Βόλτα με αυτούς που δεν περπατούν

Στη μέση μιας αίθουσας μουντής και καταθλιπτικής, όπως αρμόζει στην περίσταση, είναι ξαπλωμένη και ξεκουράζεται. Γύρω της λίγος κόσμος… η οικογένεια της. Μικροί, μεγάλοι, πολύ μεγάλοι. Δεν είναι βιολογικοί συγγενείς, αλλά τι πειράζει; Οικογένεια είναι εκείνοι που αγαπάς και σε αγαπούν. Είναι ακίνητη, αλλά δεν ξενίζει κανέναν, πάνε χρόνια που μπόρεσε να κουνήσει έστω τα δάχτυλα της. Τα μάτια όμως είναι κλειστά και δεν θα ξανανοίξουν ποτέ, αυτό τους συγκλονίζει.

Οι άνθρωποι είμαστε εκ φύσεως εγωιστές και το δείχνουμε σε κάθε έκφανση της ζωής μας. Έτσι και τον θάνατο τον προσεγγίζουμε υπό το προσωπικό μας πρίσμα. Στεναχωριόμαστε για αυτόν που φεύγει επειδή μας λείπει η παρέα, η φιλία, η αγάπη, οτιδήποτε απολαμβάνουμε από την παρουσία του

Υπάρχουν όμως και κάποιες φορές που η λογική ξεπερνά το συναίσθημα, όπως τώρα. Τα κεφάλια είναι σκυμμένα και οι ομιλίες ελάχιστες, αλλά όλοι συμφωνούν, ήταν ώρα να ξεκουραστεί. Ήταν ώρα αυτό το αεικίνητο πνεύμα να απεγκλωβιστεί από το ακίνητο σώμα. Ποιος μπορεί να της αρνηθεί την ξεκούραση που της αναλογεί;

………………………..

Μαζεύτηκαν μετά από καιρό, όλη η οικογένεια ήταν εκεί. Τους είχε υποσχεθεί μια βόλτα και αποφάσισαν να πάνε, έτσι και αλλιώς είναι πάντα μαζί τους.

Καθώς περπατούσαν κάποιος σκέφτηκε, το πιο δύσκολο πράγμα είναι να αλλάζεις τις συνήθειες σου, τον τρόπο που έχεις μάθει να λειτουργείς καθημερινά. Υπάρχει κάτι όμως που μοιάζει ακατόρθωτο, να θες αλλά να μην μπορείς να κάνεις κάτι που μέχρι χθες ήταν αυτονόητο. Να σηκωθείς από το κρεβάτι σου ας πούμε, να ανοίξεις την πόρτα, να πάρεις τηλέφωνο, οτιδήποτε. Τι σου μένει; Ποιο το κίνητρο να συνεχίσεις να ζεις; Πως είναι δυνατόν να μείνεις ψυχικά δυνατός;

Δεν την έχω ρωτήσει ποτέ σκέφτηκε και ίσως δεν την είχε ρωτήσει κανείς. Μα πώς να την ρωτούσε; Ήταν σαν να μην είχε κάτι διαφορετικό, δεν είχε κάτι διαφορετικό. Ήταν μια φίλη σαν όλες τις άλλες.

Να γιατί ξεχώριζε, όπως ξεχωρίζουν και άλλοι άνθρωποι σαν αυτή, γιατί καταφέρνουν να είναι φυσιολογικοί, γιατί ενώ μοχθούν για πράγματα που είναι αυτονόητα για όλους τους άλλους, καταφέρνουν και ισορροπούν. Κερδίζουν τον εαυτό τους κάθε μέρα και όμως δε μιλούν για αυτό… είναι φυσιολογικό.

Σωτήρης Κανναβός

Advertisements

Tagged: , ,

One thought on “Βόλτα με αυτούς που δεν περπατούν

  1. Γιώργος Πινακούλας Μαΐου 14, 2014 στο 17:32

    Πολύ ωραίο κείμενο, Σωτήρη. Όπως το λες: «Οικογένεια είναι εκείνοι που αγαπάς και σε αγαπούν».

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: