Το μικρό ψάρι

Το μικρό ψάρι

Μια από τις καλύτερες ταινίες που παρακολούθησα το 2014, ίσως η καλύτερη ελληνική ταινία που έχω δει την τελευταία δεκαετία, είναι το «Μικρό ψάρι» (με διεθνή τίτλο το «Stratos»), η τέταρτη μεγάλου μήκους ταινία του τολμηρού δημιουργού Γιάννη Οικονομίδη με πρωταγωνιστή τον ανεπανάληπτο Βαγγέλη Μουρίκη.

Ο Στράτος δουλεύει σε ένα αρτοποιείο, ενώ παράλληλα εκτελεί συμβόλαια θανάτου. Με τα λεφτά οργανώνει την απόδραση του Λεωνίδα από τη φυλακή, θέλοντας να ξοφλήσει το χρέος του προς τον άνθρωπο στον οποίο χρωστά τη ζωή του.

Η ταινία, ένα φιλμ νουάρ – μία γκανγκστερική-αστυνομική περιπέτεια, πραγματικά δεν «μπάζει» από πουθενά σε επίπεδο παραγωγής. Τοπία καταθλιπτικά σε μάντρες με παλιά ξεχασμένα αυτοκίνητα, σε υπόγειους χώρους σκοτεινούς, σε καφενεία από αυτά που βρίσκουμε πάνω σε αυτοκινητοδρόμους ή σε «πρόχειρα» πάρκα χωρίς δένδρα, περιστοιχισμένα από νεόκτιστες πολυκατοικίες κάποιου απομακρυσμένου προαστίου, όπου αποπνέεται ένας μίζερος μικροαστισμός. Οι διάλογοι σκληροί και κυνικοί με όλους τους χαρακτήρες της ταινίας να μιλούν ακατάπαυστα, με κοφτές σύντομες φράσεις, πλούσιες σε βρισιές, με συνεχείς και εκνευριστικές επαναλήψεις (χαρακτηριστικό του σκηνοθέτη που βρίσκουμε και στις προηγούμενες ταινίες του). Εξαίρεση ο Στράτος, το μικρό ψάρι, που είναι πάντα λιγομίλητος και φαίνεται να παλεύει μέσα του συνεχώς για την προσωπική του λύτρωση και τη διατήρηση των ηθικών αξιών σε μια κοινωνία της οικονομικής κρίσης –και γενικότερα ενός σύγχρονου κόσμου– που κυριαρχεί η διαφθορά και κάθε ίχνος ανθρωπιάς απουσιάζει.

Θα μπορούσα να γράφω ασταμάτητα για το σενάριο, τη φωτογραφία (εξαίρετη η δουλειά του Δημήτρη Κατσαΐτη), τις εκπληκτικές επιλογές στους πρωταγωνιστές (μέχρι και η έκπληξη της ταινίας, Πόπη Τσαπανίδου, παίζει ικανοποιητικά) και τους προβληματισμούς που θέτει η ταινία, αλλά αυτό που με ενδιαφέρει πιο πολύ να σας πω είναι για τη μουσική που ακούγεται στην ταινία. Το original score της ταινίας το υπογράφει ο Μπάμπης Παπαδόπουλος, ένας από τους σπουδαιότερους κιθαρίστες και μουσικούς της Ελλάδας. Οι περισσότεροι τον γνωρίζουμε από τη συμμετοχή του στο συγκρότημα «Τρύπες» αλλά ο ίδιος έχει συνεργαστεί με σημαντικούς μουσικούς όπως ο Θανάσης Παπακωνσταντίνου, ο Φλώρος Φλωρίδης, ο Σωκράτης Μάλαμας και πολλοί άλλοι. Ο ίδιος έχει συνθέσει και παλιότερα μουσική για σινεμά («Αγρύπνια»), αλλά και για θέατρο, καθώς έχει κυκλοφορήσει και δύο προσωπικούς δίσκους («Σκηνές Από Ένα Ταξίδι», «Απ’ την Σπηλιά του Δράκου»). To soundtrack της ταινίας, που δεν είναι άλλο από πειραματισμούς του καλλιτέχνη με την κιθάρα του, σε καθηλώνει καθώς δένει άρτια με το ατμοσφαιρικό γκανγκστερικό περιβάλλον του Οικονομίδη. Μια roadtrip μουσική, με ήχους απόκοσμους, που δυσκολεύεσαι να ξεχωρίσεις αν είναι άγριοι ή τρυφεροί, συνοδεύουν τη μοναξιά και την απόγνωση του αντιήρωα-πρωταγωνιστή.

Πριν σας αφήσω να πω ότι η ταινία έχει εκπληκτικές «μουσικές εμβολές» από αγαπημένα ελληνικά και ξένα τραγούδια τα οποία σας αφήνω να ανακαλύψετε μόνοι σας όταν τη δείτε. Προσωπικά γοητεύτηκα από μια σκηνή προς το τέλος της ταινίας, με τον πρωταγωνιστή μοναχικό και σκεπτικό και από πίσω να παίζει το «Μαραμένα τα γιούλια και οι βιόλες», αλλά και από το κομμάτι που επιλέχθηκε στους τίτλους τέλους της ταινίας το οποίο και σας παραθέτω κάτω από το πρώτο τραγούδι του soundtrack.
Μπορεί το «Μικρό Ψάρι» να σας φανεί στη αρχή απόμακρο και σκληρό, αλλά όταν μεγαλώσει και δείτε την καρδιά του θα καταλάβετε πως είναι ανθρώπινη και αυθεντική.

Blackdog

Advertisements

Tagged: , ,

4 thoughts on “Το μικρό ψάρι

  1. Βασίλης Χατωνίδης Νοέμβριος 11, 2014 στο 12:15

    Μπράβο Παναγιώτη που μέσα από τόσες ταινίες και soundtracks προτίμησες μία ελληνική και μάλιστα τη συγκεκριμένη! Αν και πιστεύω ότι δεν είναι η καλύτερη του Οικονομίδη, σίγουρα είναι η πιο ολοκληρωμένη βάζοντας όλα εκείνα τα καλά στοιχεία του «Σπυρτόκουτου»,της «Ψυχής στο Στόμα» και μια μικρή πινελιά από τον «Μαχαιροβγάλτη».

    Το μαγικό με αυτόν τον σκηνοθέτη είναι ότι έχει καταφέρει να δίνει με τέτοιο τρόπο στις ταινίες του τις ανθρώπινες σχέσεις, που οι υπόλοιποι έλληνες σκηνοθέτες νομίζεις ότι απλώς αναλώνονται σε απλή απαγγελια του σεναρίου. Ωμός, σκοτεινός, πολύ συχνά κλειστοφοβικός, μα πάνω απ’όλα ρεαλιστής, ο Οικονομίδης συνθέτει έναν κόσμο που δεν απέχει ούτε ένα διαμέρισμα μακριά μας πολλές φορές.

    Αυτό που λάτρεψα στην ταινία -και δεν θα σας το χαλάσω με spoiler- είναι η αποκατάσταση της ηθικής τάξης. Με τον τρόπο που έγινε, κάτω από όλες αυτές τις συναισθηματικές πιέσεις μα πάνω απ’όλα ότι έγινε από τον Στράτο (ένας υπέροχος Μουρίκης για ακόμα μία ταινία). ‘Οσοι έχετε δει την ταινία καταλαβαίνετε.

    Τέλος θα ήθελα να προσθέσω ότι το soundtrack κυκλοφόρησε μόνο σε έκδοση βινυλίου πράγμα από το οποίο καταλαβαίνει κανείς την ποιότητα αυτών των συντελεστών.

    Μπράβο Παναγιώτη για ακόμα μια φορά και ελπίζω μετά το άρθρο σου να πάει όσος κόσμος δεν έχει δει Γ. Οικονομίδη στο κοντινότερο video club και να δει όλες τις ταινίες του!

    Μου αρέσει!

  2. Blackdog (@mpoupa) Νοέμβριος 11, 2014 στο 12:43

    Βασίλη ευχαριστώ!

    Συμφωνώ με όλα όσα λες και εγώ για αυτό δεν μπήκα σε περισσότερες λεπτομέρειες, καθώς είναι μια ταινία που πραγματικά αξίζει να τη δεις και να αφήσεις τον σκοτεινό κόσμο του Οικονομίδη να σε ρουφήξει.

    Το soundtrack πάντως, για όσους ενδιαφέρονται, υπάρχει ολόκληρο στο spotify που απλά γίνεσαι μέλος και το ακούς! Εγώ το ακούω σχεδόν κάθε μέρα, είναι εκπληκτικό!

    Τέλος να πω ότι θεωρώ την καλύτερη ταινία του Οικονομίδη «Το Μικρό Ψάρι» (δεν έχω δει μόνο τον «Μαχαιροβγάλτη») γιατί – όπως υποστηρίζει και ο ίδιος ο σκηνοθέτης – είναι η πιο άρτια δουλειά του, και για μένα είναι πολύ σημαντικό το σινεμά σήμερα να βγάζει ολοκληρωμένες ταινίες που δεν θα ξενίσουν εντελώς έναν θεατή, ειδικά αν αυτός δεν είναι και τόσο εξοικειωμένος με το «μη-χολιγουντιανό» σινεμά.

    Μου αρέσει!

  3. George Orfanakis (@G_Orfan) Νοέμβριος 11, 2014 στο 16:39

    Ισχύουν όλα αυτά που λέτε. Ο Οικονομίδης παρουσιάζει με ευθύ και ρεαλιστικό τρόπο γεγονότα της ζωής από αυτά που «βλέπουμε μόνο στις ταινίες». Από τις καλύτερες ελληνικές ταινίες που έχω δει! (…αν και δεν είναι πολλές οφείλω να παραδεχτώ).

    Αξίζει να σημειωθεί επίσης η ερμηνεία – έκπληξη. Μία από τις σημαντικές σοπράνο της χώρας, επιλέχτηκε να αποδόσει έναν ρόλο απόλυτα ξένο ως τον καθοσπρεπισμό του χώρου της. Σχήμα οξύμωρο!

    Παραθέτω ένα βίντεο που αξίζει κάποιος να έχει στο μυαλό του όταν δει την ταινία και την ερμηνεία της Σόνιας Θεοδωρίδου.

    Μπράβο Πάνο

    Μου αρέσει!

  4. Βασίλης Χατωνίδης Νοέμβριος 11, 2014 στο 17:52

    Σωστός ο Όρφαν!!

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: