Moon

moon

Μετά από τρία χρόνια τα οποία περνά μόνος σε μια σεληνιακή βάση εξόρυξης, ο Sam Bell (Sam Rockwell) είναι έτοιμος να επιστρέψει στη Γη. Οι παραισθήσεις και η έλλειψη συγκέντρωσης όμως τον οδηγούν σ’ ένα παρ’ ολίγον θανατηφόρο ατύχημα. Όταν συνέρχεται από αυτό, βρίσκεται «αντιμέτωπος» με τον τελευταίο άνθρωπο που θα μπορούσε να φανταστεί.

Στην πρώτη του ταινία ο σκηνοθέτης Duncan Jones (υιός του θρυλικού David Bowie), αποδεικνύει πως με μικρό budget και χωρίς κανένα σχεδόν ψηφιακό εφέ, με ένα και μοναδικό ηθοποιό, ένα σενάριο με βάθος κι ένα «φεγγάρι για πλατό», είναι αρκετά για να κάνεις μια ουσιαστική και καίρια sci-fi περιπέτεια.

Και ταινία επιστημονικής φαντασίας δεν είναι μόνο εξωγήινοι, ρέπλικες, ρομπότ, δεινόσαυροι, ανθρωποειδή, σάιμποργκ και άλλα πολλά απόκοσμα όντα που εμφανίζονται στο πανί, συνοδευόμενα από εκτυφλωτικούς αντιπερισπασμούς και έχουν ως στόχο να στοιχειώσουν το μέλλον της ανθρωπότητας. Η επιστημονική φαντασία είναι εργαλείο για ταινίες πιο ανθρωπιστικές, πιο προφητικές που σκοπό έχουν τον προβληματισμό και τη φιλοσοφία. Απελευθέρωση ή έλεγχος, άγνοια ή συνειδητότητα, αλλαγή ή συντηρητισμός…

Το Moon κάνει ένα διαστημικό ταξίδι στη σκοτεινή πλευρά της ανθρώπινης ψυχής και αναρωτιέται, τι μας κάνει ανθρώπους; πόσο καιρό αντέχουμε μόνοι με τον εαυτό μας; πότε χάνουμε την ψυχική μας υγεία; είναι αρκετή η φωνή ως μέσο επικοινωνίας; Και το φεγγάρι, έτσι όπως είναι μυστηριακό, μοιάζει το ιδανικό μέρος για να συνεχίσεις να προβληματίζεσαι.

Ο Duncan Jones (προφανώς) ρωτήθηκε πώς και δεν μπήκε στον πειρασμό να γράψει τη μουσική για την ταινία ο πατέρας του. Απάντησε υποδειγματικά: «Δεν μπλέκω δουλειά με οικογένεια. Αλλά, ακόμα και να ήθελα τη μουσική του, δεν θα είχα λεφτά να τον πληρώσω!»

Όταν διάβαζα το στόρι του Moon, μου ήρθε κατευθείαν στο μυαλό ο στίχος Ground control for major Tom (Space Oddity), που είναι για έναν αστροναύτη, και είπα κρίμα, αυτός (David Bowie) έπρεπε να γράψει το soundtrack της ταινίας.

Βιάστηκα να μιλήσω όμως και έκανα λάθος. Τη μουσική της ταινίας ανέλαβε ο εκπληκτικός βρετανός μουσικοσυνθέτης Clint Mansell. Ευρέως γνωστός από τις ταινίες του Darren Aronofsky, ο οποίος πρώτος τον προσέλαβε να γράψει τη μουσική για την πρώτη του ταινία Pi (1998). Η συνέχεια για τον Clint Mansell λαμπρή, Requiem for a Dream (2000) με το γνωστό σε όλους Lux Aeterna (είναι hit πλέον), The Fountain (2006) για το οποίο ο Mansell προτάθηκε για χρυσή σφαίρα, το όχι και τόσο γνωστό The Hole (2001), και δεκάδες άλλες συνθέσεις για τηλεοπτικές σειρές, trailer ταινιών και video games! Στο Moon, o Mansell ξεφεύγει λίγο από τις συνηθισμένες φαντασμαγορικές συνθέσεις του και την αχώριστη συντροφιά των Kronos Quartet και μας αποδεικνύει πόσο απλά και αποτελεσματικά συνθέτει στο πιάνο.

3… 2… 1… We have ignition.

Welcome to the Moon!

Blackdog

Advertisements

Tagged: , ,

6 thoughts on “Moon

  1. Blackdog (@mpoupa) Φεβρουαρίου 6, 2015 στο 13:04

    Good job, more sci-fi movies please!

    Μου αρέσει!

  2. Blackdog (@mpoupa) Φεβρουαρίου 6, 2015 στο 14:30

    Thanks! (something seems weird)

    Μου αρέσει!

  3. Blackdog (@mpoumpa) Φεβρουαρίου 6, 2015 στο 16:16

    Πολύ καλή ταινία,ακόμα και για hipsters του μεσαίου χώρου!!!!!

    Μου αρέσει!

  4. Blackdog (@mpoumpa) Φεβρουαρίου 6, 2015 στο 16:56

    κοιτα σύμπτωση 🙂

    Μου αρέσει!

  5. Yiannis Bouloubasis Φεβρουαρίου 11, 2015 στο 16:10

    Ωραία ανάλυση και κριτική ματιά με νόημα και περιεχόμενο (y)

    Μου αρέσει!

  6. Blackdog (@mpoupa) Φεβρουαρίου 18, 2015 στο 14:34

    Γιάννη σε ευχαριστώ!

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: