Η εσώτερη σύνθεση των άστρων

Ένας απ’ τους ομορφότερους ορισμούς της λογοτεχνίας είναι, νομίζω, αυτός που δίνει ο Μαρσέλ Προυστ στο γράμμα του στον Αντρέ Ζιντ: «[…] οι λέξεις ενός βιβλίου δεν είναι εντελώς νεκρό γράμμα, […] είναι κάτι ανάλογο με τη φασματοσκοπικήν ανάλυση και μας πληροφορούν για την εσώτερη σύνθεση των μακρινών αυτών κόσμων που είναι τα άλλα όντα […]» [1] Οι λέξεις ενός βιβλίου, λέει ο Προυστ, δεν είναι νεκρές και άψυχες. Μοιάζουν με τη φασματοσκοπική ανάλυση. Δε μελετούν όμως το φάσμα του ηλιακού φωτός, όπως η φασματοσκοπική ανάλυση, αλλά το φάσμα του φωτός που εκπέμπουν κάποια άλλα μακρινά άστρα, οι άλλοι άνθρωποι. Για τον Προυστ, οι άνθρωποι είναι φωτεινά άστρα, που βρίσκονται μακριά μας και δεν μπορούμε να έρθουμε σε άμεση επαφή μαζί τους. Μπορούμε όμως να πληροφορηθούμε, από τις λέξεις των βιβλίων, για την εσώτερη σύνθεσή τους, δηλαδή για τα συναισθήματα και για τις σκέψεις τους.

Εξίσου ωραία με τον Προυστ συγκρίνουν τους ανθρώπους με τα άστρα κι οι Locomondo: «Τ’ αστέρια είναι ψηλά στον ουρανό / Και με το φως το ταπεινό / Τις νύχτες φέγγουνε στη γη / […] Και ένα αστέρι είσαι εσύ».

[1] Αγαπητέ μου Προυστ. Αλληλογραφία Αντρέ Ζιντ και Μαρσέλ Προυστ, μτφρ. Νάσος Δετζώρτζης, εισ.-επιμ. Αντιγόνη Βλαβιανού, ΜΙΕΤ, Αθήνα 2013, σελ. 41-42.

Γιώργος Πινακούλας

Advertisements

Tagged: , ,

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: