. Προφανώς και θα πάρει χρόνο και θα χρειαστούν θυσίες. Η διαφορά με τη σημερινή κατάσταση αδράνειας και ζημίωσης (σε όλους τους τομείς) είναι ότι τουλάχιστον σε μία τέτοια περίπτωση αιωρείσαι στο πουθενά με κλειστά τα μάτια αλλά ξέρεις ότι είσαι αυτόφωτος και ενδεχομένως στο μέλλον να γίνεις ανεξάρτητος και αυτάρκης. Η ψυχολογία είναι διαφορετική, καθώς κάνεις ένα δικό σου εγχείρημα το οποίο υπό τις σωστές προϋποθέσεις και συνθήκες μπορεί να πετύχει. Αυτό το »μπορεί» σου δίνει ελπίδα. Αυτό το »μπορεί» σου προκαλεί όμως και ανασφάλεια: » Και αν αποτύχουμε; Tότε τι; Ποιός θα μας σώσει;». Τότε μαζεύεις τα συντρίμμια σου και σα φοίνικας αναγεννιέσαι από τις στάχτες σου…

Γιώργος Σινιοράκης

Advertisements

Tagged: , ,

5 thoughts on “Ευχαριστώ, δε θα πάρω

  1. Blackdog (@mpoupa) Ιουλίου 3, 2015 στο 15:17

    Πολύ ωραία άποψη! Αλλά ΝΑΙ θα βγει.

    Μας άγγιξε καμία κρίση τα 5 τελευταία χρόνια; Ζούσαμε καλά και κάποιοι μάλιστα καλύτερα (μειώμένες τιμές, διακανονισμοί με δάνεια και τράπεζες, προσφορές σε είδη για υπερκατανάλωση κλπ). Είδαμε κανέναν να χάνει τη δουλειά του; Να δουλεύει 12ώρα και αν δεν του άρεσε να τον πετούσαν εκτός; Είδαμε κανέναν χωρίς ασφάλεια να φοβάται μην αρρωστήσει αυτός ή τα παιδιά του; με τα δημόσια νοσοκομεία άδεια από τα πάντα; Είδαμε καμία οικογένεια χωρίς ρεύμα; χωρίς πετρέλαιο; να κρυώνει; Καμιά ουρά σε συσσίτιο από ηλικιωμένο ή άστεγο είδαμε; Η κανέναν να πηδάει στις γραμμές του μετρό από απόγνωση; Είδαμε κανέναν να πηγαίνει μετανάστης στις πολιτισμένες χώρες του εξωτερικού;

    Φυσικά και τίποτα δεν είδαμε!

    Το μόνο που μπορέσαμε να δούμε καλά είναι οι πολιτισμένοι ευρωπαίοι που όλα σε αυτούς δουλεύουν ρολόι, σε σκουντάνε και σου λένε «σόρρυ», σταματάνε στο κόκκινο και δεν πετάνε ποτέ το τσιγάρο κάτω.

    Αυτά ακριβώς βλέπει ο έλληνας -ο βαφτισμένος χριστιανός- που αμφιβάλλω εαν ξέρει τι σημαίνει η λέξη συνάνθρωπος.

    Την Κυριακή όλοι ΝΑΙ !!!

    Μπας και μπει επιτέλους τάξη ξανά μετά από 5 μήνες αριστεράς. Θέλουμε ξανά Αντώνη πρωθυπουργό, Φώφη αντιπρόεδρο και Μπένι Πρόεδρο της Δημοκρατίας!

    Αυτοί είμαστε και αυτό μας αξίζει!

    Υγ. Επειδή πολλά ακούγονται ότι ο έλληνας φοβάται. Δεν καταλαβαίνω τι φοβάται. Εγώ προσωπικά αυτό που φοβάμαι περισσότερο απ όλα είναι η ξεφτίλα…

    Μου αρέσει!

  2. Βασίλης Χατωνίδης Ιουλίου 3, 2015 στο 15:32

    Θέλουμε κυβέρνηση εθνικής σωτηρίας με Γκλέτσο αρχηγό ΤΩΡΑ!!!!

    Μου αρέσει!

  3. Γιώργος Πινακούλας Ιουλίου 3, 2015 στο 16:50

    Blackdog, δεν είναι -τουλάχιστον αυτή τη στιγμή- σίγουρο το «ναι». Μάλλον έχουμε αμφίρροπο ντέρμπι, που θα κριθεί στον αγωνιστικό χώρο (http://news.in.gr/greece/article/?aid=1500009739).
    Νομίζω πως η ελληνική κοινωνία είναι πραγματικά διχασμένη, κομμένη στα δύο. Και δε διχάστηκε, βέβαια, αυτές τις τελευταίες μέρες. Ο διχασμός δημιουργήθηκε σιγά σιγά τα πέντε τελευταία χρόνια.
    Θα έλεγα πως η τεράστια εξωτερική πίεση, ο οικονομικός πόλεμος που δεχόμαστε, είχε ως αποτέλεσμα και την εσωτερική ρήξη. Υπήρξαν εξαρχής (και στη συνέχεια αποκαλύφθηκαν περισσότερο) δύο διαφορετικές προτάσεις για την αντιμετώπιση της Κρίσης. Αυτές οι δύο προτάσεις αντιπαρατίθενται στο μεθαυριανό δημοψήφισμα.
    Το «ναι» έχει κάπως περισσότερες πιθανότητες, είναι αλήθεια, λόγω των κλειστών τραπεζών και της προπαγάνδας. Οι υποστηρικτές του όμως δε θέλουν να δουν, λόγω του πάθους τους, το εξής: Ο ΣΥΡΙΖΑ έχει εξασφαλίσει την πολιτική ηγεμονία επί του παρόντος. Ακόμη και αν επικρατήσει το «ναι» στο δημοψήφισμα, ο ΣΥΡΙΖΑ και οι ψηφοφόροι του δε θα εξαφανιστούν απ’ το πρόσωπο της γης. Στις εκλογές που θα ακολουθήσουν, είναι πολύ πιθανό να ξαναεκλεγεί.
    Αλλά όλα αυτά είναι πραγματικά ασήμαντα μπροστά στην πρόταση του Βασίλη. Συμφωνώ και υπερψηφίζω κυβέρνηση εθνικής σωτηρίας. Αντί όμως του Γκλέτσου θα προτιμούσα τη σκιώδη υπουργό πολιτισμού, την Κατερίνα Στανίση, για πρωθυπουργό.

    Μου αρέσει!

  4. Διονύσης Σουρλής Ιουλίου 3, 2015 στο 17:21

    Την Κυριακή δε ψηφίζουμε για ευρώ ή δραχμή αλλά ποιανής χώρας θα είμαστε… προτεκτοράτο τη Δευτέρα…
    Της Γερμανίας ή της Ρωσίας (του Πούτιν);
    Μικρή διαφορά, αλλά διαφορά. Νομίζετε δεν έχει σημασία;
    Δε νομίζω να πιστεύετε, κ. Σινιοράκη, πως με τη δραχμή θα είμαστε ελεύθεροι και ωραίοι…;
    Λέτε να μη βρεθεί ούτε ένας καλοθελητής να βοηθήσει (με κάνα πακέτο και το αζημίωτο βέβαια) ένα χρεοκοπημένο μαγαζί γωνία;

    Υ.Γ. Εκτός κι αν ο ΣΥΡΙΖΑ έχει καπαρώσει τον καλοθελητή και δε μας το(ν) λέει.

    Μου αρέσει!

  5. adan Ιουλίου 13, 2015 στο 21:21

    Καταρχήν καλησπέρα σε όλους τους φίλους και μιας και σας επισκέπτομαι πρώτη φορά, συγχαρητήρια για την όμορφη προσπαθεια διαλόγου που γίνεται μέσα από τον ιστόπο σας!
    Θα ήθελα να κάνω 2 σχόλια που αφορούν το άρθρο του φίλου μου Βασίλη:
    1)Μετά την μεταπολίτευση μας κυβέρνησαν τα 2 παλία μεγάλα κόμματα..¨Ολος αυτός ο καπιταλισμός καταπάτησε τα παντα, ήθη, αξίες και οικονομικές θυσίες ελλήνων πολιτών. Άλλωστε είναι καταχρεωμένα με κάμποσα εκατομμύρια ευρώ και φυσικα κανείς δεν μιλάει για αυτά ( μόνο οι πολίτες είναι υποχρεωμένοι να πληρώνουν φόρους από εδώ και κει).
    2) Αυτόι που είναι σήμερα στην εξουσία εξίσου θα πράξουν τα ίδια. Αν θυμάμαι καλά η Ελληνική σημαία κουβαλάει επάνω της και έναν ιερό Σταυρό, αλλά ότι έχουμε πολιτικούς που ορκίζονται με πολιτικό όρκο δεν μας αγγίζει καθόλου ή ότι με το που ήρθαν στην εξουσία διόρισαν αμέσως τα δικά τους καλά παιδιά ( χαρακτηριστικό των προηγούμενων..), θυμήσου άλλωστε ότι ενώ ήταν κλειστές οι τράπεζες οι διορισμοί στο μετρό αλλά και σε νοσοκομεία έτρεχαν με φεραρικές ταχύτητες που θα ζήλευε και ο καημένος ο Σούμι!
    Συμπέρασμα?? Με όλα αυτά τα κοπρόσκυλα ( συγγνώμη από τα αγαπημένα ζωντανά: σκύλους) παλιά και νέα ότι και να γίνει είμαστε καταδικασμένοι.
    Άρα ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΔΕΝ ΘΑ ΠΑΡΩ ΟΥΤΕ ΕΓΩ!!!

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: