Τι θα ψηφίσεις;

untitled

Λίγες μέρες πριν τις εκλογές και δεν ξέρω τι να ψηφίσω. Ένας προβληματισμός που ενδεχομένως να έχει προκύψει και σε πολλούς από εσάς. Αλλά για σταθείτε!….

Έχουμε άραγε αναρωτηθεί για ποιο λόγο να δημιουργείται αυτή η ερώτηση στις μέρες μας; Δηλαδή, κάτι τόσο θεμελιώδες και αναγκαίο σε ένα δημοκρατικό πολίτευμα, η πολιτική έκφραση του κάθε ατόμου μέσω της εκλογικής διαδικασίας, να έχει καταστεί στις μέρες μας μια άχαρη διαδικασία, όπου το άτομο να αναγκάζεται να υπομένει ιδεολογικές θυσίες και παραδοχές ώστε να καταλήξει να στηρίξει κάποια πολιτική παράταξη.

Στο παραπάνω ερώτημα η Hannah Arendt έχει υποστηρίξει: «….η πραγματικότητα της δημόσιας σφαίρας στηρίζεται στην ταυτόχρονη παρουσία αναρίθμητων προοπτικών και όψεων, με τις οποίες δεν μπορεί ποτέ να επινοηθεί κοινό μέτρο ή κοινός παρανομαστής. Διότι αν και ο κοινός κόσμος αποτελεί το κοινό πεδίο συνάντησης όλων, όμως όσοι είναι παρόντες έχουν διαφορετικές θέσεις μέσα σ’ αυτό, και η θέση του ενός δεν μπορεί να συμπίπτει με τη θέση του άλλου, όπως δεν μπορεί να συμπίπτει η θέση δύο αντικειμένων. Το να είναι κανείς ορατός και ακουστός από τους άλλους αντλεί τη σημασία του από το γεγονός ότι καθένας βλέπει και ακούει από διαφορετική θέση. Αυτό είναι το νόημα του δημόσιου βίου, σε σύγκριση με τον οποίο ακόμη και η πιο πλούσια και πιο ικανοποιητική οικογενειακή ζωή δεν μπορεί να προσφέρει σε κάποιον παρά μόνο της επέκταση ή τον πολλαπλασιασμό της θέσης του με τις συνακόλουθες όψεις και προοπτικές της….» (Hannah Arendt, The Human Condition, Chicago, 1958)

Επομένως, συμπεραίνουμε άμεσα, από το παραπάνω απόσπασμα, ότι η απόλυτη πολιτική ταύτιση μεταξύ των ανθρώπων φαντάζει κάτι ουτοπικό, μιας και η οπτική και προοπτική των πραγμάτων διαφέρει από άνθρωπο σε άνθρωπο. Η αρχική ερώτηση, όμως, σχετικά με τη δυσκολία ταύτισης των ιδεών σου με κάποια από τις υφιστάμενες πολιτικές παρατάξεις, ως ένα βαθμό απαντάται, αλλά το περίεργο είναι γιατί οι «θυσίες» και οι «παραδοχές» που καλείσαι να πράξεις είναι τόσες πολλές, που μπορεί να σε οδηγήσουν και στην αποχή ή την αδιαφορία.

Παρατηρούμε ότι στην εποχή μας οι άνθρωποι έχουν επικεντρώσει υπερβολικά την προσοχή τους στα δικαιώματά τους, ξεχνώντας παράλληλα τις υποχρεώσεις τους προς το υπόλοιπο κοινωνικό σύνολο. Κατά βάση η αιτία του παραπάνω «συμπτώματος» είναι η εγωιστική στάση ζωής του σύγχρονου ανθρώπου μέσα στην κοινωνία, προσπαθώντας έτσι να ικανοποιήσει την ανάγκη τους για επιβίωση και καταξίωση του «εγώ» τους στη σύγχρονη κοινωνία. Η αδυναμία του σημερινού ανθρώπου να αντιληφθεί την πρόοδο της κοινωνίας σαν προσωπική του επιτυχία και βελτίωση έχει οδηγήσει σε μια απρόσωπη και μονοδιάστατη πολιτική σκέψη των πραγμάτων. Εννοώντας την κοντόφθαλμη στάση των σημερινών ψηφοφόρων και πολιτευόμενων να επιδιώκουν εφήμερα προσωπικά οφέλη και ανέσεις, αδιαφορώντας για τις μακροχρόνιες συνέπειες που μπορεί να προκύψουν για το σύνολο της κοινωνίας.

Παράλληλα υπάρχουν αρκετοί που θεωρούν ότι η ψήφος τους δεν έχει κανένα απολύτως νόημα, σκεφτόμενοι «μιας και τίποτα δεν προσδοκώ ότι θα αλλάξει» (άποψη η οποία επανειλημμένως ακούγεται και κατά πάσα πιθανότητα θα συνεχίσει να ακούγεται). Όσο παρατηρούσα την υφιστάμενη πολιτική κατάσταση στην κοινωνίας μας, όπου το λειτούργημα/αξίωμα του πολιτικού έχει συνυφανθεί με το ρουσφέτι και την κουτοπονηριά του εφήμερου κέρδους και δόξας, η παραπάνω άποψη της αποχής, όλο και περισσότερο κέρδιζε θέσεις μέσα στο μυαλό μου.

Από την άλλη πάλι, θέλω να είμαι και ενεργός πολίτης στην κοινωνία μου, όπου, σύμφωνα με την Hannah Arendt, θα μπορούσαμε να περιγράψουμε τη συμμετοχή στα κοινά ως προσωπική έκθεση των ιδεών και αντιλήψεων του κάθε ανθρώπου προς το υπόλοιπο κοινωνικό σύνολο.

Θα ήθελα, επίσης, να τονίσω ότι η στάση της αποχής από τις εκλογικές διαδικασίες αποτελεί μια λανθασμένη επιλογή για κάποιον που ενδιαφέρεται για την κοινωνία του. Αναφέρω λανθασμένη μιας και πιστεύω ότι η άρνηση του δικαιώματος της «ψήφου», αποτελεί μια άρνηση και απαξίωση των προσπαθειών των προγόνων μας για τη βελτίωση της κοινωνίας.

Μπορεί τώρα να εκλαμβάνεται ως δεδομένο η δυνατότητα της ψήφου, αλλά αύριο θα είναι;

Προσοχή όμως, γιατί η απενοχοποιητική ψήφος, δηλαδή η θεώρηση ότι και μόνο η συμμετοχή στις εκλογές διαδικασίες συνεπάγεται και την ενεργή συμμετοχή του ατόμου στα κοινά, είναι μια ψευδαίσθηση που πολύ από εμάς (ενσυνείδητα ή μη) έχουμε καλλιεργήσει μέσα μας. Επομένως, η ψήφος δεν υποδηλώνει, από μόνη της, μια ενεργή συμμετοχή μέσα στην κοινωνία, γιατί κάποιος μπορεί να εκτίθεται στα μάτια των άλλων χρησιμοποιώντας άλλα μέσα και πράξεις για την δήλωση της ενεργής συμμετοχής του στα κοινά.

Οι παραπάνω σκέψεις τέθηκαν με σκοπό να προβληματίσουν και να συλλογιστεί ο καθένας την ατομική ευθύνη που του αναλογεί ως μέλος αυτής της κοινωνίας. Επίσης προκειμένου να συντελεστεί η κοινωνική «Αλλαγή» θα πρέπει, πρωταρχικά, να συντελεστεί σε ατομικό επίπεδο και στη συνέχεια ο καθένας με το παράδειγμά του και τη δράση του να επηρεάσει το μικρότερο άμεσο κοινωνικό του περιβάλλον. Θεωρώ ότι αυτή θα ήταν μια καλή αρχή για να καταφέρει ο καθένας μας να ξεφύγει από την προσωπική κρίση στην οποία ζει.

Άραγε εμείς αναλογιζόμαστε την ευθύνη που μας αναλογεί;

Νίκος Κουφός

Advertisements

Tagged: , ,

2 thoughts on “Τι θα ψηφίσεις;

  1. Γιώργος Πινακούλας Μαΐου 24, 2014 στο 21:03

    Ωραίο το κείμενό σου, Νίκο. Οι προβληματισμοί που αναφέρεις είναι, νομίζω, προβληματισμοί όλων μας. Το μόνο που θα ήθελα να προσθέσω είναι η σκέψη ότι η πολιτική, από τη φύση της, τείνει να εγκλωβίζει τους ανθρώπους. Εννοώ πως όταν εμπλεκόμαστε στην πολιτική, ανεξάρτητα απ’ τις προθέσεις μας, έχουμε την τάση να βλέπουμε τα πράγματα μόνο άσπρα ή μαύρα. Χάνουμε τις λεπτές διαφοροποιήσεις. Γι’ αυτό, νομίζω, και δεν μπορούμε να ταυτιστούμε απόλυτα με κάποια πολιτική ιδεολογία, όπως γράφεις.

    Μου αρέσει!

  2. Βασίλης Χατωνίδης Μαΐου 25, 2014 στο 16:37

    Μπράβο Νίκο για το κείμενό σου. Θίγεις πράγματι ένα σοβαρό θέμα που με απασχολεί πολύ. Τελικά τι πρέπει να κάνουμε. Να πατήσουμε την ιδεολογία μας που υπάρχει είναι εκεί αλλά δεν αντικατοπτρίζεται από κανένα υπάρχον κόμμα; Να ψηφίσεις κάτι που μπορεί να μην σε αντιπροσωπεύει σχεδόν καθόλου για να φύγουν οι προηγούμενοι (θυμίζω το επικό αέρα αέρα να φύγει η χολέρα); Να ψηφίσεις κάτι μόνο και μόνο για την αντίδραση; Να ψηφίσεις για να τρολάρεις; Να ψηφίσεις και να συνταχθείς με άτομα που δεν έχουν καμία μα καμία σχέση με την δική σου οπτική γωνία μόνο και μόνο για να ικανοποιήσεις το λαϊκό αίσθημα μιας κοινωνικής μερίδας; Να ψηφίσεις κάτι που σου θέτει ψευτοδιλήμματα (εδώ αναφέρομαι και στα δύο «μεγάλα» κόμματα της χώρας) ενώ εσένα δεν θα σε επηρέασε θετικά πιθανότατα σε τίποτα;

    Όλα τα παραπάνω είναι ερωτήματα που έχω θέσει πολλές φορές στον εαυτό μου. Γι’αυτό και σε καταλαβαίνω φίλε Νίκο απόλυτα. Το χειρότερο πράγμα είναι να είσαι ιδεολόγος και ρομαντικός. Γιατί ποτέ δεν πρόκειται να σε αντιπροσωπεύσει κανένα κόμμα και αν υπάρχει κάπου κάτι που να ακουμπά έστω λίγο τότε βρίσκεται σίγουρα σε άλλη χώρα. Οπότε το συμπέρασμα απλό. Ή καταπατάς και τα τελευταία ψήγματα ιδεολογίας και πας στην κάλπη ως στυγνός ψηφοφόρος ή πείθεις τον εαυτό σου ότι «αυτή» η παράταξη μου πάει πιο πολύ και είναι καλή για το συμφέρον του λαού και πορεύεσαι τον δρόμο του πιστού ψηφοφόρου.

    Μπράβο ρε Νίκο και πάλι. Οι σκέψεις σου είναι τροφή για συζήτηση. Συνέχισε έτσι!

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: