Αναποφάσιστος ετών 24!

untitled

Παρακολουθώντας τις πρόσφατες πολιτικές εξελίξεις (την προσπάθεια εκλογής προέδρου της δημοκρατίας, η οποία οδήγησε εν τέλει σε πρόωρες εκλογές), ξανά βρέθηκα αντιμέτωπος, σχεδόν, με τους ίδιους προβληματισμούς.

Ο κύριος προβληματισμός περιγράφεται στο δίλημμα: να στηρίξω το ήδη υπάρχον πολιτικό και κοινωνικό σκηνικό, ελπίζοντας ότι η οικονομική ανάκαμψη της χώρας θα ξεφύγει από το πλαίσιο των οικονομικών δεικτών, ώστε να συντελεστεί και σε προσωπικό επίπεδο για το μέσο Έλληνα πολίτη, ή να τολμήσω την αλλαγή που υπόσχεται η αντιπολίτευση, ελπίζοντας ότι η σκληρότερη στάση στη διαπραγμάτευση με τους ξένους δανειστές μας θα οδηγήσει τελικά σε ευνοϊκότερους όρους για τους Έλληνες πολίτες.

Η ύπαρξη του διλήμματος από μόνο του καταδεικνύει ότι η όποια πρόοδος, η οποία συντελέστηκε, τα τελευταία 2 με 3 χρόνια, δεν έπεισε την πλειονότητα των πολιτών και περιορίστηκε ουσιαστικά στους διθυραμβικούς λόγους των πολιτικών της κυβέρνησης και των δημοσιογράφων «τους». Παράλληλα, προβληματίζει επίσης το γεγονός ότι οι εναλλακτικές επιλογές για τη λύση του προβλήματος δεν έχουν καταφέρει να πείσουν σε βαθμό τέτοιο ώστε να κερδίσουν την εμπιστοσύνη του λαού.

Όσον αφορά το πρώτο σκέλος του προβλήματος, η πρόοδος η οποία συντελέστηκε στην ελληνική οικονομία πραγματοποιήθηκε σε οικονομικούς όρους (σε επίτευξη όρων μνημονίου) και όχι σε προσωπικό επίπεδο. Επίσημη δικαιολογία για το παραπάνω γεγονός είναι ότι δημιουργούνται οι βάσεις για μια σταθερή οικονομία, η οποία και θα μεταφραστεί στο μέλλον σε χαμηλότερα επιτόκια δανεισμού και σε εμπιστοσύνη από τους ξένους επενδυτές προς την ελληνική οικονομία ώστε να επενδύσουν κεφάλαια και να έρθει η πολυπόθητη ανάπτυξη.

Επομένως, υπομονή; Για πόσο ακόμη;

Από την άλλη πλευρά, το δεύτερο σκέλος του προβλήματος συνίσταται στο γεγονός ότι δεν έχει υπάρξει (μέχρι στιγμής) μια πειστική, ρεαλιστική, και σε πραγματικούς όρους εναλλακτική επιλογή. Αυτό οφείλεται αφενός στη φύση του προβλήματος (οικονομική κρίση), το οποίο δεν μπορεί να επιλυθεί με μονοσήμαντες αποφάσεις, αλλά απαιτεί ένα συνδυασμό επιλογών οι οποίες θα οδηγούν προς την σωστή κατεύθυνση (έξοδο από την κρίση) και αφετέρου επειδή το πρόβλημα δεν αφορά μόνο την Ελλάδα αλλά είναι καθολικό για όλη την Ευρώπη και επομένως μια συλλογική αντιμετώπιση φαντάζει ως η μοναδική ρεαλιστική λύση του προβλήματος.

Μέχρι στιγμής η συλλογική λύση που έχει υιοθετηθεί (επιβληθεί από τους δανειστές) και εφαρμόζεται, συνίσταται στο μνημόνιο. Ένα σχέδιο αποφυγής από την οικονομική κρίση με βάση του τη λιτότητα. Σχέδιο το οποίο δεν έχει οδηγήσει στα επιθυμητά αποτελέσματα, αλλά αντίθετα, έχει παρατείνει την περίοδο της ύφεσης. Αυτό γίνεται εύκολα αντιληπτό από τα sequel 1, 2 (και προσεχώς 3) του μνημονίου, τα οποία κάθε ένα ξεχωριστά, θα μας έβγαζε από την κρίση!

Άραγε υπάρχει εναλλακτική λύση πέραν του μνημονίου;

Ορισμένοι οικονομολόγοι έχουν εκφράσει πιθανές λύσεις για έξοδο από την κρίση. Δυστυχώς όμως οι προτάσεις αυτές προαπαιτούν συνεννόηση και συναίνεση, για καθολικές ενέργειες, από τα κράτη της νομισματικής ένωσης, ανεξάρτητα από το βαθμό που πλήττονται από την υπάρχουσα κρίση. Η συνεννόηση προφανώς και υπάρχει στα πλαίσια της «Ένωσης», αλλά η συναίνεση υπονοεί την εφαρμογή ενεργειών που θα απαιτούν θυσίες από τις πιο ισχυρά οικονομικές χώρες εις χάριν των πληττόμενων χωρών.

Πόσο σίγουροι μπορούμε να είμαστε ότι θα υπάρξει συναίνεση;

Δυστυχώς, στο χώρο της πολιτικής και γενικότερα των διαπραγματεύσεων δε μπορείς με ακρίβεια να προβλέψεις την απόφαση της άλλης πλευράς. Μιας και η απόφαση αυτή διαμορφώνεται από τη αλληλεπίδραση ποικίλων συμφερόντων (πολιτικών/οικονομικών/ιδεολογικών/προσωπικών) άλλοτε φανερών και άλλοτε αφανών στο κοινό.

Έτσι λοιπόν, σε εγχώριο επίπεδο τα προηγούμενα χρόνια υπήρξαν αρκετοί καιροσκόποι οι οποίοι προσπάθησαν να υποσχεθούν (προεκλογικά) μια εναλλακτική λύση πέραν του μνημονίου, χωρίς όμως ποτέ να έχει παρουσιαστεί μια επίσημη εναλλακτική πρόταση/σχέδιο, ολοκληρωμένη και με προοπτικές παραμονής στην ευρωπαϊκή νομισματική ένωση. Προσδοκίες οι οποίες δυστυχώς δεν μεταφράστηκαν σε κάτι απτό, αλλά παρέμειναν στο φάσμα του ιδεατού/ουτοπικού.

Για παράδειγμα, η παρούσα κυβέρνηση ψηφίστηκε με σύνθημά της «όχι στο μνημόνιο», το οποίο και ύστερα από τις διαπραγματεύσεις με την Τρόικα στήριξε και εφάρμοσε. Επομένως, πώς να τους ξανά εμπιστευτείς;

Όπως επίσης και με την παρούσα αντιπολίτευση, που από το θα «σκίσουμε το μνημόνιο» έχει μεταπηδήσει στο «θα διαπραγματευτούμε τους όρους του μνημονίου». Ας τους δοκιμάσουμε;

Ο κύριος προβληματισμός μου για την παραπάνω επιλογή έγκειται στο ενδεχόμενο να μην ευδοκιμήσουν οι διαπραγματεύσεις περί διαγραφής μέρους του χρέους, την οποία και, κατά τη γνώμη μου, ορθώς θα προσπαθήσουν να επιτύχουν.

Επομένως, ποια θα είναι η πολιτική που θα ακολουθηθεί ύστερα;

Έξοδος από το ευρώ ή μια νέα δανειακή σύμβαση η οποία για λόγους marketing δεν θα ονομαστεί μνημόνιο 3;

Η έξοδος από το ευρώ θα έχει σοβαρές, αν όχι και καταστροφικές οικονομικές συνέπειες για την Ελλάδα. Από την άλλη πάλι, όχι πως η νέα δανειακή σύμβαση (μνημόνιο 3 ή όπως θα ονομαστεί) θα είναι ευεργετική για την οικονομία. Μιας και η εμπειρία μας από τα «σωτήρια» μνημόνια δείχνει ότι μπορεί και να οδηγήσουν στο ίδιο καταστροφικό αποτέλεσμα.

Παρατηρούμε λοιπόν ότι είτε η διαπραγμάτευση είτε τα μνημόνια μπορεί εν τέλει να οδηγήσουν στα ίδια ενδεχόμενα. Επομένως, η απόφαση στο τι τελικά θα υποστηρίξω βασίζεται καθαρά σε «συναισθηματικούς λόγους», κατά πόσο θεωρεί/υποθέτει/πιστεύει κάποιος ότι ένα εκ των ενδεχομένων έχει μεγαλύτερες πιθανότητες να συντελεστεί. Ότι το κόστος ευκαιρίας, λοιπόν, μιας επιλογής, αξίζει την προσπάθεια, έναντι των άλλων. Μιας και όπως επισήμανα προηγουμένως η τελική απόφαση (σε περίπτωση που θεωρήσουμε σαν δεδομένο ότι επιθυμούμε την παραμονή μας στη νομισματική ένωση) και στις δύο περιπτώσεις βαρύνει τους δανειστές μας.

Δεν ξέρω τελικά τι θα αποφασίσεις και κατά πόσο η απόφαση αυτή θα επηρεάσει εσένα προσωπικά, αλλά υποχρεούμαστε όλοι να ελπίζουμε και να αναζητούμε πάντα το καλύτερο.

Νίκος Κουφός

Advertisements

Tagged: , ,

10 thoughts on “Αναποφάσιστος ετών 24!

  1. Blackdog (@mpoupa) Ιανουαρίου 19, 2015 στο 16:16

    Νικό ευχαριστούμε για το άθρο!

    Θα συμφωνήσω ότι οι νεότεροι άνθρωποι (όπου και αναφέρεσαι) είναι αναποφάσιστοι, και θα συμπληρώσω ότι και οι περισσότεροι είναι απογοητευμένοι. Αλλά μετά από αυτό τι; Πολλά, πολύ γενικά και αλληλοεπικαλυπτόμενα ερωτήματα και τελικά κανένα συμπέρασμα. Ίσως βέβαια να σε παρεξηγώ και απλά ο στόχος σου ήταν να μας πεις προσωπικά και μόνο πως νιωθεις,

    Όπως καταλαβαίνεις είναι αδύνατον να αρχίσω να απαντάω τι πιστεύω για όλα αυτά τα ερωτήματα που θέτεις. Αυτό που θα πω είναι ότι προσωπικά δε θα βασιστώ σε «συναισθηματικούς λόγους» αλλά θα προσπαθήσω να στείλω στη Βουλή ικανούς ανθρώπους.

    Τέλος, πέρα από τα οικονομικά ερωτήματα που θέτεις, που αν τα θέτεις εσύ που ασχολείσαι με τα οικονομικά φαντάσου τι ερωτήματα έχω εγώ και πόσο ρευστά και παράξενα(;) είναι τα πράγματα, βάλε στον εαυτό σου και μερικά άλλα που ίσως κάποιοι μπορεί να έχουν ως στόχο να αλλάξουν όταν μπουν στη Βουλή και μας εκπροσωπίσουν.

    Θέλουμε την ακροδεξιά στη Βουλή;(και δεν εννοώ μόνο τη ΧΑ)
    Έχουμε καμία ελπίδα να αλλάξουν τα κυβερνοκρατούμενα ΜΜΕ;
    Μας ενδιαφέρει καθόλου η τύχη του διπλανού μας;(και δεν εννοώ μόνο του Έλληνα αλλά και κανενός μετανάστη)
    Η λίστα μου μπορεί να συνεχιστεί με τις λέξεις παιδεία, υγεία, στέγη/τροφή, ελευθερία του Τύπου κλπ

    Καλό βόλι!

    Μου αρέσει!

  2. Ανώνυμος Ιανουαρίου 19, 2015 στο 20:34

    Μα φυσικά και θέλουμε την ακροδεξιά στη Βουλή.Δηλαδή τι??Να κυβερνήσει το ******παιδο ο Τσίπρας που θα μας πάρει τα σπίτια και τις καταθέσεις???

    Μου αρέσει!

  3. TRolaras Ιανουαρίου 19, 2015 στο 21:41

    φίλε blackdog την παροιμία άλλος για Χίο τράβηξε κι άλλος για Μυτιλήνη μήπως τυχαίνει να την έχεις ακούσει?

    θέλω όμως να σου κάνω κάποιες ερωτήσεις που μπορεί να μπορείς να μου απαντήσεις.

    1ο
    αν εσύ έχεις κάνει μια κουβέντα είτε σε επίπεδο παρέας είτε σε επίπεδο ηλεκτρονικής παρέας όπως εδώ και έχεις καταλήξει σε κάποιο συμπέρασμα ΜΠΡΆΒΟ ΣΟΥ!όχι μπράβο σου όχι μόνο σε εσένα άλλα και στα υπόλοιπα παιδιά που έκανες την κουβέντα και σε παρακαλώ πες το και σε εμάς! γιατί εγώ όσες φορές κάνω αυτή την συζήτηση καταλήγει στο να λέει ο καθένας τα δικά του χωρίς όμως ποτέ να καταλήξουμε σε κάτι..
    (ελπίζω το συμπέρασμα να μην είναι ότι θα προσπαθήσεις να στείλεις στην βουλή ικανούς ανθρώπους και πιάνομαι από αυτό για να περάσω στο επόμενο ερώτημα.)

    2ο
    ΤΙ ΕΝΝΟΕΙΣ ΙΚΑΝΟΎΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ!ποιο γενικό δεν γίνεται!ΚΑΙ ΑΣ ΤΟ ΞΕΠΕΡΆΣΩ ΑΥΤΌ….ΠΟΥ ΘΑ ΤΟΥΣ ΒΡΕΙΣ!?!
    όλοι μιλάμε και κάνουμε πολιτικές κουβέντες βασιζόμενοι στο ένα και μοναδικό σταθερό παράγοντα….ΔΕΝ ΥΠΆΡΧΟΥΝ ΙΚΑΝΟΊ ΠΟΛΙΤΙΚΟΊ!!!
    εσύ τώρα αν τους βρήκες…you are the MASTER…

    3ο
    και τελευταίο σε παρακαλώ σκέψου και πες μου πως θα γίνουν όλα τα υπόλοιπα που αναφέρεις για κριτήρια ψήφου που είναι πολύ σημαντικά δεν αντιλέγω και που νομίζω πως και τον αρθρογράφο ενδιαφέρουν… αλλά πες μου να δεν έχεις κάπως να τα χρηματοδοτήσεις όλα αυτά….πως θα αλλάξουν…?πως θα τα φτιάξεις…?
    να και για ποιο λόγο όλοι μα όλοι συζητάνε για το οικονομικά πρόβλημα της χώρας…γιατί δυστυχώς όλα ξεκινάνε από εκεί σε ένα γ!@#!νο καπιταλιστικό σύστημα

    υ.γ. συγνώμη για τα κεφαλαία δεν είναι εκφράζουν εκνευρισμό άλλα αγανάκτηση για το υπάρχων ανίκανο πολιτικό σκηνικό.

    Μου αρέσει!

  4. N.K. Ιανουαρίου 19, 2015 στο 23:24

    Ευχαριστώ πολύ για το σχόλιο!
    Σε αυτό το άρθρο θέτω ένα προβληματισμό σε σχέση με το οικονομικό ζήτημα που πιστεύω ότι αποτελεί το κυρίως θέμα στις «πολιτικές» συζητήσεις αυτές της μέρες. Αν θες να πεις ότι υπάρχουν και άλλα ζητήματα περάν του οικονομικού ζητήματος συμφωνώ, αλλά δεν καταλαβαίνω πως αυτό προσφέρει κάτι στον προβληματισμό που θέτω στο παραπάνω άρθρο που περιστρέφεται γύρο από ένα συγκεκριμένο ζήτημα, το οποίο πιστεύω ότι θα επηρεάσει σε μεγάλο βαθμό την απόφαση πολλών.
    Στόχος αυτού του άρθρου προφανώς δεν είναι να σας πω πως αισθάνομαι. Στόχος μου είναι να αναφέρω την πολιτική μου θέση. Γιατί το να είσαι αναποφάσιστος είναι μια θέση μέσα στον πολιτικό χώρο. Δεν βρίσκομαι εκεί από τον φόβο ανάληψης της ευθύνης αλλά για τον ακριβώς αντίθετο λόγο.
    Παίρνοντας πολύ σοβαρά το μερίδιο της ευθύνης που μου αναλογεί οφείλω γράφοντάς ένα άρθρο για την πολιτική, πολύ ειλικρινά να ομολογήσω
    1. ότι δεν μπορώ να γνωρίζω όλα τα δεδομένα του προβλήματος
    2. Ότι παραμένω επιφυλακτικός στης λύσεις που μου προτείνονται
    3. Ότι δεν μπορώ να εμπιστευτώ την ικανότητα την διάθεση την θέληση ανθρώπων, σε θεωρητικό επίπεδο
    4. Δυστυχώς δυσκολεύομαι εξαιρετικά πολύ να πιστέψω σε ευχολογίες τύπου, ότι με κάποια άλλη κυβέρνηση, τα ΜΜΕ μπορούν να είναι όχι κυβερνοκρατούμενα, (γενικά να μην εξυπηρετούν συμφέροντα)
    και 5 δυσκολεύομαι πάρα πολύ να παραδώσω το μερίδιο της ευθύνης που μου αναλογεί σε μια πολιτική κατάσταση που εδώ και καιρό έχει χάσει το νόημα της, την ικανότητα της να ασκεί την πολιτική όπως της αρμόζει.
    Γι αυτούς τους λόγους δεν μπορώ να αναλάβω την ευθύνη να δώσω ή να υποστηρίξω απαντήσεις σε ερωτήματα.
    Ο λόγος που χρησιμοποιώ τον όρο «συναισθηματικούς λόγους» και το βάζω σε («.») , είχε τον στόχο να σχολιάσει αρνητικά τον σχεδόν «διαισθητικό» τρόπο με τον οποίο τελικά καλούμαστε να επιλέξουμε που θα ρίξουμε το «βόλι» μας.

    Μου αρέσει!

  5. Blackdog (@mpoupa) Ιανουαρίου 20, 2015 στο 14:17

    @ανώνυμος μόνο σπίτια και καταθέσεις;; Θα κάψει εκκλησίες, σίγουρα θα κλείσει μερικά σχολεία και οι συνεργάτες του στα μυστικά τους γραφεία εργάζονται πυρετωδώς να πέσει πάνω στην Ελλάδα ένας κομμήτης!

    @Trolaras 1ον προφανώς και δεν έχω καταλήξει πουθενά! Συνήθως με την παρέα μου γαβγίζω μέχρι να μας πετάξουν κανά κοκαλάκι και ησυχάσουμε.

    2ον Κοιτώντας τη σύνθεση της τελευταίας Βουλής -και όχι μόνο της τελευταίας Βουλής-, είναι πολύ λογικό να αναρωτιέσαι που πήγαν και τι σημαίνει ικανοί άνθρωποι.

    Εγώ πάντα βλέπω καλές και άξιες υποψηφιότητες σε όλα τα κόμματα. Οι φασίστες της ΧΑ εξαιρούνται. Επίσης, εξαιρούνται κόμματα που ο ρόλος τους είναι να πετύχουν για τους ολιγάρχες αυτό που δεν μπορεί να κάνει τώρα η ΧΑ (βλ. ποτάμι).

    Trolara σόρρυ που θα το πω αλλά μου θυμίζεις τους πολίτες εκείνους που προσποιούνται μια ζωή τους παραπλανημένους και αθώους και βλέπουν μόνο σαν υποψηφίους αυτούς που παρουσιάζονται από την ΤV.

    Υπάρχουν ικανοί άνθρωποι σε πολλά κόμματα. Ψάξε λίγο και αν είσαι εσύ ο ίδιος λίγο ικανός θα τους βρεις. Εγώ προσωπικά τους βρήκα οπότε σε ευχαριστώ για τον τίτλο Master(ήδη σκέφτομαι να γράφω ως MasterBlackdog ή BlackdogtheMaster).

    @ΝΚ στο άρθρο λες αναποφάσιστος ετών 24. Δεν λες αναποφάσιστος ετών 24 πάνω στο οικονομικό ζήτημα γι αυτό έπιασα τα υπόλοιπα αλλά οκ τα αφήνω.

    Εγώ διάβασα μια σειρά ερωτήσεων που είναι σαν να μην αποσκοπούν πουθενά! Δεν μπορεί εσύ να μην έχεις απάντηση στην ερώτηση «Επομένως, υπομονή; Για πόσο ακόμη;» ενώ κάποιοι καθηγητές σου και αξιόλογοι οικονομολόγοι (Βαρουφάκης, Παναγιώτου κ.α) μέσα απο άρθρα και βιβλία περιγράφουν με επιστημονικούς όρους ότι το ελληνικό χρέος δεν είναι βιώσιμο και ουσιαστικά, τα τελευταία τέσσερα χρόνια μετά την χρεοκοπία είναι χαμένος χρόνος για την χώρα μας.

    Μετά ας πούμε ρωτάς «άραγε υπάρχει εναλλακτική λύση πέραν του μνημονίου;» και αμέσως απαντάς ότι υπάρχει αλλά χρειάζεται συναίνεση και πως ξέρουμε ότι αυτή θα γίνει. Προφανώς και δεν το ξέρεις και δεν πρόκειται ποτέ να το μάθεις αν δεν το δεις.

    Για να μην κουράσω συμφωνώ για τον προβληματισμό σου στο οικονομικό αλλά νομίζω ότι με τόσα ερωτήματα που το ένα απαντά ή αναιρεί το άλλο χάνεις την ουσία. Επίσης διαφωνώ με τον όρο «διαισθητικό». Ακόμα και αν δεις αυτές τις εκλογές μόνο ως λύση στο οικονομικό πρόβλημα -καλύτερα να μην τις δεις έτσι- μπορείς να ψηφίσεις χωρίς «συναισθηματισμούς».

    Μου αρέσει!

  6. Ανώνυμος Ιανουαρίου 21, 2015 στο 14:05
  7. Γιώργος Πινακούλας Ιανουαρίου 21, 2015 στο 16:17

    Καλησπέρα, Νίκο, Πάνο και λοιποί σχολιαστές. Θέλοντας κι εγώ να συμβάλω στην ενδιαφέρουσα συζήτησή σας, προτείνω το παρακάτω κείμενο. Νομίζω ότι είναι πολύ διαφωτιστικό, και σίγουρα μας βοηθάει να πάρουμε μια απόφαση: http://goo.gl/C2bCPI

    Μου αρέσει!

  8. Yiannis Bouloubasis Ιανουαρίου 23, 2015 στο 22:05

    Καλησπέρα στην παρέα καταρχάς. Νομίζω πως γύρω από πολιτικές συζητήσεις αυτή την περίοδο όλοι λέμε θέλουμε το καλό της χώρα αλλά δυστυχώς ο συντελεστής όπως πάντα παραμένει αδύνατος για τον μη ευνοημένο εκτός πολιτικής αυλής και προεκλογικών επιδοτήσεων και υποσχέσεων από το λαό προς τα κόμματα και αντίστροφα. Συνεπώς όταν τίθεται το ερώτημα :Τι ψηφίζει ο σημερινός νέος ; Ψηφίζει με καθαρή συνείδηση έχοντας κλείσει τα αυτιά του στις υπερβολές και τις ακρότητες.
    Εύχομαι , η μέρα που θα ξημερώσει να είναι μια ειλικρινής και έντιμη γεμάτη ευκαιρίες στην παιδεία και στην εργασία για τον νέο άνθρωπο που αποτελεί το παρόν και το μέλλον της χώρας του.

    Μου αρέσει!

  9. Sam Ιανουαρίου 24, 2015 στο 00:11

    Αναποφάσιστος ;;; Μάλιστα …

    Δηλαδή θες να πεις ότι σκέφτεσαι να ψηφίσεις ακόμα και Σαμαρά;
    Σε έχει πείσει ότι με την πετυχημένη πολιτική του θα βγάλει τη χώρα από τη κρίση ;

    Ρε άντε σκεφτείτε λίγο και πηγαίνετε να ψηφίσετε.

    Πραγματικά δε νομίζω ότι δικαιολογείται κανείς να είναι αναποφάσιστος σε αυτές τις εκλογές, ειδικά αν είναι 24 ετών.

    Μου αρέσει!

  10. ΝΚ Ιανουαρίου 24, 2015 στο 03:13

    Αγαπητοι Γιωργο Γιαννη Τρολαρα και λοιποί σας ευχαριστώ για τα σχόλια σας!

    Αγαπητέ Πάνο. Σε ενα αρθρο που ο στοχος του, οπως ανέφερα και σε προηγούμενη απάντηση μου είναι να προβληματισει τον αναγνώστη, τα ερωτήματα που θέτω περιμένω να απαντηθούν σε προσωπικο επιπεδο από κάθε αναγνώστη μιας και οι προσλαμβανουσες του καθενός, είναι διαφορετικές.
    Στη συνέχεια, το γεγονός ότι υπάρχουν εξαίρετοι οικονομολογοι που προτείνουν εναλλακτικές λύσεις, αυτό είναι δεδομένο και ειπωμένο και στο άρθρο. Γεγονος παλι ειναι ,οτι επισης εξαιρετοι οικονομολογοι προτείνουν εναλλακτικές λύσεις όπως η επιστροφή στη δραχμή ή η συνέχιση με ένα άλλου τύπου μνημονίου. Τι θέλω να πω…, το ότι εσύ για κάποιο προσωπικό σου λόγο («διαίσθηση») αποφάσισες ότι η λύση του π.χ. βαρουφακη είναι η κατάλληλη και θα πετύχει, δε σημαίνει πως όντως είναι! (Χωρίς να αποκλείω το αντίθετο). Συμφωνω απολύτως ότι μια τέτοια είδους λύση (μειωση του χρέους, όπως αναφέρω και στο άρθρο) θα ήταν η ιδανικότερη για την Ελλάδα.
    Όμως αυτο που ίσως δε έχει γίνει ξεκάθαρο είναι ότι η Ελλάδα μπορεί να επηρεάσει δυστυχώς μονο στη διαμόρφωση της λύσης. Διότι η τελική λύση δε θα παρθεί σιγουρα από εμας, είτε μας αρέσει είτε όχι. (θεωρώντας πάντοτε ότι η παραμονή στην ευρωζωνη είναι ζητούμενο). Επομένως αυτοί θα ορίζουν πότε τους συμφέρει να δώσουν τη λύση που θα τους «πονέσει». Επομένως εάν κάποιος είναι σίγουρος για την απόφαση των άλλων Ευρωπαίων, τότε δικαιολογημενα νσ έχει αποφασίσει. Εγώ πάλι δεν είμαι και για αυτό πιστεύω ότι δικαιούμαι να δηλώνω αναποφασιστος.
    Εάν Πάνο εσύ (ή κάποιος άλλος) είσαι σίγουρος για την επιλογή σου, θσ χαρώ να ακούσω το συλλογισμό σου!

    Αγαπητέ φίλε SAM σε ευχαριστώ και εσενσ για το σχόλιο σου και να με συγχωρείς που είμαι 24 ετών και αναποφασιστος!

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: