Δυοχιλιαδεςογδοντατρια VII

lianzhou_3b

Θάσος, 5 Δεκεμβρίου 2083

Αγαπημένε μου Πελεκάνε,

Έλαβα το γράμμα σου μόλις χθες το βράδυ. Όταν ο Ριχάρδος με ειδοποίησε πως το υποβρύχιο του Ζ-108 από στιγμή σε στιγμή θα κατέφθανε, εγκατέλειψα τα πάντα κι έτρεξα στο λιμάνι, ανυπομονώντας να κρατήσω στα χέρια μου την πολυπόθητη επιστολή σου. […] Ο Ριχάρδος πρότεινε να ζητήσω τη βοήθεια του Δικαίου, που όλοι στο νησί αντιμετωπίζουν σαν άγιο και προφήτη. Είναι ένα παιδί δώδεκα χρονών, το οποίο αναπτύσσεται με αφύσικα γοργούς ρυθμούς. Κάθε μήνας γι’ αυτό ισοδυναμεί με δύο έτη. Έτσι, ενώ ο Δικαίος γεννήθηκε ακριβώς πριν έξι μήνες, έχει ήδη την εμφάνιση ακμαίου εφήβου. Το περίεργο, όμως, είναι η θηριώδης μνήμη του. Μοιάζει λες και ο εγκέφαλός του περιέχει ολόκληρη την ιστορία της ανθρωπότητας. Βρέφος ακόμη, γνώριζε και τις πιο μύχιες λεπτομέρειες από την παιδική ηλικία των γονιών του, που και οι ίδιοι είχαν προ πολλού λησμονήσει, ενώ μπορούσε να περιγράψει ναυμαχίες και συρράξεις που συνέβησαν χιλιετίες πριν. Όπως ήταν φυσικό, οι κάτοικοι της Θάσου εκστασιάσθηκαν. Ο Δικαίος, έχοντας πλήρη συνείδηση της ιερής του κλίσης, εγκαταστάθηκε στον ερειπωμένο φάρο, τον οποίο μετέτρεψε σε ιδιότυπο ησυχαστήριο. Πολλοί εγκατέλειψαν τις οικογένειές τους και τον ακολούθησαν ως αφοσιωμένοι μαθητές. Κάθε μέρα δεκάδες άνθρωποι τον επισκέπτονται για ν’ αγγίξουν τα πόδια του και να ζητήσουν ευλογία. Ίσως αυτός μπορέσει να με διαφωτίσει. Από την άλλη πλευρά, έχω την τύχη να γνωρίζω την Α-340. Ήρθε στη Θάσο, όπως κι εγώ, για ερευνητικούς σκοπούς, λίγο πριν την Εισβολή. Μελετά τα ταφικά έθιμα του νησιού. Παρά την προχωρημένη ηλικία της (τον περασμένο Σεπτέμβρη συμπλήρωσε αισίως τα ενενήντα), εργάζεται ακατάπαυστα με αξιοθαύμαστο ζήλο. Σίγουρα θα ’χεις ακούσει γι’ αυτήν. Συνέγραψε προ πεντηκονταετίας μια εμβριθέστατη μελέτη με τίτλο Μυθική Ζωολογία του ινδοευρωπαϊκού χώρου, η οποία έτυχε ενθουσιώδους υποδοχής από σύμπασα την ακαδημαϊκή κοινότητα. Ωστόσο, της αρνήθηκαν θέση στο πανεπιστήμιο, εξαιτίας της εμπλοκής του ονόματός της σ’ ένα ερωτικό σκάνδαλο (η Α-340 δεν έκρυψε ποτέ τις ομοφυλοφιλικές της προτιμήσεις και από την εποχή των φοιτητικών της χρόνων συμμετείχε ενεργά στο εγχώριο λεσβιακό κίνημα). Μακάρι, αγαπημένε μου φίλε, να μπορούσες να δεις, έστω και φευγαλέα, αυτή την απίθανη φυσιογνωμία! Το πρόσωπό της, βαθιά σκαμμένο απ’ τις ρυτίδες, θυμίζει ινδιάνικη μούμια. Συνήθως υποδέχεται τους αγνώστους με άγριες, αυστηρές ματιές (σαν πεινασμένο αγγλικό μπουλντόγκ έτοιμο να δαγκώσει) αλλά, αμέσως μόλις σ’ εμπιστευτεί, σε σκλαβώνει με το απροσποίητο, αφοπλιστικό χαμόγελό της. Φοράει συνέχεια ένα φθαρμένο μάλλινο πουλόβερ στο χρώμα της ώχρας κι ένα μαύρο δερμάτινο παντελόνι (που μάλλον έκλεψε από κανέναν βετεράνο ποπ σταρ του προηγούμενου αιώνα). Συναντιόμαστε, καμιά φορά, στο μικρό καφενείο που βρίσκεται στο βορειοανατολικό τμήμα του νησιού και συζητάμε με εμπάθεια για την αναπότρεπτη παρακμή των ανθρωπιστικών σπουδών. Της αρέσει η ουκρανική βότκα, την οποία πάντα συνοδεύει με άφθονα ζωντανά μύδια και καπνίζοντας αρειμανίως. Μόλις της διηγήθηκα το όνειρο που είδατε εσύ και ο Ριχάρδος, αντέδρασε μ’ ένα ανοικονόμητο μείγμα ενθουσιασμού και ταραχής. Κι εκείνη, όπως ο φίλος σου Χ-708, τοποθετεί όλο το βάρος στην παρουσία του μονόκερου. «Ποτέ δεν πίστεψα τις ηλίθιες ερμηνείες του Γιουνγκ, πόσο μάλλον τα φληναφήματα εκείνου του τσαρλατάνου του Μπόρχες. Μαλακίες σε περιτύλιγμα ποιητικότροπης καλλιέπειας. Ο μονόκερως ήταν απολύτως υπαρκτό ζώο κι άσε τους γελοίους ορθολογιστές να κουρεύονται. Και μην αφήσεις να σε παρασύρει το μεγαλείο του απαστράπτοντος κάλλους του. Έχει δαιμονική ψυχή, αυτό να το θυμάσαι. Μονάχα ο Φρέντρικ Ντάλτον πραγματεύτηκε το ζήτημα με τη δέουσα σοβαρότητα. Κι ας έλεγαν όλοι πως ήταν ένας ακόμη φρενοβλαβής συνωμοσιολόγος, με όλα τα εγκεφαλικά του κύτταρα κατεστραμμένα απ’ το LSD και το χόρτο. Μη γελάς, νεαρέ, καθόλου δεν αστειεύομαι. Που λες, ο φίλος μας ο Ντάλτον δημοσίευσε σε ανύποπτο χρόνο, το 2053 αν δεν απατώμαι, τη ρηξικέλευθη μονογραφία του Η ενδομήτρια θλίψη της Ανδρομέδας, όπου, μεταξύ των άλλων, υποστήριξε σθεναρά την εξωγήινη προέλευση των περιώνυμων κερασφόρων αλόγων (όπως και πολλών άλλων πλασμάτων που οι αδαείς, αβρόχοις ποσί, κατατάσσουν στα αποκυήματα της δεισιδαίμονος λαϊκής φαντασίας). Ο εχθρός έστειλε τα πλάσματά του στη Γη, ώστε να προλειάνουν το έδαφος για την έλευσή του. Φυσικά, οι απανταχού ανεγκέφαλοι καρεκλοκένταυροι έσπευσαν να χλευάσουν τα πορίσματα του Ντάλτον. “Ανερμάτιστοι λήροι ψυχωτικού νόος τελούντος υπό την επήρειαν παραισθησιογόνων” έγραψε ανερυθρίαστα κάπου εκείνο το αρχίδι ο Αναγνώστου. Λες και δεν ξέρουμε πόσους κώλους έγλειψε μέχρι να πάρει την έδρα. Και τώρα μας κορδώνεται, το κτήνος, παριστάνοντας τον ομότιμο. Έννοια σου, και θα τους ξετινάξω. Μονάχα να βοηθήσει ο Κύριος να ζήσω ακόμα λίγα χρόνια. Τι έλεγα όμως; Φαίνεται πως αυτός ο σαλεμένος πρεζάκιας αποδείχθηκε πολύ πιο επικίνδυνος απ’ ό,τι μπορούσαν ποτέ να διανοηθούν οι ψωραλέοι αρουραίοι του πανεπιστημιακού μας κατεστημένου˙ τον πυροβόλησαν εν ψυχρώ οι χασάπηδες της Παγκόσμιας Κυβέρνησης σε μια συμπλοκή στο Λουξεμβούργο. Φρόντισαν το σύγγραμμά του να πολτοποιηθεί. Υπάρχουν, βέβαια, διάσπαρτα αντίτυπα σε όλη την Ευρώπη. Προειδοποίησε, λοιπόν, τους φίλους σου. Αυτοί εκεί πάνω προσπαθούν να επικοινωνήσουν μαζί σας. Αν δεν μπορέσετε να βρείτε το βιβλίο του Ντάλτον, διαβάστε προσεκτικά τον Φεμπρ. Εκτιμώ απεριόριστα τον Αλφόνσο. Συζητήσαμε επί μακρόν στο συνέδριο Συγκριτικής Πολιτισμολογίας στη Μοραβία. Η εισήγησή του ακτινοβολούσε· έκανε όλα εκείνα τα δύσοσμα πτώματα ν’ αφρίσουν απ’ τη ζήλια τους.» Λατρευτέ μου φίλε, δεν ξέρω τι να πιστέψω. Μπορώ να βασιστώ στις υπερβολές αυτής της δύσθυμης ανθρωπολόγου; Νομίζεις κι εσύ πως βρισκόμαστε σε θανάσιμο κίνδυνο; […] Θ’ απορείς, βέβαια, για το στιλπνό ερυθρό μελάνι, με το οποίο επέλεξα να γράψω τη σημερινή επιστολή μου. Ειδικά εσύ, που γνωρίζεις πόσο απεχθάνομαι το συγκεκριμένο χρώμα. Προσδίδει στις λέξεις μια ψυχρή, άκαμπτη επισημότητα, λες και αναγγέλλουν θανατική καταδίκη. Περισσότερο όμως θα εκπλαγείς, όταν μάθεις για τον τρόπο παρασκευής του. Η εν λόγω χρωστική λοιπόν προέρχεται από το έντονα φαιοκόκκινο πτέρωμα ενός πουλιού ονόματι καρδινάλιος (επιστ. ονόμ. periporphyrus erythromelas), το οποίο ενδημεί στα δάση της αμερικανικής ενδοχώρας. Κατά τη διάρκεια της βραχύβιας κομμουνιστικής διακυβέρνησης των ετών ’71-72, ο τότε πανίσχυρος Γενικός Γραμματέας του Κόμματος Φαίδρος Χατζηκυριάκος δώρισε ένα ζευγάρι καρδινάλιων στην υποχόνδρια ερωμένη του. Αυτή, σ’ ένα από τα συνήθη ομηρικά «καβγαδάκια» τους, για να εκδικηθεί τον συμβίο της, πέταξε το κλουβί με τα ταλαίπωρα ζωντανά απ’ το παράθυρο, αρθρώνοντας την παροιμιώδη φράση-αστικό θρύλο «στο διάολο εσύ και τα κωλόπουλά σου, πουσταριό του κερατά». Ευτυχώς για όλους μας, οι καρδινάλιοι υπήρξαν απροσδόκητα τυχεροί. Όχι μόνο επέζησαν της πτώσης, αλλά κατόρθωσαν να απελευθερωθούν και να διαφύγουν σ’ ένα κοντινό αλσύλλιο. Εγκλιματίσθηκαν πλήρως και άρχισαν να αναπαράγονται σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα. Έτσι, μέσα σε λίγα χρόνια, αυτά τα πανέμορφα πουλιά εξαπλώθηκαν σε ολόκληρη σχεδόν τη Θάσο. Πλέον θεωρούνται κάτι σαν το σύμβολο του νησιού. Οι κάτοικοι τα αιχμαλωτίζουν κυρίως για το μελωδικό τους κελάηδημα. Αίφνης, ο φίλος μου ο Ιάσων, ένας τριαντάχρονος καθηγητής κιθάρας στο Δημοτικό Ωδείο, ανακάλυψε πως, μετά από ειδική επεξεργασία των φτερών του καρδινάλιου, μπορούσε να παράγει υψηλής ποιότητας μελάνι και να το εμπορεύεται σε συνθήκες μαύρης αγοράς. Τους τελευταίους μήνες διατηρεί ένα μικρό εκτροφείο στο υπόγειο της εξοχικής του κατοικίας, από το οποίο αποκομίζει γύρω στα πενήντα λίτρα κόκκινης μελάνης το μήνα. Όχι σπουδαία ποσότητα, αλλά διόλου ευκαταφρόνητη τώρα, σ’ αυτή τη ζοφερή περίοδο έλλειψης που διανύουμε. Επιπλέον, σήμερα τα ξημερώματα, ο Ιάσων, εμφανώς ατημέλητος και μοιάζοντας κεραυνοβολημένος, με επισκέφθηκε, προκειμένου να μοιραστεί μαζί μου το καινούργιο του εύρημα. Σύμφωνα λοιπόν με τον οξυνούστατο φίλο μου, τα περιττώματα του χαριτωμένου πυρέρυθρου πτηνού λειτουργούν, εκτός από πολύτιμο λίπασμα, και ως πρώτης τάξεως αφροδισιακό (και μάλιστα άμεσης δράσης): «λειώσε δυο κουταλιές σ’ ένα ποτήρι παγωμένο τσάι, πρόσθεσε λίγο πιπέρι, πιες το μονορούφι και θα ’χεις καύλες για τουλάχιστον ένα οχτάωρο» μου είπε χαρούμενος, και τα μάτια του έλαμπαν από τον πυρετό. […]

Χρήστος Pistou

Advertisements

Tagged: ,

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: