Ο δικηγόρος του διαβόλου

keno

Έτσι ξαφνικά, όπως όταν ξυπνάς από ένα άσχημο όνειρο, όλοι μπαίνουν σε τροχιά ψήφου. Στη αρχή το ψιθυρίζουν και το κουβεντιάζουν δειλά, είτε σε κοινές συζητήσεις με φίλους είτε εκθέτοντας σχόλια στα media για το πώς διαμορφώνεται το πολιτικό σκηνικό, προωθώντας έμμεσα και τα δικά τους πολιτικά πιστεύω. Πιο μετά χαμός, βλέπεις κάτω άπειρα χαρτιά υποψηφίων, πόστερ και αφίσες σε κάθε τοίχο, σποτάκια να αντικαθιστούν τις αγαπημένες σου διαφημίσεις, και φυσικά, μερικές μέρες ή ώρες πριν τη μεγάλη Κυριακή, γεμίζουν οι πλατείες από ψηφοθήρες, ψηφοφόρους και λόγια γεμάτα υποσχέσεις. Όλοι, από τους πιο δεξιούς μέχρι τους πιο αριστερούς, μόνο στα πόδια σου δεν πέφτουν για μια ψήφο.

Αναρωτιέμαι λοιπόν, γιατί μοχθούν τόσο πολύ όλοι αυτοί για την ψήφο μου; Γιατί προσπαθούν με κάθε τρόπο να με πείσουν; Γιατί να ψηφίσω αυτούς και όχι κάποιον άλλον ή ακόμα και γιατί να ψηφίσω γενικά; Γιατί όταν λέω ότι δεν θέλω να πάω να ψηφίσω κανέναν, επιστρατεύουν όλοι επιχειρήματα ηθικής τάξης και προσπαθούν να μου δημιουργήσουν τύψεις; Πώς θα αλλάξει κάτι αν δεν ψηφίσεις; μου λένε, ή αν δεν ψηφίσεις, είσαι απαθής για τα κοινά, μου λέει ο άλλος, με ένα ύφος λες και ο μόνος που ασχολείται με τα κοινά είναι όποιος ψηφίζει μια φορά το χρόνο και μετά τη βγάζει στον καναπέ του. Εσύ αποφασίζεις για το μέλλον σου, είδα να μου λέει η όμορφη κοπέλα σε μια πολιτική αφίσα, και μου φαινόταν τόσο ψεύτικο, λες και την είχαν αναγκάσει, ενώ αυτή ήθελε να πει στην πραγματικότητα, εσύ αποφασίζεις αυτούς που θα αποφασίζουν αντί για σένα για το μέλλον το δικό σου.

Δεν ξέρω γιατί, αλλά δυστυχώς οι εκλογές μου φαίνονται πιο πολύ ως ένα μέσο περιορισμού της ανθρώπινης δραστηριότητας παρά ως ένα μέσο επιρροής. Θα προσπαθήσω να εξηγήσω αυτό το οποίο νιώθω, γιατί οι περισσότεροι θα με παρεξηγήσουν. Από τη στιγμή που συμπληρώσει κάποιος τα 18 χρόνια της ηλικίας του μπορεί να ψηφίζει κάθε 4 χρόνια, δηλαδή μία φορά κάθε 1460 μέρες. Αντίθετα, η εξουσία λειτουργεί και αποφασίζει κάθε μέρα και κάθε στιγμή. Αυτό λοιπόν που βασικά με προβληματίζει είναι το πού βρίσκεται η ισότητα, ένα βασικό χαρακτηριστικό της δημοκρατίας, όταν δεν μπορώ να είμαι κάθε στιγμή εξίσου κυρίαρχος με οποιοδήποτε άλλον. Και όχι, δεν ξεχνάω ότι ενεργός πολίτης είμαι κάθε μέρα και μπορώ να δράσω για να διαμορφώσω την εκάστοτε εξουσία, απλά η καθημερινότητα, οι νόμοι και γενικά το πώς είναι διαμορφωμένο το σύστημα επιβεβαιώνουν το φόβο μου ότι δεν υπάρχει ισότητα σε αυτή εδώ τη δημοκρατία.

Καθώς λοιπόν ψάχνω να βρω ένα καλό επιχείρημα για να ψηφίσω, στρέφομαι στους ανθρώπους. Από τη μια μεριά, οι υποψήφιοι, άνθρωποι μεγαλωμένοι στον ίδιο τόπο με εμάς, με ίδια βιώματα, παραδόσεις, ήθη και έθιμα, άλλοι λιγότερο και άλλοι περισσότερο μορφωμένοι, με διάφορες ηλικίες και εμπειρίες ο καθένας τους, που όμως δε διαφέρουν από αυτές που έχεις συναντήσει. Πώς αυτοί οι άνθρωποι λοιπόν θα αποκτήσουν ξαφνικά γνώση και αντίληψη των πάντων; Σκέφτομαι ότι αυτός που θέλω να εκλεχθεί θα πρέπει να νομοθετεί πάνω σε κάθε θέμα, πώς το παραμικρό έπρεπε ή δεν έπρεπε να γίνει ή πώς να γίνει ένας πόλεμος, πώς να βελτιωθεί η γεωργία ή πώς να σκοτώσουν μια ξένη φυλή με τον πιο ανώδυνο τρόπο. Μπορώ να εμπιστευτώ ένα πρόσωπο που επιλέγω να είναι «πάνω» από το νόμο; Χωρίς εγώ να είμαι προκατειλημμένος ότι υπάρχει μόνιμη διαφθορά στην εξουσία, μπορώ να είμαι σίγουρος ότι δεν θα αλλάξει ένας επαίτης ψήφων όταν θα μετατραπεί σε αφέντης; Γράφει πολύ εύστοχα ο Μπακούνιν: «Τίποτα δεν είναι πιο επικίνδυνο απ’ την ατομική ηθική του κάθε ανθρώπου όσο η συνήθεια της κυριαρχίας. Ο κάλλιστος άνθρωπος, ο πιο έξυπνος, ανιδιοτελής, γενναιόδωρος, καθαρός, πάντοτε κι αναπόφευκτα θα διαφθαρεί σ’ αυτή τη συναλλαγή. Δύο αισθήματα έμφυτα στην εξουσία ποτέ δεν αποτυγχάνουν να παράγουν τούτη την εξαχρείωση· αυτές είναι: περιφρόνηση για τις μάζες κι η υπερεκτίμηση των πλεονεκτημάτων του ενός».

Έρχομαι τώρα στην άλλη πλευρά, τη δική μου πλευρά, αυτή των ψηφοφόρων, την οποία μάλιστα κοιτάζω υπό άλλη γωνία. Ανήκουμε όλοι στο ίδιο είδος, το γενετικό μας υλικό παρουσιάζει τέτοιες ομοιότητες που χρειαζόμαστε υπερ-υπολογιστές για να αναλύσουμε τις διαφορές μας, ζούμε στο ίδιο περιβάλλον και λίγο πολύ όλοι ερχόμαστε αντιμέτωποι καθημερινά με τα ίδια προβλήματα. Παρ’ όλα αυτά είμαστε τόσο διαφορετικοί, βασικά ούτε ένας άνθρωπος δεν είναι απόλυτα όμοιος με τον άλλον. Ο κάθε άνθρωπος σκέφτεται και δρα διαφορετικά, πράγμα που είναι συνάρτηση του διαφορετικού χαρακτήρα μας, αυτά που θέλουμε, που ζητάμε, που επιλέγουμε και που ονειρευόμαστε δεν μπορούν να ταυτιστούν στο ελάχιστο με του συνανθρώπου μας. Άρα, μήπως συμβαίνει ένα μαγικό κόλπο ώστε να βγαίνει ένα αποτέλεσμα που να εκφράζει μια γενική θέληση κοινή σε όλους; Πώς μπορούμε εμείς, οι τόσο διαφορετικοί άνθρωποι, που μπορούμε να διαφωνούμε σε εκατομμύρια πράγματα ταυτόχρονα, να συμφωνούμε στην επιλογή ενός ανθρώπου που θα μας κυβερνά;

Αύριο θα ψηφίσω. Μπορεί να φάνηκα απαισιόδοξος, ίσως λίγο αναρχικός, αλλά πιστέψτε με δεν είμαι κάτι από αυτά. Προβληματισμένος είμαι και ήθελα απλά να μοιραστώ μαζί σας μερικές σκέψεις που σαν «δικηγόρος του διαβόλου» το μυαλό μου έρχεται και μου βάζει κάτι τέτοια απογεύματα πριν τις εκλογές.

Blackdog (@mpoupa)

Advertisements

Tagged: , ,

3 thoughts on “Ο δικηγόρος του διαβόλου

  1. George Orfanakis (@G_Orfan) Μαΐου 25, 2014 στο 00:27

    Ωραίο θέμα και μακάρι να είχε εκφραστεί η άποψη μερικές μέρες πριν τις εκλογές να μπορούσε να συζητηθεί εκτενέστερα πριν την Κυριακή!
    Οι εκλογές θα αποτελούσαν ένα μέσο περιορισμού της ανθρώπινης δραστηριότητας αν σου απαγόρευαν τις υπόλοιπες 1459 ημέρες να διαμαρτύρεσαι όπως θες. Δεν το κάνουν όμως! Οπότε όχι μόνο δεν σε περιορίζουν αλλά την ίδια στιγμή αποτελούν ακόμα ένα βήμα για να εκφραστείς. Εσύ όμως εκφράζεις και ένα άλλο «παράπονο» ως προς τη δημοκρατία, αυτό της ισότητας. Η δημοκρατία όμως έτσι είναι δομημένη από αρχαιοτάτων χρόνων. Ψηφοφόροι ψηφίζουν υποψήφιους οι οποίοι για ένα συγκεκριμένο χρονικό διάστημα θα κυβερνήσουν ως εκπρόσωποι του λαού. Συμφωνώ μαζί σου πως όταν οι ψηφοφόροι είναι εκατομμύρια και οι επιλογές μόλις κάποιες δεκάδες είναι σχεδόν αδύνατο να υπάρχει απόλυτη εκπροσώπηση. Γι αυτό το λόγο προσπαθούμε να επιτύχουμε το καλύτερο δυνατό αποτέλεσμα.. Επίσης δεν είναι κακό να πεις πως δεν συμφωνώ με τη δημοκρατία. Πολλοί φοβούνται πως με το να εκφράσεις μια τέτοια άποψη είσαι φασίστας. Όχι! Φασίστας είσαι αν είσαι φασίστας. Αν απλά δεν συμφωνείς με τη δημοκρατία, υπάρχουν διάφορες άλλες ιδεολογίες, απόλυτα υγιείς, να υποστηρίξεις.
    Είμαι από τους ανθρώπους που θεωρούν την ψήφο υποχρέωση και όχι δικαίωμα. Το δικαίωμα της ψήφου που σε εμάς προσφέρεται απλόχερα σε άλλες χώρες αποτελεί σπάνιο προνόμιο. Είναι κρίμα ελαφρά τη καρδία να το απορρίπτουμε…
    Τέλος φοβάμαι πως λόγω της οργής που πολλοί από εμάς νιώθουμε για τις εκάστοτε κυβερνήσεις στρέφουμε τον θυμό μας λανθασμένα προς το πολίτευμα αντί για τον τρόπο που εφαρμόζεται. Δεν είναι το πολίτευμα αυτό καθέ αυτό το πρόβλημα μας. Απλά οι κυβερνήσεις στην Ελλάδα έχουν καταφέρει να αποτελούν Εκτελεστικη – Νομοθετική και Δικαστική εξουσία μαζί και να βρίσκοντα πάνω από το νόμο!

    Ο Rousseau είχε πει πως «Η μοναδική στιγμή στη Δημοκρατία κατά την οποία ο πολίτης είναι ελεύθρος είναι η στιγμή που ψηφίζει».
    Μπορούν να δοθούν διάφορες ερμηνείες σε αυτή τη φράση. Εγώ έχω να πω το εξής:
    Ψήφίστε, κάνει καλό! Και αν δεν κάνει καλό τότε σίγουρα δεν κάνει κακό…

    Μου αρέσει!

  2. Βασίλης Χατωνίδης Μαΐου 25, 2014 στο 16:59

    Παναγιώτη μπράβο για το κείμενο! Έχει πάρει πολύ ενδιαφέρουσα τροπή το blog τις τελευταίες μέρες με τα πολιτικά-κοινωνικά κείμενα που έχουν αναρτηθεί. Τροφή για σκέψη! Ότι καλύτερο.

    Από μεριά μου συμφωνώ με τον Όρφαν στα περισσότερα σημεία!

    Θα σας πω μία σύντομη ιστορία που μου είχε συμβεί στα Ιωάννινα όπου σπούδαζα.
    Είχαμε εκλογές πάλι . Είχα στην παρέα μου έναν φίλο ο οποίος ήταν πιο αδιάφορος και από τον αδιάφορο. Στην αργκό σταρχιδιστής θα λέγαμε. Εκεί λοιπόν που πίναμε καφέ μαζί με άλλους φίλους και συζητάγαμε πάνω κάτω τους προβληματισμούς που θέτει και ο φίλος Παναγιώτης (να ψηφίσεις ή να μην ψηφίσεις; Και αν ψηφίσεις αφού δεν θα αλλάξει τίποτα γιατί να πας να ψηφίσεις) ή καλύτερα συζητάγαμε τα υπέρ και τα κατά του ωχαδερφισμού, ζητήσαμε και την άποψη εκείνου του φίλου μου του αδιάφορου που σας λέω. Και όταν απάντησε πέσαμε όλοι από τα σύννεφα. Μας λέει: «Ε όχι και να μην ψηφίσεις ρε συ. Σε πηδάνε από παντού. Σου έχουν στερήσει τα πάντα. Ένα γαμημένο δικαίωμα σου έχει μείνει σ’αυτή τη ζωή το να ψηφίζεις και θα τους το δώσεις και αυτό;»
    Σας μετέφερα αυτούσια τα λόγια του για να δείτε πως το βλέπει ο πλέον αδιάφορος ως προς τα κοινά και την πολιτική.

    Ε λοιπόν αφού αυτό το άτομο υποστηρίζει με τέτοιο πάθος έναν θεσμό-δικαίωμα κάτι σημαίνει φίλοι μου. Δεν βρίσκετε;

    Αυτό ήθελα να μοιραστώ μαζί σας. Βέβαια το κείμενο του Παναγιώτη σηκώνει πολύ κουβέντα μιας και κάποια πράγματα που λέγονται είναι υπαρκτά. Συμβαίνουν και μας αποθαρρύνουν από το να πάμε στις κάλπες. Νιώθω όμως ότι υπάρχει κάτι πολύ περισσότερο πίσω από όλα αυτά. Με αξία μοναδική!

    Μου αρέσει!

  3. Blackdog (@mpoupa) Μαΐου 26, 2014 στο 00:22

    Παιδία χαίρομαι που το άρθρο σας προβληματίζει όπως και εμένα αλλά περιμένω να μου δώσετε ένα αντιπαράδειγμα ή ένα κίνητρο για να ψηφίσω.Στον ορφανάκη λέω αυτό που λέω και σε μια γραμμή στο άρθρο μου ότι το σύστημα, οι νόμοι όπως θες δες το δεν σε αφήνουν τις υπόλοιπες μέρες να διαμαρτύρεσαι όπως θες.Επίσης η δημοκρατία δεν είναι πια όπως την ξέρουμε η όπως θέλουμε να είναι. Μη μου λέτε τόσο απλά λοιπόν ότι παλία ψηφίζαμε υποψίφιους και κυβερνούσαν για κάποιο χρονικό διάστημα. Πιο παλία είχε νόημα η επανάσταση και μπορούσες πολύ πιο έυκολα να ανατρέψεις ένα καθεστώς που δεν ευχαριστούσε το λαό, σήμερα θεωρώ ότι έχουν φτιάξει έτσι τα πράγματα που αυτό είναι αδύνατο. Στο Rousseau απαντάω απλά ότι δεν μου αρκούν πέντε δευτερόλεπτα ελευεθερίας κάθε 4 χρόνια. Δεν μου αρκούν γενικά τέτοιοι συμβιβασμοί.
    Βασίλη αν διαβάσεις προσεχτικά το άρθρο μου δεν νομίζω ότι λέω ή υπονοώ κάπου το «Και αν ψηφίσεις αφού δεν θα αλλάξει τίποτα γιατί να πας να ψηφίσεις», αλλά ούτε τάσωμαι υπέρ κάποιου αδιάφορου, ίσα ίσα θα έλεγα. Και όπως είπα και πιο πάνω το λέω και τώρα, όχι Βασίλη δεν θέλω το δικαίωμα μου να είναι 1 λεπτό κάθε τέσσερα χρόνια. Δεν σκέφτομαι έτσι σόρρυ. Ένα ίσον κανένα. Είτε τους δώσω αυτό το δικαίωμα είτε το κρατήσω δεν μου κάνει διαφορά. Θέλω να έχω ένα υπαρκτό, ένα πραγματικό δικαίωμα επιροής που αρμόζει σε ένα δημοκρατικό πολίτευμα (τουλάχιστον όπως το έχω εγώ στο μυαλό μου).

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: