Αναμνήσεις μιας γκέισας

SONY CLASSICAL 'MEMOIRS OF A GEISHA'

Χαίρετε, φίλες και φίλοι!

Αυτή τη φορά είπα να κλέψω λίγο από τον φίλο μου τον Blackdog τη «δόξα» και να γράψω για ένα soundtrack που πιθανότατα πολλοί από εσάς δεν έχετε ακούσει.

Θα μου πείτε βέβαια, τι το ξεχωριστό έχει σε σχέση με άλλα; Άλλωστε, όλα τα soundtracks λίγο πολύ βρίσκονται σε ένα καλό επίπεδο μουσικά.

Θα σας απαντήσω ευθύς αμέσως. Το soundtrack αυτό έχει ΨΥΧΗ.

Ο John Williams είναι αδιαμφισβήτητα ο μεγαλύτερος εν ζωή συνθέτης, μαζί με τον Ennio Morricone. Δεν είναι μόνο οι αριθμοί (21 Grammys, 5 Oscars και πολλά άλλα) που μιλάνε από μόνοι τους, αλλά η ίδια η φύση της μουσικής που συνθέτει ο Williams. Όχι μόνο επιβλητική, όπως αρμόζει σε ένα soundtrack ταινίας, αλλά παράλληλα ευαίσθητη, γεμάτη συναισθήματα που προκαλούν μία έκρηξη από εικόνες στο μυαλό σου, ακόμα και αν δεν έχεις δει την ταινία. Ναι. Αυτό το τελευταίο πολύ λίγοι συνθέτες το καταφέρνουν.

Γιατί όμως ασχολούμαι σήμερα με τις «Αναμνήσεις μιας γκέισας»;

Γιατί είναι η πρώτη φορά που ο Williams γράφει μουσική για μία ταινία με κάδρο την Άπω Ανατολή. Ακόμα και στα γεράματα για έναν συνθέτη υπάρχει η πρώτη φορά, βλέπετε. Οι πειραματισμοί με ασιατικά όργανα ήταν μεγάλη πρόκληση, ακόμα και για αυτόν. Έπρεπε να συνδυάσει την λεπτεπίλεπτη και εύθραυστη μουσική της Ασίας με ένα δυνατό και συνάμα επιβλητικό μίγμα από εικόνες που θα συνόδευαν τη μετάλλαξη της Sayuri (λατρεύουμε Zhang Ziyi!!!!) από ένα κοριτσάκι στην πιο θελκτική γκέισα της Ιαπωνίας.

Και τα κατάφερε περίφημα ο Williams. Συγκινητικό, βαθύ, μεστό από συναισθήματα, το soundtrack αυτό έγινε από τα μουσικά ορόσημα.

Θα ήταν όμως απερισκεψία να μην αναφερθώ και στον μάγο που έβαλε το λιθαράκι του σε αυτή τη σύνθεση. Μα φυσικά τον Yo-Yo Ma. Τον απόλυτο τσελίστα, που χωρίς αυτόν, κατά τη γνώμη μου, δεν θα είχε φτάσει ποτέ η κλασσική ασιατική μουσική κουλτούρα στην Αμερική.

Αυτά λοιπόν από εμένα. Σας αφήνω με το θέμα της Sayuriκαι ένα μικρό ντοκιμαντέρ για την μουσική της ταινίας. Απολαύστε τα!

Βασίλης Χατωνίδης

Advertisements

Tagged: , ,

4 thoughts on “Αναμνήσεις μιας γκέισας

  1. Blackdog (@mpoupa) Σεπτεμβρίου 25, 2014 στο 00:24

    Ρε Βασίλη τις επιλογές μου κλέβεις ποια δόξα; Η αλήθεια είναι πάντως ότι στο συγκεκριμένο soundtrack δεν είχα δώσει την πρέπουσα προσοχή και έκανες πολύ καλή παρουσίαση μπράβο! Βέβαια σαν το Duel of the Fates του Star Wars -SPOILER- που θα σας παρουσιάσω κάποια στιγμή στο μέλλον δεν έχει άλλο! Ευχαριστούμε Βασίλη και πάλι! Και κλέβε δόξα, χαρά μου!

    Μου αρέσει!

  2. Γιώργος Πινακούλας Σεπτεμβρίου 25, 2014 στο 00:30

    Πολύ ωραίο, Βασίλη. Νομίζω πως ο ανταγωνισμός με τον Blackdog θα ωφελήσει τους αναγνώστες του blog. Θα γίνουμε όλοι λάτρεις της κινηματογραφικής μουσικής.

    Μου αρέσει!

  3. Βασίλης Χατωνίδης Σεπτεμβρίου 25, 2014 στο 16:18

    Ευχαριστώ πολύ παιδιά! Περιμένουμε λοιπόν όλοι από Blackdog το Star Wars γιατί το ΛΑΤΡΕΥΟΥΜΕ!!!!!! May The Force Be With You Panos 😉 και φυσικά O.S.T από τον Γιαννάκη τον Williams!

    Μου αρέσει!

  4. Georgia Ch. Σεπτεμβρίου 26, 2014 στο 13:45

    Μου αρέσουν πάρα πολύ τα soundtracks, είναι κομμάτια γεμάτα συναισθήματα και εικόνες. Ιδιαίτερα όταν συνοδεύουν εξαιρετικές ταινίες, τότε σε κάνουν να θες να τα ακούς ξανά και ξανά… Το soundtrack, λοιπόν, της ταινίας «Αναμνήσεις μιας Γκέισας» είναι ένα από αυτά: Μελωδικό, δυναμικό, ντελικάτο, σε ταξιδεύει σε μια άλλη πραγματικότητα, σε μια άλλη κουλτούρα… Ντύνει την ταινία, σαν χρυσαφένιος, λεπτεπίλεπτος μανδύας…

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: