Εντυπώσεις από δύο συναυλίες

ofthewand_dd

Παρακάτω θα κάνω μια σχετικά σύντομη περιγραφή από δύο συναυλίες στις οποίες παραβρέθηκα πρόσφατα (19/9 και 21/9 αντίστοιχα) και τις εντυπώσεις μου από αυτές, που ήταν ως επί το πλείστον θετικές. Οι συναυλίες αυτές κυμαίνονται στο χώρο του gothic, neoclassical και neofolk ήχου – γενικά επικές ατμοσφαιρικές μουσικές με θέματα από αρχαίους πολιτισμούς και μυθολογίες.

Την Παρασκευή 19/9 στις 21:00 –χώρος Death Disco, περιοχή Ψυρρή– εμφανίστηκαν ο Άγγλος Lloyd James (μέλος του συγκροτήματος Naevus, solo εμφάνιση) και οι Of The Wand And The Moon (full μπάντα, το project του Δανού frontman Kim Larsen). Το live διοργανώθηκε από την ομάδα Dark Romantics, πολύ καλή προσπάθεια αν αναλογιστούμε ότι είναι ερασιτεχνική ομάδα οπαδών αυτής της σκηνής, χωρίς επίσημη οικονομική υποστήριξη. Ο Lloyd James τραγουδούσε και έπαιζε ακουστική κιθάρα μόνος του. Μελαγχολική ατμόσφαιρα που θύμιζε πολύ το γνωστό στο χώρο συγκρότημα Death In June. Ήταν αρκετά ενδιαφέρον στυλ, πιο προσωπικές και ατμοσφαιρικές συνθέσεις από τους Naevus. Αρκετά καλή η παρουσία του, και η φωνή του μου άρεσε ιδιαίτερα, αν και περισσότερο έπαιζε σαν «άνοιγμα» στους Of The Wand And The Moon. Οι δε Of The Wand And The Moon, προσωπικά το αγαπημένο μου συγκρότημα από αυτά που είδα live (τους οποίους έχω ξαναδεί και παλιότερα) είχαν εξαιρετική ερμηνεία και σκηνική παρουσία. Μου άρεσε και ο γεμάτος ήχος που έβγαζε η ολοκληρωμένη μπάντα με πλήκτρα και άλλα ενδιαφέροντα όργανα, όπως η μελόντικα. Αν και δυστυχώς έλειπαν από το setlist κάποια από τα καλύτερά τους κομμάτια κατ’ εμέ (π.χ. το «Gal Anda» ή το «Megin Runar»), που τα ζητούσε κιόλας και ο κόσμος, έπαιξαν πολύ ωραία κομμάτια όπως τα «My Devotion Will Never Fade», «Wonderful Wonderful Sun» (αυτό ειδικά με την full μπάντα βγήκε πολύ ωραίο), και φυσικά το «Absence». Αντικείμενο της βραδιάς η ακουστική κιθάρα του Kim Larsen, η οποία έχει στο κάτω μέρος και μια επιγραφή με ρούνους. Γενικά, η θεματολογία του συγκεκριμένου συγκροτήματος έχει να κάνει ιδιαίτερα με Βόρειες μυθολογίες, τη φύση, αλλά και με πιο προσωπικά θέματα και συναισθήματα. Επίσης, μου άρεσε ο τρόπος που χρησιμοποιήθηκε ο φωτισμός με έμφαση στο κόκκινο χρώμα. Στο τέλος της βραδιάς είχε aftershow party από τους DJs, με ατμοσφαιρικούς αλλά και με κάπως πιο χορευτικούς ήχους, με τα κατάλληλα εφέ φωτισμού για club στυλ. Ακούστηκαν ονόματα όπως Triarii, Der Blutharsch και Derniere Volonte. Μου άρεσε αρκετά και σαν μαγαζί το Death Disco –τόσο σαν «club» όσο και σαν live venue–, τώρα με τη συναυλία ήταν η πρώτη φορά που πήγα εκεί.

Την Κυριακή 21/9 στις 21:00 –χώρος Dark Sun, περιοχή Περιστέρι– εμφανίστηκαν οι Ιταλοί L’Effet C’Est Moi (full μπάντα) και οι Die Weisse Rose (το one-man project του Δανού Thomas Bøjden, στη σκηνή όμως τον βοηθούσε και ο Kim Larsen). Το live διοργανώθηκε από τα άτομα του Wolfrune Fest, που γενικά φέρνει μπάντες του συγκεκριμένου στυλ. Είναι ενδιαφέρον ότι το τελευταίο project πήρε το όνομά του από μια μη βίαιη αντιστασιακή ομάδα φοιτητών στο καθεστώς της Ναζιστικής Γερμανίας (Λευκό Ρόδο στα Ελληνικά). Αρχικά βγήκαν στη σκηνή οι L’Effet C’Est Moi. Αυτοί έχουν κάποιες επιρροές από μεσαιωνική και αναγεννησιακή μουσική, με ιδιαίτερα ιταλικό χαρακτήρα – ειδικά στο χορευτικό κομμάτι «La Danza Dei Fuochi». Σε κάποια σημεία θυμίζουν λίγο τους συμπατριώτες τους Ataraxia. Γενικά, τα κομμάτια τους είναι ορχηστρικά (instrumental), χωρίς τη συνοδεία φωνής δηλαδή. Δεν είχαν όμως έντονη σκηνική παρουσία, με αποτέλεσμα το όλο σκηνικό να δείχνει κάπως flat –σαν απλώς να έπαιζαν τα τραγούδια το ένα μετά το άλλο χωρίς ιδιαίτερη επαφή με το κοινό–, σε αντίθεση με τους επόμενους. Κορυφαία στιγμή μουσικά, και προσωπικό αγαπημένο, το κομμάτι «Le Dernier Soupir». Οι Die Weisse Rose έχουν κυκλοφορήσει μόνο ένα album το 2009, είναι όμως αρκετά γνωστοί στο χώρο, με ατμοσφαιρικές και επιβλητικές συνθέσεις. Μπήκαν στη σκηνή (αυτός και ο Kim Larsen) κρατώντας ο καθένας από έναν πυρσό και η όλη ατμόσφαιρα θύμιζε αρχαία τελετή. Τα έντονα τύμπανα που έπαιζαν επίσης, έδιναν έναν πολεμικό χαρακτήρα. Κομμάτια όπως το «Flamme» και «The Solitary Volcano» ταίριαξαν με την επιβλητική ατμόσφαιρα του Dark Sun. Αυτή η μπάντα κάνει πολύ ωραία χρήση των πλήκτρων, ειδικά στον ήχο του εκκλησιαστικού οργάνου. Ακολούθησε επίσης aftershow party, παρόμοιο με αυτό της άλλης συναυλίας (με ονόματα όπως Von Thronstahl κ.λπ.), με κάπως πιο χορευτικό στυλ και έντονο φωτισμό όμως.

Για τα δεδομένα της σκηνής, υπήρξε αρκετός κόσμος στις συναυλίες – ειδικά στην πρώτη, που είχαν έρθει ακόμα και ξένοι μουσικοί και DJs του χώρου να παρακολουθήσουν. Η ατμόσφαιρα ήταν σε γενικές γραμμές πολύ καλή και ο κόσμος είχε όρεξη για να δει τις μπάντες και για χορό – όσοι έμειναν μετά στα party. Γενικά, αν εξαιρέσουμε το ότι δεν ακούστηκαν κάποια κλασικά κομμάτια από τους Of The Wand And The Moon –βέβαια, έχουν αρκετά ωραία– και ότι η σκηνική παρουσία των L’Effet C’Est Moi δεν ήταν έντονη, δεν υπήρξε κάποιο χτυπητό αρνητικό κατ’ εμέ.

Παρακάτω μπορείτε να ακούσετε κάποια ενδεικτικά κομμάτια των παραπάνω συγκροτημάτων – δυστυχώς, δεν υπάρχει γενικά ανεβασμένο solo υλικό από τον Lloyd James, αλλά όποιος επιθυμεί μπορεί να ψάξει τους Naevus. Έχει ειδικά ενδιαφέρον το «Absence», το οποίο έχει ανεβάσει ο ίδιος ο Kim Larsen στο προσωπικό κανάλι του, με σκηνές του Taxi Driver στο video.

[Η εικόνα στην αρχή του post είναι απ’ το postwave.gr]

Spiros Katsas (@Azargled)

Advertisements

Tagged: , ,

One thought on “Εντυπώσεις από δύο συναυλίες

  1. Βασίλης Χατωνίδης Σεπτεμβρίου 26, 2014 στο 17:08

    Καταρχάς Σπύρο ευχαριστούμε για το πολύ κατατοπιστικό review σου. Πραγματικά ήταν σαν να πήγαμε και στις δύο συναυλίες!

    Μπράβο για την επιλογή των κομματιών. Προσωπικά επειδή γνωρίζω και τα τρία συγκροτήματα, όντως είναι από τα πιο αντιπροσωπευτικά.

    Αν θέλεις πάντως ένα μικρό σχόλιο και λόγω του ότι ασχολούμε με αυτόν τον χώρο (το ξέρεις άλλωστε) για μένα φέτος ήταν η χειρότερη χρονιά για την darwave σκηνή στην Ελλάδα. Τα μεγάλα ονόματα αδιαφορούν για την χώρα μας και έτσι καταντάμε να ήμαστε ευχαριστημένοι με δεύτερης (στην καλύτερη) και τρίτης κατηγορίας συγκροτήματα.

    Το ότι είχαν έρθει κάποτε στην χώρα μας δύο, τρία μεγάλα συγκροτήματα δεν μας βάζει αυτόματα και στον μουσικό χάρτη.

    Γιατί δεν είδαμε ποτέ τους Les Joyaux De La Princesse στην χώρα μας;
    Γιατι μας ξέχασαν οι Death In June; και πολλά ακόμα γιατί που θα βαριόμασταν να διαβάζουμε.

    Η Darkwave σκηνή είναι ίσως ότι πιο αυθεντικό, ανεκτικό και συνάμα πρωτοποριακό υπάρχει αυτή την στιγμή εκεί έξω. Σίγουρα η χώρα μας απέχει παρασάγγας από το να γίνει Γερμανία, Γαλλία ή Βρετανία ώστε να φιλοξενεί φεστιβάλ και άλλα τέτοια. Θα μπορούσε όμως να υπάρχει μια πιο ώριμη προσέγγιση ώστε να δούμε κάτι ποιοτικότερο και συνάμα πιο ενδιαφέρον.

    Αυτές ήταν οι σκέψεις μου Σπύρο. Γνωρίζω ότι είναι πολύ δύσκολο να γίνει κάτι καλύτερο στην χώρα μας και για την ώρα αρκούμαστε σε ότι έχουμε. Πάντως ήθελα να σε συγχαρώ και πάλι για το άρθρο σου μιας και ήταν κατατοπιστικότατο. Ευχαριστούμε πολύ!

    Υ.Γ Σας χρωστάω μία ανάρτηση στη στήλη μου με θέμα την Darwave. Δεν το ξέχασα!!

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: