Παλιά, ξεχασμένα πράγματα

bookscomics

Όλοι μας πιστεύω έχουμε -ή τουλάχιστον σε κάποια περίοδο της ζωής μας είχαμε- στην κατοχή μας κάποια αγαθά, για παράδειγμα βιβλία, περιοδικά, δίσκους/cd μουσικής, επιτραπέζια παιχνίδια, ηλεκτρικές και ηλεκτρονικές συσκευές κ.λπ., τα οποία, μετά από μια αρχική περίοδο κατανάλωσης και ενθουσιασμού με αυτά, κατέληξαν να «κλώθουν» σε κάποιο συρτάρι, ντουλάπι ή γωνία, ώστε αργότερα να τα χρησιμοποιούμε ελάχιστα ή και καθόλου. Δηλαδή, ουσιαστικά έγιναν αντικείμενα κτήσης αλλά χωρίς καμία ουσιαστική αξία για μας -πέραν ίσως από μια μικρή νοσταλγία για το παρελθόν, όταν τύχαινε να τα κοιτάζουμε, για παράδειγμα όταν καθαρίζαμε το δωμάτιό μας ή όταν κάναμε μια μετακόμιση.

Όμως, αν καθήσουμε να το σκεφτούμε, πιστεύω θα ήταν πολύ καλύτερο αυτά τα πράγματα να τα χαρίζαμε κάπου, ή έστω να τα δανείζαμε σε κάποιο φίλο αν ενδιαφερόταν. Παραδόξως, πολλοί από μας, μέσα στις έννοιες της καθημερινότητάς μας, δεν καθόμαστε να το σκεφτούμε αυτό, και καταλήγουμε να συσσωρεύουμε διάφορα πράγματα που μετά από μια σχετικά μικρή περίοδο ικανοποίησης κατέληξαν να μας είναι αδιάφορα και απλά να πιάνουν χώρο. Σαν την καρακάξα ένα πράμα. Υπάρχει η πολύ γνωστή αρχαιοελληνική φράση «οὐκ ἐν τῷ πολλῷ τὸ εὖ», η οποία αποδίδεται στον Αριστοτέλη, που σημαίνει ότι δεν είναι απαραίτητα καλό για σένα το να έχεις πολλά (υλικά) πράγματα. Στατιστικά, όσα περισσότερα έχεις τόσο πιο πιθανό είναι να τα «βαρεθείς», φτάνοντας ίσως και σε σημείο κορεσμού – όμως σίγουρα θα υπάρχει κάποιος άλλος που θα τα έβρισκε χρήσιμα ή ψυχαγωγικά, έστω και προσωρινά (και μετά, με τη σειρά του, θα μπορούσε αργότερα να τα «πασάρει» σε κάποιον άλλο κ.λπ.). Σίγουρα είναι πολύ καλύτερη λύση από το να καταλήξουν στα σκουπίδια μετά από κάποιο καθάρισμα, ή ξέρω γω να τα λερώσει η γάτα σου, επειδή παρασύρθηκε από τη γενική μυρωδιά και τη σκόνη.

Βέβαια, δεν εννοώ περιπτώσεις όπου συνειδητά κρατάμε μια συλλογή που μπορεί να την αγαπάμε και να μας γεμίζει, ούτε για κάποιο συγκεκριμένο πράγμα το οποίο έχει ιδιαίτερη αξία για μας ή συμβολίζει κάτι σημαντικό, αλλά για διάφορα παλιά, ξεχασμένα πράγματα, αυτά που όποτε, μία στο τόσο, τα θυμόμαστε, λέμε ότι «έχουν πιάσει αράχνες». Και να μην έχουμε κάποιο φίλο, συγγενή ή γνωστό που να ενδιαφέρεται, μπορούμε να το δώσουμε -ή να το ανταλλάξουμε με κατι άλλο- σε κάποιο σύλλογο, ενορία ή παζάρι. Ακόμα και κάτι να φαίνεται άχρηστο, κάποιος άλλος μπορεί να το θέλει – όπως λέει και μια γνωστή αγγλική φράση, «One man’s treasure is another man’s trash». Εκτός φυσικά, αν αποδειχθούν καλή τροφή για το τζάκι, τις κρύες νύχτες του χειμώνα.
Advertisements

Tagged: , ,

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: