Δυοχιλιαδεςογδοντατρια IΙ

Photography-of-Jean-Baudrillard-2

Θάσος, 22 Αυγούστου 2083

Αγαπημένε μου Πελεκάνε,

Το γράμμα σου με πλημμύρησε αισθήματα ανείπωτης χαράς και αισιοδοξίας. Νιώθω αφάνταστη ανακούφιση να ξέρω πως ο καλύτερός μου φίλος υγιαίνει, ειδικά τώρα, σ’ αυτούς τους χαλεπούς καιρούς, που χρειαζόμαστε όσο τίποτα ο ένας τον άλλον. Θα ήταν αφόρητη μία ακόμη απώλεια. Ο Ζ-108 έχει μετατραπεί σε αγγελιαφόρο θλιβερών ειδήσεων, έναν δυσοίωνο Ερμή με διαστημική στολή και πένθιμη γραβάτα: περισσότερο φοβάμαι παρά χαίρομαι όταν αντικρίζω το υποβρύχιό του στο λιμάνι. Πόσο σ’ έχω επιθυμήσει, αγαπημένε φίλε μου! Θα μπορέσουμε άραγε ποτέ να ξανασυναντηθούμε; Σου γράφω μ’ ένα μισοτελειωμένο μαρκαδόρο σ’ αυτό το ταλαιπωρημένο από την υγρασία και τα έντομα χαρτί αλληλογραφίας που κατόρθωσα να βρω έπειτα από μεγάλη προσπάθεια. Η Κυβέρνηση ισχυρίζεται πως η έλλειψη γραφικής ύλης δεν θα συνεχισθεί για πολύ, ωστόσο πρέπει να σου ομολογήσω πως δεν πιστεύω τίποτα απ’ τα λεγόμενά της. Ακόμη και ο πλέον αφελής μειδιά με αυτά τα αποπροσανατολιστικά ανακοινωθέντα. Διαβάζω και ξαναδιαβάζω την επιστολή σου και τα μάτια μου γεμίζουν δάκρυα – θυμάμαι τις υπέροχες στιγμές μας στην Αθήνα πριν την Καταστροφή. Τους απολαυστικούς μαραθώνιους με τα ποδήλατα και τα θορυβώδη ξενύχτια μας στους βράχους της Ακρόπολης. […] Μέχρι στιγμής, δεν συνάντησα κανένα από τα επικίνδυνα μεταλλαγμένα πλάσματα που, σύμφωνα με τις αρχές, λυμαίνονται ολόκληρη τη Θάσο. Φημολογείται ότι μια οικογένεια βρήκε τον θάνατο μετά από επίθεση σαρκοβόρων κύκνων. Το παράδοξο είναι πως η ραδιενέργεια άρχισε να επιδρά όχι τόσο στο σώμα, όσο στην ψυχοσύνθεση των κατοίκων. Οι τρόφιμοι του Κρατικού Γηροκομείου στασίασαν. Αιχμαλώτισαν τους νοσοκόμους και άρχισαν να επιδίδονται σ’ ένα οργιαστικό καρναβάλι άνευ προηγουμένου. Μπορείς να φανταστείς εκατοντάδες γηραλέα σώματα να αφοδεύουν, να εξεμούν και να συνουσιάζονται ακατάπαυστα εν μέσω αχαλίνωτης οινοποσίας και πρόστυχων βαλλισμάτων; Είδα με τα μάτια μου ένα γκροτέσκο ζευγάρι να τελεί έναν αυτοσχέδιο, παρωδιακό γάμο: ο άνδρας, φορώντας μόνο ένα βρώμικο παντελόνι πιτζάμας και με τη γυμνή, πλαδαρή του πλάτη γεμάτη έλκη κατακλίσεως, αντάλλαζε στέφανα με την αιωνόβια σύντροφό του, ντυμένη μ’ ένα νάιλον πράσινο ύφασμα (μάλλον κουρτίνα μπάνιου) και βαμμένη με τον πιο αλλοπρόσαλλο τρόπο. Οι ηλικιωμένοι χόρευαν συγκινημένοι τον χορό του Ησαΐα, προκαλώντας τα ένθερμα χειροκροτήματα της βακχεύουσας ομήγυρης. Χρειάστηκε να παρέμβει ο στρατός για να κατευνάσει τους πυρέσσοντες εσχατόγηρους. Από την άλλη πλευρά, φαίνεται πως τα ισότοπα πολλαπλασίασαν τα καλλιτεχνικά αντανακλαστικά των κατοίκων του νησιού. Νήπια άρχισαν ξαφνικά να ζωγραφίζουν πολυπρόσωπες συνθέσεις εμπνευσμένες από τα αριστουργήματα της φλαμανδικής αναγεννησιακής τέχνης.[…]

Μητροπολιτική Περιοχή 19, 19 Σεπτεμβρίου 2083

Πολυαγαπημένε μου φίλε D-503,

Χαίρομαι που θυμάσαι τον Μπουλγκάκοφ και που δεν είμαι ο μόνος που τον έχω για τρελό. Σου παραθέτω ένα απόσπασμα απ’ την επιστολή του που μου έφερε προχτές ο Ζ-108 (παρεμπιπτόντως, έχεις δίκιο που δεν τον εμπιστεύεσαι· υποψιάζομαι πως διαβάζει τις επιστολές που μεταφέρει· ελπίζω να μην τις αλλοιώνει κιόλας): «Αδερφέ μου Πελεκάνε, η ζωή μου εδωπέρα γίνεται όλο και πιο ηδονική και ευφρόσυνη. Οι πρωτόγονοι μαλάκες που με υπηρετούν μου παρέχουν εν αφθονία ό,τι και να τους ζητήσω: τροφή, πιοτό, γυναίκες, ναρκωτικά. Ταυτόχρονα κατέχω μια πρωτόγνωρη δύναμη. Δεν έχουν γνώσεις (με δυσκολία μιλάνε), αλλά μπορούν να κάνουν οποιαδήποτε σωματική εργασία τους ζητήσω. Όλες οι εξειδικευμένες εργασίες γίνονται από τις μηχανές, που με υπακούν εφόσον τους παρέχω ένα φτηνό υποκατάστατο του πετρελαίου που είναι κάτι σαν ναρκωτικό γι’ αυτές. Εγώ φτιάχνω έναν καινούργιο κόσμο: χτίζω ουρανοξύστες με χίλιους ορόφους, σκάβω ποτάμια και λίμνες, ισοπεδώνω βουνά. Πότε θα έρθεις, αδερφέ μου, να φτιάξουμε μαζί αυτόν τον παράδεισο. Να ξέρεις ότι σε περιμένουν ηδονές απερίγραπτες, σωματικές και πνευματικές. Στα συντρίμμια του παλιού κόσμου θα χτίσουμε έναν νέο, στον οποίο θα είμαστε οι θεοί.» Πώς σου φαίνεται; Μπορώ, νομίζεις, να πιστέψω τίποτε απ’ τα γραφόμενά του;

Σχετικά, τώρα, με την επιστροφή σου, θα έλεγα να μην το επιχειρήσεις επί του παρόντος. Είναι μάλλον επικίνδυνο. Ο Ζ-108 και το υποβρύχιό του μετακινούνται, απ’ ό,τι έχω καταλάβει, μέσω κάποιου είδους χωροχρονικής σήραγγας. Πρόκειται για ένα πολύ δύσκολο εγχείρημα, που επιφέρει πολύ μεγάλη σωματική καταπόνηση, και ενέχει πολύ υψηλούς κινδύνους: μπορεί να μη φτάσεις ακέραιος στον προορισμό σου. Η Βάλια μού είπε ότι το επιχείρησε ένας θείος της. Είχε εγκλωβιστεί εδώ και ήθελε να γυρίσει στο χωριό του. Η προσπάθειά του είχε τραγικές συνέπειες: το κάτω μέρος του σώματός του έμεινε εδώ και το πάνω μέρος μεταφέρθηκε σε άγνωστο τόπο. Τελικά, πέθανε μέσα σε αφόρητους πόνους και οι δικοί του δεν μπορούσαν να κάνουν τίποτε για να τον βοηθήσουν. […]

[Συνεχίζεται]

Χρήστος Pistou

Advertisements

Tagged: ,

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: