Δυοχιλιαδεςογδοντατρια VI

baudrillardb

Μητροπολιτική Περιοχή 19, 27 Νοεμβρίου 2083

Αγαπημένε μου φίλε D-503,

Όπως βλέπεις, τα πράγματα βελτιώθηκαν εντυπωσιακά όσον αφορά τη μεταφορά της αλληλογραφίας μας. Έστειλες το γράμμα σου το βράδυ της 21ης Νοεμβρίου και το έλαβα νωρίς σήμερα το πρωί, 27 του μηνός. Αυτό βέβαια δε σημαίνει τίποτε άλλο παρά ότι οι υποψίες μας επιβεβαιώνονται και ο Ζ-108 χάνει, ή έχασε ήδη, τον έλεγχο του υποβρυχίου και γενικά της παράνομης επιχείρησής του. Σε αυτό το συμπέρασμα συνηγορεί και το γεγονός ότι την επιστολή σου μου την παρέδωσε η Ιουλιέττα (αν τη λένε όντως έτσι) με την αμίλητη αυστηρότητά της. Ο Ζ-108 δεν εμφανίστηκε καν. Τη ρώτησα γι’ αυτόν και μου απάντησε μέσα από τα δόντια της και με ύφος που δήλωνε ότι δε σηκώνει πολλά πολλά: «Μια χαρά είναι. Μην ανησυχείς.» Δεν ξέρω τι πρέπει να φανταστώ. Λες να τον σκότωσε ήδη ή να τον κρατάει φυλακισμένο (υπό την επήρεια ναρκωτικών ουσιών) μέσα στο υποβρύχιο; Ποιος ξέρει; Ήταν βλοσυρός και παράξενος άνθρωπος, αλλά δεν μπορώ να πω ότι αδιαφορώ πλήρως για την τύχη του. Τι νομίζεις ότι πρέπει να πράξουμε;

Το όνειρο του Ριχάρδου με συντάραξε ως τα βάθη της ψυχής μου. Ακόμη και τώρα που σου γράφω αυτές τις λέξεις, τρέμω ολόκληρος (θα το αντιλαμβάνεσαι ίσως απ’ τον γραφικό μου χαρακτήρα). Δεν είναι μόνο το όνειρο αυτό καθ’ αυτό, που θα συμφωνήσεις πιστεύω ότι έχει σημαδιακό χαρακτήρα. Περισσότερο είναι η σύμπτωση: είδα το ίδιο όνειρο ακριβώς το ίδιο βράδυ με τον Ριχάρδο, τη νύχτα της 19ης Νοεμβρίου. Θυμάμαι τις ανθισμένες πορτοκαλιές, το γέρικο δέντρο, τον άρρωστο μονόκερω, το βρεγμένο και ταλαιπωρημένο τρίχωμα και το σπασμένο κέρατό του. Και πιο πολύ θυμάμαι τον απόκοσμο βρυχηθμό του. Τι κραυγή ήταν αυτή, μονάκριβε φίλε μου! Ανατριχιάζω σύγκορμος στη θύμησή της. Πιστεύω πως δε θα σταματήσει να στοιχειώνει ποτέ το μυαλό μου και τους εφιάλτες μου. Με τρόμαξε περισσότερο απ’ όλες τις καταστροφές των οποίων έγινα μάρτυρας τα δύο τελευταία χρόνια. Δεν είχα τρομάξει έτσι ούτε εκείνες τις μέρες που έπεφταν παντού βόμβες, που ο ουρανός είχε σκοτεινιάσει και δεν ξέραμε πού να πάμε για να γλιτώσουμε. Η διαφορά βέβαια του ονείρου μου απ’ το όνειρο του Ριχάρδου είναι ότι εγώ ονειρεύτηκα εσένα. Εσύ ήσουν που περπατούσες στο δάσος, συνάντησες τον μονόκερω, σε δάγκωσε κι έπειτα εξαφανίστηκες. Και αυτό ήταν που έκανε τον τρόμο μου αβάσταχτο. Μέχρι να λάβω το γράμμα σου, φοβόμουν αληθινά ότι κάτι φρικτό σου είχε συμβεί και ότι το όνειρό μου ήταν ένα μήνυμα. Ρώτησα για το όνειρο τον Χ-708. Είναι ένας πολύ ενδιαφέρων τύπος, που ζει μαζί μας. Έχασε ο κακομοίρης τα δυο του πόδια στην Εισβολή. Ήταν μέλος του πληρώματος σ’ ένα απ’ τα σκάφη που συμμετείχαν στην αναχαίτιση των εξωγήινων εισβολέων. Το σκάφος τους χτυπήθηκε και τα υπόλοιπα μέλη του πληρώματος σκοτώθηκαν. Ο ίδιος τραυματίστηκε. Θα είχαν γλιτώσει τα πόδια του αν το σκάφος είχε πέσει μέσα στην ατμόσφαιρα της γης· δυστυχώς όμως είχε βρεθεί έξω απ’ την ατμόσφαιρα και περίμενε δυο εικοσιτετράωρα σε τροχιά γύρω απ’ τη γη μέχρι να τον εντοπίσουν και να τον περισυλλέξουν. Ήταν μια φοβερή εμπειρία γι’ αυτόν. Ευτυχώς είχε υπεράνθρωπη αντοχή και επιβίωσε. Όταν βγήκε απ’ το νοσοκομείο, και παρά τα παράσημα με τα οποία είχε τιμηθεί για τη γενναιότητα με την οποία πολέμησε στην πρώτη γραμμή, δεν μπορούσε να βρει πουθενά δουλειά. Αναγκάστηκε να ζητιανεύει. Τον γνώρισα πέρυσι. Περνούσα συχνά απ’ το σημείο που περίμενε υπομονετικά όλη τη μέρα μήπως του ρίξουν καμιά πενταροδεκάρα για να πάρει κάτι να φάει. Όταν οργανώσαμε το υπόγειο κοινόβιό μας (για το οποίο δε σου έχω γράψει ακόμη, αλλά θα το κάνω παρακάτω στη σημερινή μου επιστολή), ήταν ο πρώτος που σκέφτηκα να πάρουμε μαζί μας. Έχει πάρα πολλές γνώσεις και ικανότητες. Εκτός αυτού, είναι και καταπληκτική παρέα. Δε δυσανασχετεί ποτέ ούτε εκνευρίζεται. Αντίθετα, είναι αυτός που μ’ ένα χαμόγελο κι ένα φιλικό χτύπημα στην πλάτη θα σου φτιάξει τη διάθεση. Όπως σου είπα, τον ρώτησα για το όνειρο. Θυμάσαι την καταπληκτική εργασία του Αλφόνσο Φεμπρ για τους ονειροκρίτες που είχε εκδοθεί το 2069 στα αγγλικά; Ο Φεμπρ είχε αφιερώσει τη ζωή του στη μελέτη των ονειροκριτών. Είχε διαβάσει όλους του ονειροκρίτες που διασώζονταν σε όλες τις γλώσσες. Είχε κάνει συγκριτική μελέτη και προσπαθούσε να ανασυστήσει έναν υποτιθέμενο αρχι-ονειροκρίτη, γραμμένο πριν από χιλιάδες χρόνια, στον οποίο βασίστηκαν όλοι οι γνωστοί ονειροκρίτες. Τα αποτελέσματα της έρευνάς του είχαν εκδοθεί σ’ έναν τεράστιο τόμο 1700 σελίδων μεγάλου σχήματος στα αγγλικά. Στα ελληνικά βέβαια δεν είχε μεταφραστεί λόγω κόστους. Είχε έρθει όμως και είχε μιλήσει στην κεντρική αίθουσα του Πανεπιστημίου Αθηνών στα Προπύλαια στις 29 Μαΐου 2071. Θυμάμαι εκείνη την ημερομηνία γιατί ήταν η μέρα που η ΝΑΣΑ ανακοίνωσε ότι ήρθε σε επαφή με εξωγήινα όντα εκτός του γαλαξία μας και ότι δεν μπορούσε πλέον να αποκλείσει το ενδεχόμενο να είναι εχθρικά, όπως είχε προβλέψει σχεδόν 100 χρόνια νωρίτερα ο Στίβεν Χώκινγκ. Τέλος πάντων, για να μη μακρηγορώ, ο φίλος μας ο Χ-708 διάβαζε συνέχεια το βιβλίο του Φεμπρ. Δεν πίστευε λέξη απ’ τους ονειροκρίτες· εκείνη την εποχή ήταν πολύ ορθολογιστής, όπως μου εξομολογήθηκε. Το ενδιέφερε όμως πώς οικοδομήθηκε αυτό το σύστημα δεισιδαιμονιών και γιατί ήταν τόσο όμοιο σε όλους τους λαούς και τους πολιτισμούς. […]

Απ’ τον Μπουλγκάκοφ δεν είχα νέα. Η μόνη πληροφορία που έλαβα, αλλά δεν μπόρεσα ακόμη να διασταυρώσω αν αληθεύει, ήταν η εξής: η Μητροπολιτική Περιοχή 28 (πρώην Πράγα) εισέβαλλε με πολλά στρατεύματα και μεγάλη δύναμη πυρός στις πεδιάδες που απλώνονται στα ανατολικά της, δηλαδή εκεί που κάποτε ήταν η Πολωνία. Εννοείται πως τα συστήματα άμυνας έχουν καταρρεύσει (όπως και οπουδήποτε αλλού, άλλωστε) και, συνεπώς, οι Μπουλγκακόφιοι (αν μπορώ να τους αποκαλέσω έτσι) προελαύνουν προς ανατολάς. Είναι δυνατόν να αληθεύουν όλα αυτά; Μπορεί ο ημίτρελος φίλος μας να επιτίθεται σε ανθρώπους και να καταστρέφει ό,τι χτίζεται σιγά σιγά με κόπο πάνω στα συντρίμμια; Πώς μπορούμε να μάθουμε την αλήθεια; Μόνο ένας αξιόπιστος μάρτυρας θα μπορούσε να μας δώσει μια καθαρή εικόνα. Αλλά δεν έχουμε τέτοιο μάρτυρα.

[Συνεχίζεται]

Χρήστος Pistou

Advertisements

Tagged: ,

One thought on “Δυοχιλιαδεςογδοντατρια VI

  1. Ανώνυμος Νοέμβριος 12, 2014 στο 22:00

    πολύ καλό κείμενου,όπως και τα προηγούμενα βέβαια,κύριε Pitsu

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: